Bir Aşk Alıntısı

Aşkın ne olduğunu bilmeden yaşadığımı sanıyordum.
Günler birbirine benzer, duygular hep yarım kalırdı. Kalbim, bir yere ait olmayı değil, sadece susmayı biliyordu.
Ta ki o an gelene kadar…
Onu ilk gördüğümde, içimde bir şeylerin yer değiştirdiğini hissettim.
O an hiçbir şey söylemedim, ama kalbim çoktan konuşmaya başlamıştı.

Onun gülüşüyle bir sabahın güneşi gibi ısındım, bakışlarıyla sanki yıllardır aradığım huzuru buldum.
Her kelimesi, her hareketi, bende iz bıraktı.
Belki de bu yüzden, ondan sonra kimseye aynı gözle bakamadım.
Çünkü bazen birini tanımak, sadece onun adını bilmek değil — kendini de yeniden tanımaktır.

Zamanla anladım ki, aşk dediğimiz şey büyük sözlerde değil, küçük anlarda gizliymiş.
Bir mesajda, bir gülümsemede, bazen sadece sessizce yan yana durmakta…
Bizim hikâyemiz de böyle başladı — sade, doğal ve farkında olmadan büyüyen bir bağla.
Ama hiçbir aşk kolay değildir; biz de kırıldık, sustuk, uzaklaştık.
Yine de her defasında birbirimize geri döndük, çünkü içten içe biliyorduk:
Bazı insanlar, ne olursa olsun kalbinden gitmez.