Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Bölüm 1
  1. 1 Bölüm 12.521 kelime · Okuduğun bölüm

Bazı insanların sıradan hayatları olurdu. Bazı insanların ise alışılmadık hayatları olurdu. Benim hayatım çok sıradandı. Ben Banu Asil. 26 yaşındayım, müzik dinlemeyi ve yürüyüş yapmayı çok seviyorum. Ve şu an çalıştığım kafeye gidiyorum. 15 dakika sonra kafenin önüne geldim. Kulaklığımı çıkarıp çantama koyduktan sonra kafeye girdim. Ece’yi önlüğünü takarken gördüğümde selamlaştık.

Ben hızlıca soyunma odasına giderken Ece tezgahı silmeye başlamıştı. Odaya girdikten sonra kapıyı kapattım ve kafenin özel beyaz tişörtünü giydim. Son olarak uzun, dalgalı, kumral saçlarımı sıkı bir at kuyruğu yaptım ve odadan çıktım. Ben garsondum ve Ece barista idi. Odadan çıktığımda Ece bana baktı ve bende ona gülümsedim.

Zaman çok hızlı geçmişti ve saat dörde geliyordu. Ben Ece ile konuşurken kapı açılmıştı. Gelen kişiye baktığımda her zaman gelen müşterimizin bugün de aynı saatte geldiğini gördüm. Oturduğu masa bile hep aynı oluyordu. Yanına gittiğimde hafifçe tebessüm ettim ve “Hoşgeldiniz, siparişinizi alabilir miyim?” dedim. Adam ilgilendiği telefonundan başını kaldırmadan “Her zamankinden.” dedi. Kafamı sallayıp Ece’nin yanına gittim ve “Sade türk kahvesi.” dedim. Ece kafasını sallayıp siparişi hazırlamaya başladı.

Ece beş dakikada kahveyi hazırlamıştı. Kahveyi adamın yanına götürdüm, tam masaya koyacaktım ki fincan elimden kayıp düştü. Hızlıca eğilip fincanı tutmaya çalışsam da yetişemedim ve kahve adamın üzerine döküldü. Adam sadece yüzünü buruşturmuş ve kargo pantolonunu havaya kaldırmıştı. Masanın üzerinden ıslak mendil alıp adama uzattım. “Özür dilerim.” dedim çaresizce. İlk kez böyle bir şey olmuştu. Adam yüzüme bakmaya tenezzül etmeden ıslak mendili aldı ve pantolonunu silmeye başladı.

Adam üzerini sildikten sonra “Seni buradan kovduracağım.” dedi. Adamın kahverengi gözlerine çaresizce bakarken “Lütfen affedin efendim. Çok özür dilerim.” dedim. Adam beni duymazdan gelerek Ece’ye döndü. “Patronunuzla konuşmak istiyorum.” Sözü beni şaşırtmıştı. Ben bu kafede çalışmayı çok seviyordum. Buradan kovulmak istemiyordum. Ece tereddütle telefonunu çıkardı. Tekrar adama baktığında adam hiçbir tepki vermedi. Ece telefondan bir numarayı çevirip telefonu kulağına dayadı.

Telefonu kapattığında yanımdaki adama baktı ve “Patronumuz sizinle görüşmeye geliyor efendim.” dedi. Galiba burada çalıştığım son gün bugündü. Daha fazla beklemeden Ece’nin yanına gittim ve vileda kovasını alıp kahve dökülen yeri silmeye başladım. Kapı açıldığında içeriye patronumuz girmişti. Yüzünde sinirli bir ifade vardı. Ece yeniden türk kahvesi yaparken ben vileda kovasını yerine koydum. Ne konuştuklarını duymaya çalışıyordum ama hiçbir şey duyulmuyordu. Ece kahveleri pişirdiğinde beni dürttü. Kahveleri sorunsuz bir şekilde masaya bıraktığımda kimseyle göz göze gelmemeye çalıştım.

