Bir Yalan Bin Yara kitap kapağı

1. bölüm / 1

BİR YALAN, BİN YARA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: BİR YALAN, BİN YARA
  1. 1 BİR YALAN, BİN YARA1.501 kelime · Okuduğun bölüm

BÖLÜM 1 — KIRILACAK BİR ŞEY KALMADIĞINDA
Lâl'in ağzından...
Sabahın sekizinde telefonumun alarmı çalmaya başladığında, dünyayla aramdaki bütün bağları koparmak istedim.
Elimi yastığın altına sokup telefonu bulmaya çalıştım. Birkaç başarısız denemenin ardından alarmı susturmayı başardım.
Gözlerimi açmadan saate baktım.
08.06.
Biraz daha uyuyabilirdim.
Tam gözlerimi yeniden kapatmıştım ki kapım açıldı.
"Lâl!"
Annemin sesini duyunca yorganı başıma çektim.
"Evde yokum!"
"Çok komik. Kalk artık."
"Anne, beş dakika."
"Yarım saattir beş dakika diyorsun."
İç çekerek doğruldum. Annem kapının önünde kollarını göğsünde birleştirmiş, bana bakıyordu.
"Bugün işe başlayacağım, unutmadım."
"İyi. O zaman hazırlan. Baban aşağıda seni bekliyor."
Yüzümdeki gülümseme kayboldu.
"Ne bekliyormuş?"
"Kahvaltıya inecekmişsin."
"Ben kendim inerim."
Annem bir şey söylemeden kapıyı kapattı.
Yatağımdan kalkıp banyoya girdim. Aynada kendime baktım. Dağılmış saçlarımı toplarken aşağıdan babamın sesi geliyordu.
İşte güne başlamanın en sevmediğim kısmı.
Babamla aynı sofraya oturmak.
Cemal Yılmaz, hayatım boyunca tanıdığım en inatçı insandı. Onun için doğru diye bir şey vardı ve o doğruyu yalnızca kendisi bilirdi. Benim düşüncelerim, isteklerim ya da hayallerim pek önemli değildi.
Özellikle de kendi kararlarımı vermeye başladığımdan beri.
Üzerime beyaz bir gömlek, siyah kumaş pantolon giydim. Saçlarımı açık bıraktım. Hafifçe makyaj yapıp çantamı aldım.
Merdivenlerden indiğimde babam gazetesini okuyordu. Ağabeyim Burak ise telefonuna bakarak kahvaltı ediyordu.
"Hayırdır, aile toplantısı mı var?"
Burak başını kaldırıp sırıttı.
"Hanımefendi teşrif etti."
"Senin gibi boş vaktim yok, Burak."
"Sabah sabah başlama."
"Ben başlamadım, sen başladın."
Annem araya girdi.
"Tamam çocuklar, daha kahvaltı yapmadınız."
Masaya oturdum. Babam gazetesini katlayıp bana baktı.
"Bugün nereye gidiyorsun?"
"İşe."
"Hangi iş?"
"Baba, dün de konuştuk."
"Ben sana o şirkette çalışmanı istemediğimi söyledim."
Çatalımı tabağa bıraktım.
"Sen istemiyorsun diye ben de istemeyecek değilim."
Babamın kaşları çatıldı.
"Lâl, benimle düzgün konuş."
"Gayet düzgün konuşuyorum."
"Bu evde benim sözümden çıkılmasını istemiyorum."
Güldüm. Ama bu kez gülüşümün içinde neşe yoktu.
"Ben yirmi dört yaşındayım baba. Kendi hayatımla ilgili kararları kendim vermek istiyorum."
Burak araya girdi.
"Babam senin iyiliğini düşünüyor."
Ona döndüm.
"Sen önce kendi hayatını düzene sok, sonra benimkini düşünürsün."
Burak sandalyesinde doğruldu.
"Lâl!"
Ayağa kalktım.
"Ne? Bir şey mi dedim?"
Çantamı aldım. Annem arkamdan seslendi.
"Bir şey yemeden gitme kızım."
"İştahım kalmadı anne."
Kapıyı çekip çıktım.
Arabaya bindiğimde birkaç saniye direksiyonun başında öylece oturdum.
