Bir Aşk Alıntısı

Seni tanıdığım gün, hiçbir şey beklemiyordum hayattan.
Her şey sıradan, her şey renksizdi.
Ama sen geldin…
Sessizce, hiçbir söz söylemeden, sadece varlığınla değiştirdin beni.
Bir insanın başka birine bu kadar iyi gelmesi mümkün müydü gerçekten, bilmiyorum.
Ama sen bana, huzurun bir insanın kalbinde yaşayabileceğini gösterdin.

Seninle konuşmak, sanki yıllardır tanıdığım birine içimi dökmek gibiydi.
Ne söylediklerim ağır geldi, ne sustuklarım yabancı.
Sana her şeyi anlatabildim, hatta anlatamadıklarımı bile.
Çünkü sen anlamayı bilen biriydin.
Bazen sadece sessizliğinle yanımda durdun,
ve ben o sessizlikte bile huzur buldum.

Biliyor musun, seni sevmek bana kendimi öğretti.
Daha sabırlı, daha yumuşak, daha anlayışlı oldum.
Sanki kalbim, seninle birlikte büyümeyi öğrendi.
Bir bakışınla sakinleşen, bir gülüşünle umut bulan bir kalbe dönüştüm.

Ama aşk… her zaman kolay olmuyor.
Bazen seni sevmenin ağırlığını taşıyamadım.
Kendimle savaştım, duygularımla, düşüncelerimle, hatta gelecekle bile.
Çünkü seni sevmek, bir seçim değil; bir zorunluluk gibiydi.
Kalbim seni seçti, aklım sessiz kaldı.
Ve ben, bu sessizlikte bile seni sevmeye devam ettim.

Gece olduğunda, şehir sessizleştiğinde, düşüncelerim hep sana dönüyor.
Adını içimden fısıldıyorum, kimsenin duymadığı bir dua gibi.
Seninle yaşamak, sadece bir hayal gibi geliyor bazen;
ama seni düşünmek, gerçeğin en saf hâli.