Patron ve adam konuşmasını bitirdikten sonra adam kafeden çıktı ve patron beni çağırdı. “2 haftalık maaşını kesiyorum ve kafeye erkenden gelip her işi sen yapıyorsun.” Patronun sözlerinden sonra gözlerim büyümüştü. “Özür dilerim.” dedim belki fikrini değiştirir diye. “O adam yıllardır bizden kahve alıyor. Sen ise adamın üzerine kahve dökmüşsün Banu.” Evet fikrini değiştirmeyecekti ve ben tam 2 hafta boyunca eziyet çekecektim. Kafamı salladım, sonra patron kafeden çıktı. Gün boyu çok yorulmuştum. Mesaimin sonu yaklaşırken etrafı süpürdüm ve sildim. Tezgahın tozunu aldıktan ve bulaşıkları yıkadıktan sonra son olarak masaları sildim ve üzerimi değiştirip kafeden çıktım.

Eve vardığımda çok yorulmuştum ve abim hala işten gelmemişti. 32 yaşında, Çınar adında bir abim vardı. 3 yıl uğraşmış, bir holding kurmuştu ve orada ceo idi. Beni kapıda beni Karamel karşılamıştı. Karamel bizim dişi köpeğimizdi ve 3 yıldır bizimleydi. Pomeranian türündeydi ve kahverengiydi. Abimin gelmesini beklerken Karamel ile oynamış, duş almış, sabah evden çıkmadan yaptığım yemeği ısıtmıştım. Salonda televizyon izlerken anahtar sesi duyarak o yöne bakmıştım. Abim yanıma gelip “Selam Banu.” dediğinde kalktım ve ona sarıldım. Bu hayatta tek değer verdiğim kişi abimdi.

Ondan başka güvenebileceğim kimse yoktu. Annem ve babamla ise onların cimriliği yüzünden tartışmış ve ayrılmıştık. Babama dedemden büyük bir miras kalmıştı ve babam bir holdinge ortak olmuştu. Eskiden yurt dışında yaşarken şimdi abimle Ankara’da küçük bir ev tutmuştuk. “Hoşgeldin abiciğim.” Birbirimizden ayrıldıktan sonra abim üstünü değiştirmeye gitti. Bende sofrayı hazırladım. Abim geldiğinde önce yemeğimizi yedik, sonra birlikte film izledik. Saat gece yarısına geldiğinde odalarımıza çekildik.

Sabah saat 05.00 alarmım çaldığında gözlerimi araladım. Sabahları hep erken kalkar ve tüm işlerimi sabahtan hallederdim. Karemel’in mamasını ve suyunu koyduktan sonra akşam için yemek pişirmeye başladım. Bir yandan kahvaltıyı hazırlıyordum. Üzerimi değiştirdikten sonra sofrayı kurdum ve abimi uyandırdım. Kafenin tüm işlerini ben yapacağım için bugün erkenden çıkacaktım. Sadece kahve işi Ece’nindi. Kahvaltıyı ettikten sonra hızlıca evi topladım. Abim ve Karamel ile vedalaştıktan sonra evden çıktım.

Bugün de yürüyüş yaparak kafeye vardım. Hızlıca üstümü değiştirip kafeyi temizledim. Şimdiden yorulmuştum ve daha günün başındaydık. Kafeye bir saat erkenden gelmiştim. Sabahın erken saatlerinde çok müşteri gelmediği için oturdum ve telefon bakmaya başladım. Bir süre sonra kapı açıldığında içeri Ece girdi. Gülümsedim ve “Günaydın.” dedim. Ece de bana gülümseyerek “Günaydın.” dedi. Ece bize kahve yaparken hal hatır sorduk ve sohbet ettik.

Akşam oluyordu ve ben yine çok yorulmuştum. Kapı açıldığında dün üzerine kahve döktüğüm adamı gördüm. Onu gördüğüm an gülüşüm solmuştu. Oturduktan sonra yanına gittim ve “Ne alırsınız?” dedim. İçimden ‘zıkkım iç.’ diye geçirirken adam “Sade türk kahvesi.” dedi gülümseyerek. Gülümsemesi beni delirtmişti. Yanından ayrılıp Ece’nin yanına gittim ve “Sade türk kahvesi.” dedim suratsızca. “Sıkma canını.” diyen Ece’ye göz devirdim. Kahveyi götürdüğümde beni umursamamıştı.