Gözlerim dolmuştu ama ağlamayacaktım.
Ben bu evde ağlamamayı çok önceden öğrenmiştim.
Telefonumu alıp en yakın arkadaşım Ece'yi aradım.
"Efendim güzellik?"
"Birini öldürmeden önce beni sakinleştirir misin?"
Ece kahkaha attı.
"Yine baban mı?"
"Kim olacak?"
"Gel, kahve ısmarlayayım. Bugün ilk günün sonuçta."
"İyi ki varsın."
"Biliyorum. Hadi gel, bekliyorum."
Telefonu kapattım.
Arabayı çalıştırdım.
Bugün benim hayatımda yeni bir sayfa açılacaktı. Ve ne olursa olsun o sayfayı kimsenin kirletmesine izin vermeyecektim.
En azından öyle sanıyordum.
Demir'in dünyası...
Aynı saatlerde şehrin diğer ucunda, yüksek duvarlarla çevrili büyük bir villanın bahçesinde siyah bir araç durdu.
Aracın kapısı açıldı.
Demir Arslan indi.
Üzerinde siyah bir takım elbise, bileğinde pahalı bir saat vardı. Yüzünde her zamanki ifadesi bulunuyordu. Ne öfkesini belli ederdi ne de mutluluğunu.
Onu tanımayan biri için yalnızca başarılı bir iş insanıydı.
Ancak şehirde bazı insanlar onun adını duyduğunda sesini alçaltırdı.
Demir, babasından devraldığı karanlık düzeni yıllar içinde büyütmüş, yeraltı dünyasında kendisine sağlam bir yer edinmişti. Şirketleri, ortakları ve görünmeyen bağlantıları vardı.
Onun dünyasında güven, paradan daha değerliydi.
İhanet ise affedilmeyen tek suçtu.
Villanın kapısından içeri girdiğinde salondan bir ses yükseldi.
"Sonunda beyefendi geldi."
Demir başını çevirdi.
Kız kardeşi Derya, koltuğa uzanmış telefonuyla oynuyordu.
"Ne oldu?"
"Ne olacak? Annem kahvaltıda seni bekledi."
"İşim vardı."
Derya gözlerini devirdi.
"Senin her zaman işin var zaten."
Demir ceketini çıkarıp koltuğun arkasına bıraktı.
"Senin de her zaman konuşacak bir şeyin var."
Derya gülümsedi.
"İşte benim ağabeyim."
Tam o sırada anneleri Feraye salona girdi.
"Demir, baban seni çalışma odasında bekliyor."
Demir'in yüzü ciddileşti.
"Ne olmuş?"
"Sabah bir telefon geldi. Seninle konuşmak istiyor."
Demir başını sallayıp çalışma odasına yöneldi.
Kapıyı açtığında babası Rauf Arslan pencerenin önünde duruyordu.
"Çağırmışsın."
Rauf arkasını döndü.
"Gece depoda bir sorun yaşanmış."
Demir'in bakışları sertleşti.
"Ne sorunu?"
"Bir araç kaybolmuş. İçindeki mallarla birlikte."
Demir birkaç saniye sustu.
"Kim sorumluydu?"
"Kaan."
"Çağırın."
Rauf oğlunun yüzüne baktı.
"Bu kadar kolay karar verme. Belki de birileri bizi birbirimize düşürmeye çalışıyordur."
Demir masanın üzerindeki dosyayı aldı.
"Kim olduğunu öğreniriz."
"Demir."
Başını kaldırdı.
"Bu iş eskisi gibi değil. Düşmanlarımız çoğalıyor."
Demir dosyayı kapattı.
"Ben de bunun farkındayım baba."
"Bir de amcanla ilgili duyduklarım var."
Demir'in yüzündeki ifade değişti.
"Aziz mi?"
Rauf cevap vermedi.
Bu sessizlik, Demir için yeterliydi.
"Onunla ben konuşacağım."
"Öfkenle hareket etme."
Demir kapıya yöneldi.
"Ben öfkemle değil, aklımla hareket ederim."
Ama bu, her zaman doğru değildi.
Yeniden Lâl...
Saat on bire doğru Ece'yle buluştum.
