Bir Başkasının Elinde kitap kapağı

1. bölüm / 1

1. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm
  1. 1 1. Bölüm1.038 kelime · Okuduğun bölüm

💖🌸💋💖🌸💋💖🌸💋💖🌸💋

"Lan, beklesene!"

Arkamdan gelen sesle adımlarımı yavaşlattım. Başımı çevirip bana doğru koşan arkadaşıma baktım.

"Ne oldu? Yetişemiyor musun?"

"Sabah sabah başladın yine."

"Ben bir şey yapmadım ki."

"Beş dakikadır beni beklemeden yürüyorsun."

"Yol aynı yol. Bir şekilde geliyorsun zaten."

Yanıma ulaştığında omzuma sertçe vurdu. Elindeki poşeti bana uzattı.

"Al şunu."

"Neden?"

"Çünkü ellerim dolu."

"Ben senin hamalın mıyım?"

"Arkadaşım değil misin?"

Poşeti elimden almadan önce birkaç saniye yüzüne baktım. Sonra başımı iki yana sallayıp yürümeye devam ettim.

"Bir gün seni hayatımdan çıkaracağım."

"Önce beni hayatına aldığını kanıtla."

Gülerek kolunu omzuma attı. Birlikte okulun kapısından içeri girdik.

Onu tanıyalı o kadar uzun zaman olmuştu ki artık bazı şeyleri konuşmamıza bile gerek kalmıyordu. Ne zaman sinirleneceğini, hangi şakaya güleceğini, ne zaman susup ne zaman saçmalamaya başlayacağını ezbere biliyordum.

Bazen aynı anda konuşur, bazen de saatlerce birbirimize tek kelime etmeden yan yana otururduk. Aramızdaki sessizlik hiçbir zaman rahatsız edici olmamıştı.

"Bu arada," dedi merdivenleri çıkarken.

"Efendim?"

"Bugün benimle kantine geleceksin."

"Hayır."

"Geliyorsun."

"Gelmek istemiyorum."

"Ben sana tost ısmarlarım."

Bir an duraksadım.

"Kaşarlı mı?"

"Salamlı."

"Ben salamlı yemiyorum."

"Seninle uğraşamam."

"Ben de seninle uğraşamam ama bak, buradayım."

Başını iki yana sallayarak güldü.

Sınıfa girdiğimizde her zamanki gibi arka sıralara geçtik. Çantalarımızı yan yana bıraktık. O telefonunu çıkarırken ben de defterimi masaya koydum.

"Ödevini yaptın mı?" diye sordu.

"Hangisini?"

"Matematik."

"Yaptım."

"Atar mısın?"

"Hayır."

"Niye?"

"Çünkü sen de yap."

"Arkadaşlık öldü mü?"

"Senin yüzünden çoktan öldü."

Telefonunu masaya bıraktı ve bana döndü.

"Bak, şimdi beni dinle. Ben dün akşam gerçekten yapacaktım."

"Tabii."

"Sonra biraz uzandım."

"Sonra?"

"Uyuyakalmışım."

"Şaşırdım."

"Dalga geçme. İnsanlık hâli."

"Senin insanlık hâlin biraz fazla uyumak."

Tam cevap verecekken telefonumu alıp masanın üzerine koydu.

"Şifreni söyle."

"Ne yapacaksın?"

"Ödevine bakacağım."

"Şifremi bilmediğini mi sanıyorsun?"

"Evet."

"Üç yıldır aynı şifreyi kullanıyorum."

"E, söyle o zaman."

"Hayır."

Telefonumu geri almak için uzandığımda onu arkasına sakladı. Birkaç saniye boyunca birbirimizle uğraştıktan sonra sonunda telefonu geri aldım.

"Çocuk musun sen?"

"Senin arkadaşınım."

"Maalesef."

"Ben de seni çok seviyorum."

Gülerek başımı çevirdim.