10 gündür kafeye gidiyordum, fazladan mesai yapıyordum, eve geliyordum. Hayatım rutin bir hal almıştı. Bugün de sabah erkenden kalkmıştım ve işlerimi halletmiştim. Abimle kahvaltı ederken kapı çaldığında ikimizde birbirimize baktık. Hiç kimseyi beklemiyorduk. “Ben bakarım.” dedim ve kapının yanına geldim. Kapıyı açtığımda karşımda gördüğüm kişi beni şoka soktu. Resmen ağzım açık kalmıştı.

“Merhaba ben Aras Kuzgun.” dedi karşımdaki adam. “Beni nerden buldun ve neden geldin?” dedim sert bir sesle. Kafede üzerine kahve döktüğüm adam şu an evimin önündeydi. “Özür dilemeye geldim.” dedi. Elinde bir demet papatya tuttuğunu yeni fark etmiştim. O sırada arkamdan gelen adım seslerini duydum. Abim yanımıza gelmişti. Aras şaşkınlıkla arkama bakarken abime baktım. Abim de şaşkınlıkla Aras’a bakıyordu.

“Aras?” Abimin söylediği söz bu sefer de beni şaşırtmıştı. “Onu tanıyor musun abi?” Abim kafasını salladı ve benle konuşmak yerine Aras’a dönüp “İçeri gelsene.” dedi. Şu an burada ne döndüğünü bende öğrenmeliydim. Aras içeri geçtiğinde Karamel onun peşinden gidiyordu. Onu kucağıma aldığımda Aras oturmuştu. Abim yanına oturduğunda bende tekli koltuğa oturdum. Meraka abime bakıyordum. Abim sonunda bana döndüğünde “Kendisi benim yardımcım oluyor Banu.” dedi. Şaşkınlıkla ikisine bakıyordum. Abime bakarak “Geçen hafta kafede Aras’ın üzerine kahve döktüm, o yüzden bir haftadır kafeye erken gidiyorum. Patron iki hafta tüm işleri bana verdi.”

Aras sözlerimden sonra “Özür dilerim Banu, böyle birşey yapmamalıdım.” dedi ve elindeki papatyaları bana verdi. En sevdiğim çiçeği bana almıştı. Fakat hala ona kızgındım. Abim Aras’a döndü ve ona sinirli bir bakış attı. “Seninle sonra görüşeceğiz.” diye fısıldadı. “Tekrar özür dilerim Banu. Sana kendimi affettireceğim.” Abim Aras’a bakıp kafasını salladı. Aras kalkıp “Ben artık gideyim.” dedi. Ayağa kalktım ve kapıyı açtım. Gitmeden önce “Patronunla konuştum.” dedi ve uzaklaştı. Arkasından kapıyı kapattığımda sofrayı toplamaya başladım. O sırada abim giyinmişti. Bugün beni o bırakacaktı.

Abim beni kafeye bıraktığında ona el salladım ve kafeye girdim. Ece yine benden önce gelmişti. Üzerimi değiştirip yanına gittiğimde bu sabah olanları ona anlattım. Ece bana bakıp gülümsedi. “Aslında senden özür dilemesi gerektiğini, en sevdiğin çiçeği ve cezanı iptal ettirmesini ona ben söyledim.” Ona ‘gerçekten mi?’ der gibi baktığımda kafasını salladı. “Öyle bakma ikiniz yan yana dursanız ortalığı alev alır Banu.” Önce göz devirdim ve sonra “Saçmalama Ece.” diyerek tezgahı silmeye başladım. O kadar yakışıyor muyduk cidden? Neden durduk yere bunu düşünmüştüm ki? İşlerimi bitirdikten sonra oturdum ve telefonumda biraz gezinmeye başladım.

Saatler her zamanki gibi akıp gitmişti ve Aras’ın gelme saatiydi. Ben bunu düşünürken kafenin kapısı açıldı ve içeri Aras girdi. Beni gördüğünde bir şey yaptı, sadece bir saniyeliğine gülümsedi ve her zamanki masasına oturdu. Yanına gidip siparişini aldım ve Ece siparişi hazırladı. Siparişi götürdüm ve tekrar oturdum. Günün son saatleri beni çok yoruyordu. Kafamı masaya koyup öylece etrafa bakarken telefonum titredi.

