2. Cansız Kanatlar

Arkadaşlar, küçük bir duyuru yapayım; kitabın iki başrolü var ve ikisi de kız. Ama aralarında ki şey aşk değil, bilginiz olsun....

Şarkı: All The Things She Said

...

"Ne yani; böylesi korkunç bir dünyanın bir de cehennemi mi var?
—Umberto Eco

Lara haklıydı, ona lavanta vermemiştim. Dediği gibi vermiş olsaydım, lavanta mahzende olurdu. Gözlerim, mahzenin içine kitlenmişken kafamı iki yana salladım. "Karıştırmış olmalıyım."

"Bu ilk değil ama," Lara pürüzlü sesiyle, mecali olmamasına rağmen bana doğru dizlerinin üstünde sürünerek yaklaştı ve devam etti:

"Sürekli kendi kafanda bir senaryo kuruyor ve ona inanıyorsun Melina."

Benimle olan göz kontağını kesmiyordu, ellerini mahzenin demirlerine yaslayarak bana daha da yaklaştı. "Bir keresinde sen, bana pirinç getirdiğini sandığın için üç gün aç kalmıştım. Hatta on veya daha fazla gün benim yanıma gelmediğin zamanlar bile oluyor, çünkü sen geldiğini sanıyorsun. Daha dört gün önce bana ikimizin geçmiş bir anısını anlattın Melina, ama ben öyle bir şey yaşamadığımıza eminim."

Elimde tuttuğum bir adet lavantayı Lara'nın avcuna bıraktım. "Yanılmış olsam da şimdi lavanta sende ve bu lavantayı saklayacaksın Lara. Yarın yine geleceğim ve ilk bu lavantayı kontrol edeceğim."

"Ekmek ve su da getirecek misin?"

"Evde ekmek kalmadı-"

"Sadece pirinç var..." diyerek cümlemi o tamamlamıştı. "Pirinç istemiyorum Melina."

"Neden?" Seçme şansı yoktu, aynı benim gibi. "En son sana pirinç getireli bir buçuk ay oluyor Lara, pirince sevinmen lazım."

"Annenden veya babandan ekmek almalarını iste, nolursun pirinç yemek istemiyorum."

"Lara, anlamıyorsun-"

"İstemiyorum." Önce, beni dinlemeliydi.

"Ekmek alamam."

"Sadece bir parça ekmek, Melina. O kadar mı acizsin?"

"Kes sesini artık!"

Lara, ani yükselişimle korkuyla mahzenin içinde geriye doğru süründü. Bağırmamı beklemiyor olmalıydı. "Seçme şansın yok Lara!"

Sinirle mahzenin demirlerine ellerimi vurdum. "Ben bile ekmek yiyemiyorken sana nasıl getirebilirim?!" Renksiz gözlerinden akın eden yaşlar bıktım diye bağırıyordu. Dayanamıyor gibiydi, ama neye?

"Anne babam yedi gündür yok! Yedi gün! Nerede olduklarını bile bilmiyorum! Tanrı aşkına Lara, yedi gündür bir ölü gibiyim ama sen benden sana ekmek getirmemi mi istiyorsun?!" Boğazım yırtılırcasına bağırıyor, yedi günün acısını Lara'dan çıkarıyordum. Nasıl olurdu da beni anlamaya teşebbüs etmezdi?

"O zaman Melina, beni bu mahzene kapatmayacaktın!" diye yükseldi sindiği köşeden. Tekrar demirlere vurdum. "Ne sanıyorsun, gökyüzünü görmek çok mu harika?! Sen çatısı çökmüş bir evde, dışarıda fırtına varken örtüsüz, incecik kıyafetlerle uyumaya çalışmak ne demek biliyor musun? Sen, annen kendini satarken babanın yan oda da zehir içmesi nasıl bir his biliyor musun? Ben seni dünyadan korumaya çalışıyorum Lara, dışarıda büyük bir savaş var ve ben senin ölmene izin veremem."

"O savaş, yedi yıldır sürüyor demek..."

Kafamı evet anlamında hiddetle salladım. "O savaşta nice insanlar can veriyor ve evet, ben dışarıdaki o büyük savaşa rağmen sana bir parça ekmek getiremeyecek kadar acizim."

Lara'nın ani kahkahasıyla dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. Gözlerinden yaşlar akarken dudakları büyük bir kahkahaya eşlik ediyor ve gülümsüyordu. "Haklısın Melina," Kahkahası devam ederken bir parmağını bana doğru kaldırdı. "Sen bir meleksin, ama kanatsız bir melek..." Kafasını iki yana doğru salladı, büyük bir sırrı çözmüş gibi.

"Cansız kanatları olan bir melek..."

Ne demeye çalıştığını anlamıyordum. "Lara, ne saçmalıyorsun?"

Koca bir kahkaha attı tekrar, eskisinden de büyük. "Hiçbir şey..." Kahkahası daha da büyüdü, sanki kafayı yemişti. "Hiçbir şey! Hiçbir şey! Hiçbir şey, Melina!" Kahkahası devam ederken açlıktan kemikleri gözüken, soğuktan ve vitaminsizlikten morarmış ellerini yere vurdu sertçe. "Hiçbir şey! Ben saçmalamıyorum, gerçekleri söylüyorum! Ben sen değilim, karşımdakini yalanlarla beslemem!"

"Haddini aşma sakın Lara!" diye karşılık verdim öfkeli cümlelerine. Sadece delirmişti, yedi yılın getirisiyle sadece delirmişti.

"Yoksa ne yaparsın? Olmayan yiyecekten, sudan mı kesersin? Bak, daha iyi bir fikrim var Melina. Bence sen, beni yedi yıldır süren o savaşın tam ortasına bırak! Bırak da öleyim!"

Olmaz dercesine kafamı hiddetle salladım. "Ölmene izin vermem Lara. Unuttun mu, bir tek sen varsın?" Kısık sesim uzlaşmacıydı. Bir önceki sert cümlelerime nazaran daha sakindi.

"Ben, cansız kanatları olan bir meleğin kurbanı olmayı kabul etmiyorum!" Gidemezdi. Buna asla izin vermezdim. "Lara, kendine gel..." Yalvarıyordum belki, bilmiyordum ama Lara gidemezdi. O, bu mahzende kalmalıydı. Ancak burada güvende olabilirdi.

"O savaş senin zihninde Melina! Sen, sorunlusun! Sen, kusurlusun! Siyah lekelerini bembeyaz süslerle kapatamazsın! Anla artık, bir melek ancak kanatlarının varlığına tabidir. Kanatları varsa daimdir, kimse bir meleğin kalbinin güzelliğine bakmaz. Kanat yoksa, o da fanidir."

Yeşili andıran renksiz gözleri, yadsınamaz bir boşlukla bakıyordu bana. Nefret değil, hüzün değil, isyan değil; sadece boşluk.

O boşluk, yedi yılı kendi içinde yok etmiş ve ezip geçmişti, şimdi anlıyordum.

BÖLÜM SONU...

Umarım beğenerek okumuşsundur ;D