Beni görür görmez ayağa kalktı.
"Hanımefendi, sonunda!"
"Sus, sabah sabah zaten yeterince azar işittim."
Ece sarılıp yanağımdan öptü.
"Anlat bakalım. Bugün güzelliğinle kimi etkileyeceksin?"
"Kimseyi. Ben sadece çalışıp paramı kazanacağım."
"Çok sıkıcısın."
"Sen de çok konuşuyorsun."
Kahvelerimizi söyledik. Bir süre havadan sudan konuştuk. Sonra Ece çantasından bir dosya çıkardı.
"Bu arada iş yerin belli oldu."
"Nasıl yani?"
"Başvurunu yaptığın şirket seni kabul etmiş. Bugün evraklarını tamamlayacaksın."
Dosyaya baktım.
Arslan Holding.
Şirketin adını daha önce duymuştum. Büyük bir kuruluştu. Birçok sektörde faaliyet gösteriyordu.
"İyiymiş."
Ece kahvesinden bir yudum aldı.
"Yalnız küçük bir ayrıntı var."
"Ne?"
"Patronu biraz zor biriymiş."
Güldüm.
"Benimle çalışacaksa alışır."
"Sen kendini ne sanıyorsun?"
"Çalışanların neşesi."
İkimiz de güldük.
O an hiçbir şeyden haberim yoktu.
Ne bu şirketin arkasındaki karanlık işlerden ne de sahibinin taşıdığı öfkeden...
Ben yalnızca yeni bir iş istiyordum.
Hayatımın geri kalanında başıma gelecekleri düşünmeden.
Demir'in arkadaşları...
Demir, villanın arkasındaki özel çalışma alanına girdiğinde Mert, Kaan ve Sarp çoktan oradaydı.
Mert elindeki dosyayı masaya bıraktı.
"Gece yaşanan olayın kamera kayıtlarını inceledik."
Demir sandalyesine oturdu.
"Ne buldunuz?"
Kaan konuştu.
"Aracın güzergâhı değiştirilmiş. Bunu içeriden biri yapmış."
Sarp araya girdi.
"Yani yine kendi içimizden biri."
Demir başını kaldırdı.
"İsim?"
Kaan bir isim söyledi.
Demir birkaç saniye düşündü.
"Onu hemen karşıma getirmeyin."
Mert şaşırdı.
"Neden?"
"Önce kiminle bağlantısı olduğunu öğrenmek istiyorum."
Sarp gülümseyerek arkasına yaslandı.
"İşte benim sevdiğim Demir. Önce düşünür, sonra ortalığı dağıtır."
Demir ona baktı.
"Bir gün susmayı öğrenirsen sana araba alacağım."
Sarp kahkaha attı.
"Ben sustuğum gün sen de insan içine çıkmaya başlarsın."
Kaan başını iki yana salladı.
"İkiniz de çocuk gibisiniz."
Demir ayağa kalktı.
"Akşama kadar bu işi çözeceksiniz."
Mert başını salladı.
"Tamam."
Demir odadan çıkarken telefonu çaldı.
Ekranda amcasının adı yazıyordu.
Bir süre baktıktan sonra açtı.
"Ne istiyorsun Aziz?"
Karşıdan gelen ses sakindi.
"Yeğenimle konuşmak için bir sebebe ihtiyacım mı var?"
Demir yürümeyi bıraktı.
"Benimle oyun oynama."
Aziz hafifçe güldü.
"Sen hâlâ babanın gölgesinde yaşadığını sanıyorsun Demir. Ama bazı şeyler sandığından çok daha farklı."
Telefon kapandı.
Demir'in yüzü sertleşti.
O gün bir şeylerin değişeceğini hissediyordu.
Ve hislerinde genellikle yanılmazdı.
Akşam...
Lâl'in ağzından...
Eve girdiğimde saat yediyi geçmişti.
Ayakkabılarımı çıkarıp salona yöneldim. Annem mutfaktaydı. Babam ise koltukta oturuyordu.
Beni görünce televizyonun sesini kıstı.
"Lâl, gel otur."
İçimden bir şeylerin ters gittiğini hissettim.
"Ne oldu?"
"Bugün işe başladın mı?"