Sosyal medyadan bir bildirim gelmişti, bir takip isteği. Uygulamaya girdim ve istek gönderen hesaba baktım. Adı Aras’tı. Kaşlarım çatılmıştı. Profile baktığımda elinde boks eldiveni olan bir adam gördüm. Aras’tı. Kafamı kaldırıp masasına baktığımda bana bakıp gülümsediğini gördüm. Göz göze geldiğimizde hemen başka yere baktım. Kabul etmedim. ama reddetmedim de. Neden böyle bir şey yapmıştı? Bu konuyu kendi içimde kapatmaya çalışırken telefonum uzunca titredi.

Ekrana baktığımda Cem’in aradığını gördüm. Sevgilimdi. Bugün onunla buluşacaktık ve beni almak için arıyor olmalıydı. Aramayı yanıtladığımda “Banum,” diyen Cem’in sesini duydum. Gülümsedim. Onunla olmak beni mutlu eden şeyler arasındaydı. “Efendim aşkım?” dediğimde anında yanıtladı beni. “Ne zaman alayım seni?” Telefonu kulağımdan çektim ve Ece’ye bakıp “Ben bugün erken çıksam sana sıkıntı olur mu?” dedim sondaki U harfini uzatıp. Telefondan kafasını kaldırıp “Sen istersin de olmaz mı Banu?” dediğinde gülümsedim ve teşekkür edip Cem’e “Şimdi gelebilirsin.” dedim. Telefonu kapattıktan sonra üzerimi değiştirip Cem’i beklemeye başladım.

15 dakikanın sonunda kapının önünde mavi bir araba durunca Cem’in geldiğini anladım ve Ece ile vedalaştım. Çıkmadan önce onun masasına baktım. Telefonuyla ilgileniyordu. Cem’in arabasına bindiğimde birbirimize sarıldık. Araba hareket etmeye başladığında “Her zamanki gibi çok güzelsin.” dedi. Gülümsedim ve ona teşekkür ettim. Oysaki üzerimde siyah dar bir crop ve siyah ispanyol paça bir kot vardı. Bilindik bir restorana girdiğimizde bize cam kenarı bir masa seçti. Yemeklerimiz geldiğinde yemeye başladık.

Yemek yemeye devam ederken Cem bana bakarak “Banu,” dedi. Ağzımdaki lokma bittikten sonra “Cem,” dedim. Bana ciddi gözlerle baktı ve “Ben bu ilişkiyi ciddi düşünüyorum.” dedi. Şaşırmıştım, anlatamayacağım kadar çok şaşırmıştım. Ne yani, benimle evlenmek mi istiyordu? Bunun için çok erkendi. Sadece 5 aydır tanışıyorduk. “Yani?” dedim. “Evlenelim.” dedi. Bunu söylerken çok ciddi gibi duruyordu. Elimdeki kaşığı bıraktım ve “Bunun için çok erken Cem.” dedim. “5 aydır sevgiliyiz Banu, sence bunun nesi erken?” Söylediği cümle çok saçmaydı.

“Bunu istemiyorum Cem, bunun için henüz erken ve benim kararıma saygı duymak zorundasın.” Masadan kalktı, bana baktı ve yanağıma tokat attı. “Aylardır bunu bekliyorum banu, bu kadar sürede olmadıysa hiç olmasın. Seni bir daha görmek istemiyorum.” O hala konuşurken ben bana attığı tokatın etkisindeydim. Bana nasıl tokat atardı? Yanağım sızlarken ayağa kalktım ve bende ona bir tokat attım. “Hiç olmasın o zaman, bir daha görüşmeyelim Cem.” dedim ve çantamı alıp mekandan ayrıldım.

Hala yanağıma attığı tokatın etkisindeydim. İlişkimizin başında böyle değildi. Benim kararlarım onun için hep önceliği olmuştu ama şimdi öyle değildi. Neden aceleyle evlenmek istiyordu ki? Gecenin sonunda abimi aramıştım ve beni almıştı. Şimdi ise evimizdeydik ve ben ona olanları anlatıyordum. Sözlerim bittiğinde bana baktı ve “Onun işine bakacağım Banu.” dedi ve beni sıkıca sardı. Ne olursa olsun hayatım boyunca her şeyi ilk önce abime anlatmıştım. Onun kollarında huzur buluyordum. “Seni seviyorum abi.” dediğimde gülümsedi. “Bende seni seviyorum Banu.” O akşam bu şekilde geçmişti.

