Şehrin Gürültüsü

Okul çıkışı hava serindi.
Sanki şehir bile benim içimdeki karmaşayı hissetmişti.
Eve gitmek istemedim.
Ayaklarım beni fark etmeden sahile götürdü.
Deniz vardı ama içim gibi dalgalıydı.
Bir bankta oturdum.
Telefonumu elime aldım.
Ekrana baktım ama hiçbir şeye dokunmadım.
Bilinmeyen numara.
Bir an bile düşünmeden kapattım ekranı.
Artık görmek istemiyordum.
Ama tam o sırada biri yanımda durdu.
Başımı kaldırdım.
Alp.
Bir süre konuşmadı.
Sadece denize baktı.
“Beni neden dinlemiyorsun?” dedi sonunda.
Sesinde bağırma yoktu.
Yorgunluk vardı.
“Çünkü ne zaman dinlesem daha çok karışıyor her şey,” dedim.
Alp başını bana çevirdi.
“Ben seni karıştırmıyorum Işıl.”
Bir an sustu.
“Birileri yapıyor.”
Gözlerimi kaçırdım.
“Ben artık bilmiyorum neye inanacağımı.”
Alp derin bir nefes aldı.
Yanıma oturdu.
İlk kez bu kadar yakındı ama bu yakınlık bile mesafeyi kaldırmıyordu.
“Ben sana yalan söylemiyorum,” dedi.
Sesi bu kez daha düşüktü.
“Beni tanımadan karar verme.”
O an içim sızladı.
Çünkü haklı olabilirdi.
Ama korkum daha büyüktü.
Sessizlik oldu.
Denizin sesi aramıza girdi.
Sonra telefonum titredi.
Bu kez bakmadım.
Ama Alp gördü.
Gözleri ekrana kaydı.
“Bunu kim yapıyor?” dedi.
Ama cevap yoktu.
Sadece uzakta, yolun karşısında bir siluet vardı.
Asya.
Bizi izliyordu.
Ve bu kez yüzünde bir gülümseme yoktu.