"Yarın evraklarımı tamamlayacağım. Pazartesi başlıyorum."
Babam başını salladı.
"Hangi şirketti?"
"Arslan Holding."
Elindeki kumandayı koltuğa bıraktı.
"Ne dedin?"
"Arslan Holding."
Babamın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Annem mutfaktan çıktı.
"Cemal..."
Babam elini kaldırarak onu susturdu.
"Lâl, o şirkette çalışmayacaksın."
Kaşlarımı çattım.
"Yine mi aynı konu?"
"Sana orada çalışmanı istemediğimi söylüyorum."
"Neden?"
Cevap vermedi.
"Bir sebep söyle baba. Neden?"
"Çünkü ben öyle istiyorum."
Ayağa kalktım.
"Ben senin istediğin gibi yaşamak zorunda değilim!"
"Lâl, sesini yükseltme."
"Sen bana bir kez olsun doğru düzgün bir açıklama yapmadın. Ne zaman bir karar alsam karşıma geçip yasak koyuyorsun. Yeter artık!"
Babam da ayağa kalktı.
"Senin bilmediğin şeyler var."
"Öyleyse anlat!"
Bir süre gözlerimin içine baktı.
Sonra yalnızca şunu söyledi:
"Arslan ailesinden uzak dur."
Kalbim bir anlığına hızlandı.
"Ne?"
"Özellikle Demir Arslan'dan."
İsmine yabancı değildim. Şirketin sahibi olduğunu biliyordum ama neden babamın bu kadar tepki verdiğini anlayamıyordum.
"Ben o adamı tanımıyorum bile."
"Tanıma."
"Benim hayatıma karışmayı bırak!"
Çantamı alıp merdivenlere yöneldim.
Arkamdan annemin sesi geldi.
"Lâl, babanla böyle konuşma."
Durdum.
"Anne, sen de mi?"
Annem cevap veremedi.
O an bu evde kendimi ne kadar yalnız hissettiğimi bir kez daha anladım.
Odama çıktım, kapıyı kapattım.
Telefonum çaldı.
Ece arıyordu.
"Alo?"
"Ne yapıyorsun?"
"Evdeyim. Yine kavga ettik."
"Şaşırdık mı?"
Güldüm.
"Yarın şirketin evrak işlerini hallediyorum."
"Harika! Pazartesi görüşürüz o zaman."
Telefonu kapattıktan sonra yatağıma uzandım.
Babamın son söylediği cümle aklımdan çıkmıyordu.
Özellikle Demir Arslan'dan uzak dur.
Neden?
O adam kimdi?
Babamla arasında ne yaşanmıştı?
Gözlerimi kapattım.
Bütün bu soruların cevaplarını bulmaya kararlıydım.
Ama bazı cevaplar, insanın hayatını kurtarmak yerine onu geri dönüşü olmayan bir yola sürüklerdi.
Ben bunu henüz bilmiyordum.
Aynı gece...
Demir, çalışma odasında tek başına oturuyordu.
Masasının üzerinde eski bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta genç bir Rauf Arslan ve yanında birkaç adam bulunuyordu.
Demir fotoğrafı eline aldı.
Arkadaki isimleri tek tek inceledi.
Bir isimde durdu.
Cemal Yılmaz.
Dudakları hafifçe aralandı.
"Demek hâlâ buradasın..."
Telefonunu eline alıp Mert'i aradı.
"Yarın sabah bana Yılmaz ailesi hakkında ne bulabiliyorsan getireceksin."
Mert'in sesi uykulu geliyordu.
"Bu saatte ne oldu?"
"Bir şey olmadı. Sadece geçmişi araştıracağız."
"Yılmaz ailesi mi?"
Demir cevap vermeden telefonu kapattı.
Fotoğrafı yeniden masaya bıraktı.
Yıllardır kapalı tuttuğu bir defterin kapağı aralanmıştı.
Ve bu kez o defteri sonuna kadar okuyacaktı.
Çünkü Demir Arslan, kendisine yapılan hiçbir şeyi unutmamıştı.
Ama henüz bilmediği bir şey vardı.
O defterin son sayfasında, hayatını değiştirecek bir kadının adı yazacaktı.
Lâl.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…