Sabah abim başıma gelip beni uyandırmıştı. Odaya çok güzel bir koku geliyordu. Abim kahvaltı hazırlamış olmalıydı. Mutfağa girdiğimde yanılmadığımı anlamıştım. Krep pişirmişti ve üzerine çilek reçeli sürmüştü. Kahvaltıda en sevdiğim ikiliydi. “Teşekkürler.” dedim kelimeyi uzatarak. “Ne demek.” deyip bana sandalyemi çektiğinde Karamel havladı ve abimin bacağına sürtündü. Her kahvaltı masasında bizden peynir istiyordu. Abim bir parça peyniri Karamel’e uzattığında keyifle yemeye başladı. Abimle birbirimize bakıp gülümsedik ve bizde kahvaltımızı ettik.

Bugünde abim beni işe bırakmıştı ve günüm aynı geçmişti. Ta ki Aras’ın gelme saatine kadar. Aras geldiğinde her zamanki gibi siparişini almaya gitmiştim ve bana siparişini vermişti. Ama “İsteğimi kabul edecek misin?” diye sormuştu. Ani gelen bu soruyla afallamıştım. Sonra toparlanıp “Düşüneceğim.” diyerek yanından uzaklaşmıştım. Akşam evde oturup uzun uzun isteğinin nedenini düşünmüştüm ama kendime bir cevap verememiştim.

Cem ile ayrılmamızın üzerinden bir ay geçmişti. İnternette başka bir kadınla fotoğraf paylaştığını görmüştüm ve bu beni hiç üzmemişti. Onunla ayrıldığımızda böyle bir durumda üzüleceğimi, kırılacağımı düşünmüştüm ama yanılmışım. Aras’ın isteğini ise kabul etmiştim. Kabul etmemin mantıklı hiçbir nedeni yoktu. Hikayesinde çok fazla spor yaptığını paylaşıyordu. Kafeye her geldiğinde ise bana anlamsızca gülümsüyordu. Gülümsemesi sinir bozucuydu.

Ece ise onun bana gülümsediğini her gördüğünde “Seni seviyor.” diyordu. Beni seviyor olamazdı, bu çok saçmaydı. Biraz önce Aras kafeden çıkmıştı ve Ece koluma yapışıp “Sana nasıl baktığını gördün mü?” dedi bağırarak. “Yeter artık Ece, saçmalamayı kes.” dediğimde “Asıl sen saçmalama. Ayakta uyuyorsun Banu, adam sana aşık.” dedi. Onu yanımdan uzaklaştırıp göz devirdim. Çıkmama çok az kalmıştı. Masaları sildikten sonra toplandım ve “Ben çıkıyorum.” dedim.

Yağmur yağıyordu ve bugün çok yorgundum. Yani eve yürüyerek gidecek mecalim yoktu. Zaten abim misafir çağırmıştı ve onlara ben hizmet edecektim. Çantamdan telefonumu çıkarmış ve rehberde abimin adını bulmuştum ki bir korna sesi duydum. Kafamı kaldırdığımda önümde beyaz iyi bir modelde araba duruyordu. Sürücü ise biraz eğilmiş ve camdan bakıyordu. Ama sürücü Aras’tı. Göz teması kurduğumuzda “Seni eve bırakabilir miyim?” dedi nazik bir tonda.

Cevap vermediğimde “Belki de böylece kendimi affettirmiş olurum.” dedi. “Gerek yok.” diyerek telefonuma dönmüştüm ki “Hadi bin arabaya. Zaten sizin eve gidiyorum.” dediğinde sorgular bir şekilde ona baktım. “Pardon, anlamadım.” dediğimde gülümsedi ve “Bu akşam abin beni çağırdı.” dedi. Daha fazla diretmeden arka koltuğa oturdum. Girdiğim gibi arabanın sıcaklığı yüzüme vurmuştu. Eve varana kadar arabada en ufak bir ses çıkmamıştı.

Araba apartmanın önünde durduğunda yavaşça indim ve apartmanın kapısını açtım. Asansöre bindiğimizde 4. kata basacaktım ama benden önce o bastı. Ben bir köşede o bir köşede asansörün durmasını bekledik. Asansör durduğunda inmem için bana öncelik verdi. Bu kadar nazik olması beni şaşırtmıştı. Evin kapısını açtığımda bizi ilk önce Karamel karşılamıştı. “Abi,” diye içeri doğru seslendiğimde Aras’ı nazik bir davranışla içeri buyur ettim.

