ipe gelmez çamaşırlar

bilemediğim her şeyden
çift dikişliyim
ve geceleri
kabuslarına yerleşen
o bez bebek bendim
özür dilerim
bana anlattığın her sırrını
sokak aralarında sattım
sekiz mandala karşılık.
trajikomik geliyor kulağa değil mi?
oysa sen o sırlara yirmi sekiz yılını vermiştin

ama anlayacaksın
sadece beni dinle olur mu
bir gün
bugün
istanbul'un en şaşalı semtinde
takım elbiseli, topukları sekiz santim insanlara en ipe gelmez çamaşırın bile nasıl öylece asılabileceğini öğreteceğim

benim bile öğretecek bir şeylerimin olması yanlış geliyor kulağa
biliyorum
dikişleri gelmiş bir bez bebekten fazlası değilim çünkü
ve
benimle göz göze gelmek bile öldürüyor artık seni
hem kabuslarında yer edinmemem için
beni o ipe bir an bile düşünmeden
asarsın zaten
asarsın değil mi?

neyse ki bitti artık
daha fazla benli kabusların
olmayacak
sırlarını köşe diplerindeki
ayyaşlardan ve katillerden toplamayacaksın
gittiğim için
bütün kabuslarından kurtulacaksın
ve bütün günahlarından arınacaksın

biliyorsun
pek hatırlanması gereken biri değilim
hatta en çok sen biliyorsun
bir ihanetin ve ağıtın birbirine dikilmesiyle yapılmış bir bez bebeğim
fazlası değil
dikişlerim kan kokuyor
ve
ne absürt ki
korkuyorum.
o kadar çok korkuyorum ki
hâlâ ellerinin sıcaklığı var
ve sen
artık beni dikişlerimden değil
omuzlarımdaki mandal izlerinden
tanıyacaksın.
hepsi bitecek birazdan
beni bir daha görmeyecek,
duymayacaksın
iğne ve iplik telaşıyla
kabuslarında koşturmayacaksın

sadece kuruduktan sonra katlanıldığıma ve o çekmeceye konulduğuma emin ol
olur mu
ilki yeterince dağınıktı
bu sefer öyle olsun istemiyorum

hem
anlıyorsun değil mi
neden sırlarını satıp mandal aldığımı.
elbette anlıyorsun
suratındaki gülümsemeyi ve parıldayan
gözlerini görebiliyorum.

son bir şey daha
artık.
artık,
öz
gür
sün.

________

ace