Yeniden

BÖLÜM 1
Miray
Okulun ilk günü, her zamanki gibi kalabalıktı.
Koridorlarda bir yerlere yetişmeye çalışan öğrenciler, sınıflarını arayanlar ve daha ilk dakikadan arkadaşlarıyla buluşanlar vardı. Miray, elindeki program kâğıdına bir kez daha baktıktan sonra telefonunu çantasına koydu.
“Sonunda seni buldum.”
Duru’nun sesiyle arkasını döndü.
“Beni mi arıyordun?”
“On dakikadır.”
“Daha okulun girişinden yeni çıktım.”
“Ben de tam olarak bunu söylüyorum. İlk günden kaybolmayı nasıl başardın?”
Miray gülerek başını salladı.
“Kaybolmadım. Sadece sınıfı bulmaya çalışıyordum.”
Duru onun yanına gelip koluna girdi.
“Bugün seçmeler var, unutmadın değil mi?”
“Unutmadım.”
“İyi. Çünkü İpek sabahtan beri bununla ilgili konuşuyor.”
Tam o sırada İpek koridorun diğer ucundan seslendi.
“Duru! Miray! Buradasınız.”
İkisi ona doğru yürüdü.
İpek, elindeki su şişesini çantasına koyarken konuşmaya başladı.
“Antrenör öğleden sonra salonda olacakmış. Seçmelerden önce herkesin orada olması gerekiyormuş.”
Duru başını salladı.
“Biliyoruz.”
“Ben sadece hatırlatıyorum.”
“Üçüncü kez hatırlatıyorsun.”
“Çünkü önemli.”
Miray ikisini dinlerken sınıfın kapısına baktı.
İlk dersin başlamasına daha birkaç dakika vardı.
“Ben sınıfa geçiyorum,” dedi.
Duru hemen arkasından seslendi.
“Öğle arasında buluşuyoruz.”
“Tamam.”
Miray sınıfa girdiğinde birkaç kişi çoktan yerleşmişti. Herkes yeni dönemin ilk gününü konuşuyordu. O da yerine geçip çantasını sıranın yanına bıraktı.
Telefonuna bir bildirim geldi.
Emre.
Mesajı açtı.
Emre: Çıkışta seni bekleyeyim mi?
Miray kısa bir cevap yazdı.
Miray: Olur.
Telefonu kapatıp masanın üzerine bıraktı.
Ders başladığında sınıftaki konuşmalar yavaş yavaş kesildi.
Günün geri kalanı beklediğinden daha sıradan geçti.
Öğle arasında Duru ve İpek'le birlikte yemekhaneye gittiler. Konu yine amigo takımının seçmelerine geldi.
“Bu yıl okul takımının maçları çok fazla olacakmış,” dedi Duru.
İpek hemen ekledi.
“Basketbol takımı da bayağı iddialıymış.”
Duru kaşlarını kaldırdı.
“Sen nereden biliyorsun?”
“Bora söyledi.”
“Bora mı?”
“Evet.”
Miray konuşmaya dahil olmadı. Önündeki yemeği bitirirken telefonuna baktı.
Emre'den mesaj gelmişti.
Emre: Antrenmanına kalacak mısın?
Miray cevap verdi.
Miray: Evet. Sonra görüşürüz.
Telefonu tekrar çantasına koydu.
Okul çıkışında öğrencilerin çoğu kapıya yönelirken Miray, Duru ve İpek spor salonuna doğru yürüdü.
Salona girdiklerinde içeride birkaç öğrenci vardı.
Amigo takımı bir tarafta hazırlık yaparken basketbol takımının oyuncuları diğer tarafta antrenmana başlamıştı.
Duru Miray'ın yanına eğildi.
“Bak, söylediğim takım bu.”
Miray başını çevirdi.
Basketbol sahasında birkaç oyuncu vardı. İçlerinden biri topu eline alıp arkadaşına pas verdi.
Duru konuşmaya devam etti.
“Yeni transferler de varmış.”
Miray kısa bir bakış attıktan sonra tekrar önüne döndü.
“Bence önce kendi seçmelerimize bakalım.”
“Tamam, tamam.”
Antrenör içeri girdiğinde herkes yerini aldı.
Miray saçlarını topladı ve sıraya geçti.
O sırada basketbol sahasının diğer tarafında topun sesi kesildi.
“Aras, sıra sende.”
Kaan'ın sesiyle Aras topu arkadaşına bıraktı.
“Geliyorum.”
Sahanın kenarına doğru yürürken gözleri bir an amigo takımının olduğu tarafa kaydı.
Kalabalığın arasında duran kızlardan biri dikkatini çekti.
Nedenini bilmiyordu.
Sadece birkaç saniye baktı.
Sonra Kaan'ın sesi yeniden duyuldu.
“Aras!”
Aras başını çevirdi.
“Tamam.”
Ve sahaya geri döndü.
Miray ise onun baktığını fark etmemişti.
İkisi de birbirini ilk kez gördüğünü sanıyordu.
Oysa yıllar önce, aynı sokakta yan yana yürüyen iki çocuk, birbirlerine bir söz vermişti.
Ve ikisinden biri o sözü hâlâ hatırlıyordu.