Abim salona girdiğinde Aras yanına gitti ve tokalaştılar. Abim bana baktığında “Kafenin önünde beni alman için seni arayacaktım ama Aras senden önce davrandı.” Abim bana ‘Tamam’ anlamında kafasını salladı ve Aras’a bakarak “Hadi oturalım.” dedi. Ben de hızlıca odama geçtim ve üstümü değiştirdim. Sonra çay suyu koydum ve abimlerin yanına oturdum. Abim bir süre sonra benden iş dosyasını istedi. Demek ki iş konuşmak için çağırmıştı. Abime dosyayı verdikten sonra tekli koltuğa oturup kucağıma Karamel’i aldım ve onları dinlemeye başladım.

Aras, abim konuşurken sürekli bana bakıyordu. En son kalkıp bardaklara çayı koydum ve abimin eve gelirken aldığı tatlıyı tabaklara dizdim. Tabakları ve bardakları salonun ortasındaki masaya koyduğumda Aras göz kırpmadan benim hareketlerimi izliyordu. Yine koltuğuma oturduğumda abim Aras’a “Beni duydun mu?” dediğinde Aras hızlıca abime döndü. “Tamam, öyle yapalım.” diyerek işine odaklanmaya çalıştı. Aras gittiğinde abimle evi toplamış ve odalarımıza çekilmiştik. Yatağıma yatmış ama uyuyamamıştım. Bu gece Aras gözünü benden ayırmamıştı. Bunun nedenini düşünürken gözlerim yavaşça kapanmıştı.

Sabah abim “Bugün holdinge gelmeye ne dersin, hem belki senin güzel çizimlerinden yararlanırız?” demişti. Resim çizme konusunda yetenekliydim. Benim için farklılık olsun diye teklifini kabul etmiştim. Altıma lacivert bir pantolon ve üzerime beyaz uzun kollu bir bluz giymiştim. Sürdüğüm kırmızı ruj ve mavi far sade ama göz alıcıydı. Küçük beyaz çantama ise sadece telefonumu, anahtarımı ve cüzdanımı koymuştum. Evden çıktığımda abim beni arabada bekliyordu. Hızlıca arabaya bindim ve “Hazırım.” diyerek gülümsedim. Araba yola çıktığında abim bana baktı ve gülümsedi. “Çok güzel olmuşsun.” dediğimde ona teşekkür ettim ve yolun bitmesini bekledim. Sorunlu bir abi-kardeş ilişkimiz yoktu. Aksine birbirimize her zaman destek olmuştuk ve birbirimizin tek sığınağıydık. Araba durduğunda kapıdaki güvenliklerden biri abimin diğeri benim kapımı açmıştı.

Güvenliğe hafifçe baş salladım ve abimin yanına gittim.İçeri girdiğimizde herkes abime ve bana selam veriyordu. Herkesin önceliği olmaya alışık değildim. Abimle ikinci kata çıktığımızda abim odasının önünde durdu ve kapıyı açtı. Holdinge ilk kez gelmediğim için buraya aşinaydım. Abim odaya girdiğinde arkasından ilerledim. Odadaki koltuğa oturdum ve abimi izlemeye başladım. “Birazdan toplantım var, 2 saat içinde biter. İstediğin gibi takılabilirsin.” dedikten sonra siyah kravatını biraz sıktı ve “Ben çıkıyorum.” dedi.

Ona kolaylıklar diledim ve elime bir kağıt aldım. Kendimce yeni bir bina tasarımı çizmeye çalıştım.Çizdiğim taslaktan kafamı kaldırdığımda saate baktım. 12.00’dı. Abim birazdan gelecek olmalıydı. Elimdeki kalemi kalemliğe koyarken bir kapı tıklatma sesi geldi. “Gel.” diyerek kafamı kapıya çevirdim. İçeri giren kişi elinde birkaç kağıt bulunan Aras’tı.

Nasıldı umarım beğenmişsinizdir yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyoeuööööö

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

31okunma 7beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…