Ders zili çaldığında öğretmen henüz sınıfa gelmemişti. Önümüzdeki sıraya yaslanıp dışarıyı izlemeye başladım. Yanımdaki ise hâlâ ödevini yetiştirmeye çalışıyordu.

"Şu soruyu nasıl yaptın?"

"İşlem yaptım."

"Çok yardımcı oldun."

"Rica ederim."

Bir süre sonra kalemini masaya bıraktı.

"Sen var ya..."

"Efendim?"

"İyi ki arkadaşımsın."

Başımı ona çevirdim. Yüzünde her zamanki sırıtışı vardı.

"Ne oldu? Bir şey mi isteyeceksin?"

"Yok lan."

"Kesin bir şey isteyeceksin."

"İnsan bir güzel söze de teşekkür eder."

"Teşekkür ederim, canım arkadaşım."

"Allah belanı versin."

İkimiz de gülmeye başladık.

Bizim aramızdaki arkadaşlık biraz böyleydi. Birbirimize kızar, birbirimizi azarlar, bazen saatlerce saçma sapan şeyler yüzünden tartışırdık. Ama ne zaman gerçekten birine ihtiyacımız olsa diğerinin orada olacağını bilirdik.

Bunun için söz vermemize de gerek yoktu.

Çünkü bazı arkadaşlıklar anlatılarak değil, yaşanarak anlaşılırdı.

Öğretmen sınıfa girdiğinde arkadaşım hâlâ defterimin kenarına bir şeyler karalıyordu.

"Ne yapıyorsun?"

"Sanat."

Defterime baktım. Kocaman bir çöp adam çizmiş, yanına da benim adımı yazmıştı.

"Bu ne?"

"Portre."

"Benim kafam neden patates?"

"Gerçekçi olmaya çalıştım."

Defteri elimden alıp çizdiği şeyin üzerine birkaç çizgi daha ekledim.

"Bak, şimdi daha güzel oldu."

"Ne yaptın sen?"

"Saçını düzelttim."

"Benim saçım böyle değil!"

"Sanat özgürlüktür, karışma."

Defterini kapatıp bana doğru döndü. Tam bir şey söyleyecekti ki öğretmenin sesi sınıfta yankılandı.

"Arka taraftakiler, dersimize katılmak ister misiniz?"

İkimiz de aynı anda önümüze döndük.

"Katılıyoruz hocam," dedi arkadaşım.

Öğretmen gözlüğünün üzerinden bize baktı.

"Öyle mi? O zaman tahtadaki soruyu sen çöz."

Arkadaşımın yüzündeki ifade görülmeye değerdi.

Bana doğru hafifçe eğildi.

"Yardım et."

"Sanat özgürlüktür, karışma."

"Ulan!"

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Öğretmen tekrar adını söylediğinde istemeye istemeye ayağa kalktı.

Tahtaya yürürken arkasından seslendim.

"Başarılar, canım arkadaşım!"

Bana dönüp yalnızca dudaklarını hareket ettirdi.

"Öleceksin."

Dersin geri kalanını onu izleyerek geçirdim. Sorunun yarısını yanlış yapmış, diğer yarısını da öğretmenin yardımıyla tamamlamıştı. Yerine döndüğünde çantasından su şişesini çıkardı.

"Bir daha seninle konuşmayacağım."

"Tamam."

"Gerçekten konuşmayacağım."

"İyi."

"Bak, cevap da vermiyorsun."

"Konuşmayacaktın hani?"

Şişesini masaya bırakıp başını geriye yasladı.

"Seninle arkadaşlık yapmak sabır testi gibi."

"Ve sen her gün kaybediyorsun."

---

Öğle arasına çıktığımızda okulun kantinine indik. Her zamanki masamıza oturduk. Arkadaşım çantasını sandalyeye bırakıp sıraya girdi.

"Ne alacaksın?" diye seslendi.

"Bir şey istemiyorum."

"Tamam."

Birkaç saniye sonra arkasını döndü.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Sonra benimkinden yeme."

