doksan sekizinci sabah.

seni ilk gördüğümde intiharımı ertelediğim doksan sekizinci sabahtı
bir dağınıklığa bağırdığım elli altıncı yaramdı
yaşlı bir seyyar satıcıya aşkı sattığım on ikinci pazardı

ben seni ilk gördüğümde
sevgili maria
bir sokak ortasındaki en sessiz ağıttım
hastane koridorlarındaki ayak sesleriydim
ümit yaşar'ın yirmi dördüncü teşebbüsüydüm
darağaçlarındaki son nefestim
piyanistin yarım bıraktığı son notaydım
ilhan'ın on altılık cezaevi yoluydum
mezarlıkların çıkış kapılarıydım
tüm dünyaya diz çökmüştüm
ademin elmadan aldığı o ilk ısırık, havvanın bakışlarındaki çaresizliktim

sonra sen geldin
acılarıma sekiz beden büyük bir aşkı diktin
yaşayabilmem için tüm dünyanın sesini kıstın
yaralarımdan öptün
bir ekim akşamı saçlarımı ördün
intiharlarımı dinledin

sevgili maria şimdi üzerinden tam dört yüz seksen iki sabah geçmişken ve sen burada değilken söylemeliyim ki
seni ilk gördüğümde
intiharımı ertelediğim doksan sekizinci sabahtı
ve hayatımın en güzel günüydü

________

ace