çıkmaz ayın son vagonu.

çıkmaz ayın son vagonundayım
bu hissi en çok kendini karadeliğine iten
yıldızlar bilir,

birde ben,
tren yolculuklarını hiç sevmem
hiç eve varamadım çünkü

evine hiç varamamış insanları adımların aksamasından
ve gözlerindeki kayıptan tanırsınız.
başka bir evrende uyanma hayali ve ucuz reenkarne inançları
en çok evsizlere özeldir

ben,
başka bir evrende uyanmanın hayalini kuruyorum.
ben,
ansızın başka bir bende yeni hayat ihtimallerine uyanmanın hayaliyle uyuyorum her gece.

kendine küsmek öyle kolay değil çünkü
böylesi de değil.
saçlarımdan ayak tırnaklarıma kadar kirliyim
ve kafamın içinde şeytan plağı dönüp duruyor annemin
kaç kere yıkandığımın bir önemi yok geçmiyor
derimin üstünü kazıdığımda çıkan kirler altına işlemiyor

bu bir şiir değil
ve ben de bir şair olamayacak kadar
dizesi başına buyruğum
tırnak aralarıma sakladığım kaygılarımdan tanı bizi
yakalanma korkusuyla gizlediğim ellerimden tanı
masadan eksilen ilk tabağın boğazda takılı bıraktığı lokmalardan tanı

böyle olmamalıydı, diyen fısıltısını duyuyorum
böyle olmamalıydı.

çıkmaz ayın son vagonundayım.
bu ayki maaşımın naaşımı yakalayamayacak olması ne acı.

________

ace