İlk Bakış

“Merhaba, ben Işıl Aydın. İstanbul’a yeni taşındım ve yeni okuluma gitmek için çok sabırsızım.”
Sabah uyandığımda içimde garip bir heyecan vardı. Yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladım, üstümü giyindim. Kahvaltımı hızlıca yaptıktan sonra okula doğru yürümeye başladım.
Okula girdiğimde her şey yabancıydı. Sesler, insanlar, bakışlar… Hepsi bana ait olmayan bir dünyanın içindeydim sanki.
Müdürün odasına gidip sınıfımı ve şubemi öğrendim. Sonra sınıfa geçip sırama oturdum.
Hoca geldiğinde tahtaya çıkıp kendimi tanıttım. Sesim sakin çıkmıştı ama içim pek öyle değildi.
Tam o sırada onu gördüm.
Alp Çeviker.
Bir an nefesim kesildi.
Yıllardır uzaktan bildiğim, görmesem bile varlığını hissettiğim çocuk…
Ama o beni fark etmemiş gibi davranıyordu.
Teneffüste kütüphaneye gittim. Sessizdi, en azından kalabalıktan uzak olduğu için rahattım.
Kitapları incelerken bir tanesi dikkatimi çekti. Elime alıp sayfalarını karıştırmaya başladım. Tam yerine koyacaktım ki biri kitabı elimden aldı.
Alp.
Kitabı elinden bırakıp yere attı.
“Hey, ne yapıyorsun sen?” dedim şaşkınlıkla.
“Seni tanıyorum,” dedi. Göz kırptı.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Elimi göğsüne koyup onu nazikçe ittirdim ve pencere kenarına doğru gittim.
O ise arkamdan gelmişti.
Tam arkamı dönecekken yüz yüze geldik.
“Ee Işıl Aydın nereye kadar kaçacaksın benden bakalım?"
“Senden uzak olan her yere Alp Çeviker." dedim ve konuyu kapattım.
Zil çaldı, dersler bitti. Eve geldim, üstümü değiştirip yatağa uzandım.
Tam uyumak üzereyken telefonuma bir bildirim geldi.
Bilinmeyen bir numara.
Alp Çeviker ve bir kızın ellerini tutuyordu.
Alp Çeviker…
Ekrana uzun süre baktım.
İçimde açıklayamadığım bir şey sessizce kırıldı.