28. bölüm · Bir garip aşk

Bir garip aşk 28. Bölüm

Buket Yiğit

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Bir garip aşk 1. Bölüm 2 Bir garip aşk 2. Bölüm 3 Bir garip aşk 3. Bölüm 4 Bir garip aşk 4. Bölüm 5 Bir garip aşk 5. Bölüm 6 Bir garip aşk 6. Bölüm 7 Bir garip aşk 7. Bölüm 8 Bir garip aşk 8. Bölüm 9 Bir garip aşk 9. Bölüm 10 Bir garip aşk 10. Bölüm 11 Bir garip aşk 11. Bölüm 12 Bir garip aşk 12. Bölüm 13 Bir garip aşk 13. Bölüm 14 Bir garip aşk 14. Bölüm 15 Bir garip aşk 15. Bölüm 16 Bir garip aşk 16. Bölüm 17 Bir garip aşk 17. Bölüm 18 Bir garip aşk 18. Bölüm 19 Bir garip aşk 19. Bölüm 20 Bir garip aşk 20. Bölüm 21 Bir garip aşk 21. Bölüm 22 Bir garip aşk 22. Bölüm 23 Bir garip aşk 23. Bölüm 24 Bir garip aşk 24. Bölüm 25 Bir garip aşk 25. Bölüm 26 Bir garip aşk 26. Bölüm 27 Bir garip aşk 27. Bölüm 28 Bir garip aşk 28. Bölüm 29 Bir garip aşk 29. Bölüm 30 Bir garip aşk 30. Bölüm 31 Bir garip aşk 31. Bölüm 32 Bir garip aşk 32. Bölüm 33 Bir garip aşk 33. Bölüm 34 Bir garip aşk 34. Bölüm 35 Bir garip aşk 35. Bölüm 36 Bir garip aşk 36. Bölüm 37 Bir garip aşk 37. Bölüm

Denizin sesi ve Arnav’ın elinin sıcaklığı, dünyadaki tüm kötülükleri unutturmaya yetecek kadar güçlüydü. Kayalıkta ne kadar oturduk, zaman nasıl geçti bilmiyordum. Gökyüzü tamamen laciverte büründüğünde, yıldızlar tek tek deniz suyuna düşen pırıltılar gibi belirmeye başladı.
Arnav, bakışlarını bir an bile ayırmadan gökyüzünü izliyordu. "Biliyor musun Khushi," dedi fısıltıyla, "Bazen her şeyi bırakıp sadece burada, bu sessizlikte kaybolmak istiyorum. ASR olmaktan, her şeyi kontrol etmekten yorulduğumu fark etmemiştim."

Hafifçe gülümsedim. "O zaman bu gece ASR’ı burada, kumsalda bırakalım. Yarın sabah istersen yine onu giyersin ama şimdi sadece Arnav ol."
Birlikte yavaş adımlarla, karanlıkta daha da gizemli görünen yazlık eve doğru yürüdük. İçeri girdiğimizde, evin tozlu ama sıcak kokusu bizi karşıladı. Ben mutfağa geçip ikimize sıcak birer çay yapmak için niyetlenmiştim ki, Arnav’ın salonda bıraktığı telefonunun ekranı karanlığı delercesine yanıp sönmeye başladı.
Huzur, bir cam kırılması kadar keskin bir sesle dağıldı.

Arnav telefona uzandı, arayan numarayı gördüğünde o yumuşacık bakışlarının saniyeler içinde nasırlaştığını, çenesinin gerildiğini gördüm. "Bay Kibirli" maskesi, bir zırh gibi yeniden yüzüne yerleşmişti.
"Aman Singh? Bu saatte neden arıyorsun?" dedi, sesi az önceki adamın sesinden fersah fersah uzaktı.

Telefonun diğer ucundan gelen sesleri duyamıyordum ama Arnav’ın yüzündeki kanın çekildiğini görebiliyordum. Telefonu kapattığında, elini sıkıca yumruk yapmış, bakışlarını boşluğa dikmişti.

"Arnav? Ne oldu? Kötü bir şey mi var?" diye sordum yanına yaklaşarak.
Bana döndü. O az önce elimi tutan, bana annesini anlatan adam gitmiş; yerine Lucknow’un karanlık labirentlerinde kaybolmuş o sert adam gelmişti.
"Güvenli değil Khushi," dedi sesi titreyerek. "Lucknow’dakiler yazlığın adresini öğrenmiş. Buraya doğru yola çıkmışlar.

Hemen hazırlanman lazım, buradan gitmeliyiz."
Korku, bir buz kütlesi gibi mideme oturdu. Oysa daha birkaç dakika önce her şeyi bu sulara gömmüştük. Ama geçmiş, peşimizi bırakmayacak kadar hırslıydı.