"Yemem."

"Geçen sefer de öyle dedin."

"Bu sefer yemeyeceğim."

Masaya döndüğünde elinde iki tost vardı. Birini önüme bıraktı.

"Al."

Şaşkınlıkla tostuna, sonra kendisine baktım.

"Ben istemedim."

"Farkındayım."

"Niye aldın?"

"Çünkü birazdan acıktım diye başımın etini yiyeceksin."

Tostu elime aldım.

"Teşekkür ederim."

"Bir şey değil."

"Çok iyi bir insansın."

"Fazla uzatma."

Bir süre yemeklerimizi yedik. Sonra telefonunu çıkarıp bana bir video gösterdi. İlk birkaç saniye sessizce izledim, ardından istemsizce gülmeye başladım.

"Bir daha aç."

"Beğendin mi?"

"Yok, anlamadım."

"Salak."

Videoyu tekrar açtı. Bu sefer ikimiz de gülmekten masaya eğildik.

Yan masadan biri bize dönüp baktığında biraz toparlandık.

"Biraz sessiz olun," dedi.

Arkadaşım hemen ciddileşti.

"Özür dileriz."

Çocuk önüne döner dönmez bana eğildi.

"Bir daha açayım mı?"

"SAKIN."

Kahkahalarımız kantinin gürültüsüne karıştı.

💞💫💞💫💞💫💞💫💞💫💞

Son dersin bitmesine birkaç dakika kalmıştı. Saatime baktım, sonra defterimi kapattım.

"Çıkışta nereye gidiyoruz?" diye sordum.

"Bilmem. Sen nereye istiyorsan."

"Bir yere oturalım."

"Olur."

"Bir şeyler içeriz."

"Sen ısmarlıyorsun."

"Ben mi?"

"Evet."

"Az önce sana tost ısmarladım."

"Ben de sana arkadaşlık ediyorum."

"Bu nasıl bir hesap?"

"Gayet mantıklı."

Başımı iki yana salladım. Onunla tartışmanın hiçbir zaman bir kazananı olmuyordu. Çünkü ne söylersem söyleyeyim mutlaka kendince bir cevap buluyordu.

Zil çaldığında çantalarımızı topladık. Sınıftan birlikte çıktık. Merdivenlerden inerken yine omzuma kolunu attı.

"Bugün güzel gündü."

"Neresi güzeldi?"

"Seninle uğraştım."

"Çok şanslısın gerçekten."

"Farkındayım."

Okulun kapısından çıktığımızda hava biraz serinlemişti. Bir süre yan yana yürüdük. Sonra Ateş aniden durdu.

"Bir şey soracağım."

"Hayır."

"Daha sormadım."

"Cevap hayır."

"Yarın benimle erken gelir misin?"

"Neden?"

"Bir işim var."

"Ne işi?"

"Gelince görürsün."

Şüpheyle yüzüne baktım.

"Kesin başımı belaya sokacaksın."

Gülerek yeniden yürümeye başladı.

"Sen bana güvenmiyor musun?"

"Hiç."

"Çok ayıp."

"Gerçekler acıdır."

Kolunu yeniden omzuma attı.

"Yarın görüşürüz, kardeşim."

"Yarın görüşürüz, salak."

Yollarımız ayrılırken arkamdan bir kez daha seslendi.

"Ödevini yapmayı unutma!"

Elimi havaya kaldırıp ona doğru salladım.

"Sen kendi ödevini yap önce!"

Gülüşünü duydum.

O gün eve giderken aklımda ne büyük bir sorun ne de çözmem gereken bir mesele vardı.

Sadece sıradan bir okul günüydü.

Ve bazen insan, en güzel günlerin ne kadar sıradan başladığını ancak yıllar sonra anlayabiliyordu.

Ertesi gün yine canım arkadaşım Ateş ile geçireceğimiz mükemmel okul günü için evden çıktım.

1. Bölüm Sonu. ❤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…