Cumartesi

Bölüm 6
Miray, çantasının fermuarını kapatırken Duru'dan gelen mesajı gördü.
Duru: On dakikaya okulda ol. Geç kalma sakın.
Miray: Daha evden yeni çıkıyorum.
Duru: Miray, gösteri saatinden önce orada olmamız gerekiyor.
Miray: Biliyorum. Geliyorum.
Telefonunu cebine koyup kapıdan çıktı.
Okula vardığında spor salonunun önünde birkaç öğrenci toplanmıştı. Bazıları maç için gelmiş, bazılarıysa amigo takımının gösterisini izlemek üzere yerlerini almaya çalışıyordu.
Duru, girişte İpek'le konuşuyordu. Miray'ı görünce elini kaldırdı.
“Sonunda!”
“Yine başladın.”
“Başlamadım. Seni bekliyoruz.”
İpek, Miray'ın çantasını işaret etti.
“Yedek tokaları getirdin mi?”
Miray çantasını açıp küçük kutuyu gösterdi.
“Dün akşam kontrol ettim. Hepsi burada.”
“Harika. Bugün hiçbir şey eksik değil.”
Duru ona baktı.
“Bunu söylemek için biraz erken değil mi?”
Üçü salona girdi. Antrenör onları kenarda topladı ve gösteriden önce son kez sıralarını kontrol etmelerini istedi. Kızlar yerlerini alırken tribünlerden gelen sesler giderek arttı.
Miray, saçını yeniden topladıktan sonra takım arkadaşlarının yanına geçti.
Sahanın diğer tarafında basketbol takımı ısınıyordu. Kaan, Bora'ya pas veriyor; Aras da potaya şut atıyordu.
Bora topu alıp Aras'a döndü.
“Bugün maçta da böyle sessiz misin?”
“Ne yapmamı istiyorsun?”
“Biraz konuş. İnsan kendini antrenmanda gibi hissediyor.”
Aras topu elinden çıkardı.
“Sen ikimizin yerine de konuşuyorsun zaten.”
Bora güldü. Kaan da yanlarına geldiğinde antrenör onları çağırdı.
“Isınmayı tamamlayın. Birazdan başlıyoruz.”
Takım oyuncuları çizgiye geçti.
Gösteri başladığında Miray, Duru ve diğer kızlarla birlikte sahaya çıktı. Müzik salonu doldurdu. İlk bölüm planlandığı gibi ilerledi. İpek bir geçişte adımını şaşırsa da hemen toparlandı ve gösteri kesilmeden devam etti.
Gösteri bittiğinde tribünlerden alkış yükseldi. Kızlar antrenörlerinin yanına döndüler.
“Son bölüm daha iyi olabilirdi,” dedi antrenör, “ama genel olarak iyiydiniz. Şimdi kenara geçip maçı izleyebilirsiniz.”
İpek, Duru'nun koluna girdi.
“Ben bugün bir kez bile yanlış tarafa gitmedim.”
Duru kaşlarını kaldırdı.
“Bir kez dışında.”
“O sayılmıyor.”
Miray gülerek çantasını almak için kenara yürüdü. Tam çantasına uzanmıştı ki arkasından biri seslendi.
“Affedersin.”
Miray döndü.
Karşısında basketbol takımından bir oyuncu vardı. Çocuğun elinde küçük, metal bir parça tutuyordu.
“Bu senin mi?”
Miray parçaya baktı. Çantasının küçük gözünde taşıdığı eski anahtarlığın eksik kısmıydı.
“Evet. Nerede buldun?”
“Az önce burada, sıranın yanında.”
Miray parçayı aldı.
“Teşekkür ederim.”
Çocuk başını sallayıp arkadaşlarının yanına döndü.
Miray parçayı çantasına koyarken Duru yanına geldi.
“Ne oldu?”
“Bir şey düşürmüşüm.”
“Kaybettiğin eşya mı?”
“Evet, eski bir anahtarlık parçası.”
Duru daha fazla sormadan İpek onları tribünlere çağırdı.
Miray oturacakları yeri bulmak için arkadaşlarının peşinden gitti.
Sahanın kenarında Aras, az önce Miray'a götürülen parçayı görmüştü. Onu kendisi bulmamıştı ama üzerindeki şekli uzaktan bile seçebilmişti.
Bu kez yanılmadığından emindi.
Çocukken Miray'a verdiği anahtarlıkta da aynı şekil vardı.
Kaan yanına geldi.
“Maç başlıyor. Hazır mısın?”
Aras bakışlarını tribünlerden çekti.
“Hazırım.”
Sahaya doğru yürüdü. Tribünde oturan Miray ise arkadaşlarıyla konuşuyordu. Birkaç dakika sonra maç başlayacak, herkesin dikkati sahaya çevrilecekti.
Aras içinse maçtan önce cevaplaması gereken başka bir soru vardı.
Yıllardır görmediği Miray, gerçekten karşısındaki kız olabilir miydi?