BİR YER NE ZAMAN GERÇEKTEN EV OLUR

Bazı sabahlar kahvaltı değil , gözyaşlarıyla yutulur . Bazı bavullar sadece kıyafet değil , çocukluğu taşır . Ece, bir evin kapısından değil , bir sürü kapının arasından geçti . Bir gün , arkasından koştuğu biri durmadı . Başka bir gün , hiç tanımadığı bir aile onu kendi kızları gibi gördü . Kalmak istediği yerlerde fazlaydı , gitmek istediği yerlerde ise eksik… Ama hayat bazen , bir tostun arasına gizlenmiş veda , bazen pembeye boyanmış bir odada ilk kez hissedilen güven olabilir . Sizce bir yere ait olmak , kalmak mıdır yoksa kabul edilmek mi?