Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yaşar
Loş bir ışık, avizenin titrek aydınlığında odaya hâkimdi. Annem, kanepenin bir köşesine sinmişti. Sıkıca sarıldığı yastığın sökülmüş kumaşı ellerinde hüzünle buruşurken, donuk bakışlarından süzülen gözyaşları ağır ağır yastığa akıyordu. Sessiz hıçkırıkları boğazında düğümlenmiş gibiydi. Avizenin ışığı gittikçe zayıflıyor, odanın içindeki derin sessizlik daha da keskinleşiyordu.
Aniden annemin telefonunun ışığı yanıp sönmeye başladı. Annem irkilerek elini telefona uzattı. Telefonun ışığı, annemin puslu gözlerini biraz daha belirginleştirirken o gözlerde hiç görmediğim bir korku vardı. Dudakları titredi, alnındaki ince çizgiler derinleşti. Ağır ağır nefes alırken yüzündeki gerginliği bastırmaya çalıştı. Sonra yavaşça bana döndü, dudaklarına şefkatli bir gülümseme yerleştirip sevgiyle baktı.
Bu gülümseme, beni korumak içindi. Evet, bunu anlamam zor değildi. Henüz bir çocuktum belki ama annemin içindeki fırtınaları bana hissettirmemek için nasıl çabaladığını fark edebilecek kadar da büyümüştüm.
Her şeyden habersiz etrafıma bakınırken annem korkuyla yanıma yaklaştı. O sırada evin sessizliğini bozan ayak sesleri duyuldu. Ses, dış kapıya yakındı. Annem bir anda elimi sıkıca kavradı ve beni odamıza doğru sürükledi. Yerdeki halıyı hızlıca itekleyerek altındaki gizli kapağı açtı. Kapak açıldığında gözleri dolmuştu. Titreyen bir sesle, “Yavrum, ne olursa olsun buradan çıkma. Tamam mı?” dedi.
Söyleyecek bir şey bulamadım. Kafam karmakarışıktı. Anneme sarıldım. Kalbim korkudan hızla atıyordu. Annem, kalbimin atışlarını hissedince ellerimden tuttu. “Korkma,” der gibiydi ama yüzünde derin bir endişe vardı. Yavaşça beni zemin kata yönlendirdi.
Kapıyı kapatıp karanlığa doğru yürürken içimde tarif edemediğim bir ağırlık vardı. Sesler gittikçe boğuklaştı, karanlık etrafımı sardı...
Birden irkilerek uyandım. Her zamanki kabusumdu. Nefes nefese kalmış, ter içinde doğrulmuştum. Alnımdan akan soğuk terleri elimle sildim. Odamın kapısı ısrarla çalınıyordu. Seslenmek istedim ama boğazım düğümlendi. Gözlerim odanın loş ışığına alışmaya çalışırken zihnimde o geceyi yeniden yaşadım. Neden hep o gece?
Düşüncelerin ağır sisinde boğulurken odamın kapısı aniden hızla açıldı. Ardından sevinç dolu bir ses yankılandı: "Prens hazretleri hâlâ uyanamadılar mı acaba? O kadar seslendim, tık yok..." Orhan’ın neşeli tınısı, zihnimin karmaşasını anlık da olsa dağıttı. Ancak ter içinde kalmış yüzümü fark ettiği an cümlesi yarım kaldı. Gülüşü hızla silindi ve yerini endişeli bir ifade aldı. Gözleri bir anlığına benimkilerle buluştu; çaresizlikle doluydu.
Kim bilir, belki de benden usanmıştı. Onu sürekli üzüyor, bir adım bile ileri gidemeyen bir yük gibi hissediyordum. Bu düşünceler zihnimi sararken Orhan’ın ne zaman bana sarıldığını fark edemedim bile. Kolları beni sıkıca sardığında acının sızısını biraz olsun hafiflettiğini hissettim. Sessizlik konuştu o an ne ben bir kelime ettim ne de o.
Kısa bir süre sonra yanımdan kalktı. Odanın perdelerini araladı ve loş karanlık yerini güneşin sıcak huzmelerine bıraktı. Işığın odama dolmasıyla Orhan dönüp bana sevgi dolu bir bakışla seslendi: "Hadi kalk, uykucu. Kahvaltı hazır, herkes seni bekliyor."
Bana neden bu halde olduğumu sormadı. Zaten cevabı biliyordu. Aynı kâbusların içinde her gün kaybolduğumu, bu sonsuz döngüde acı çektiğimi o da görüyordu. Ama onun gözlerinde bir umut ışığı vardı. Onun gibi olmayı istiyordum. Mutlu olmayı, hayattan zevk almayı, içten bir kahkaha atabilmeyi... Sahiden, benim de böyle bir hayatı hak ettiğim bir an olur muydu?
O an düşüncelerimden sıyrıldım. Orhan, haylaz bir gülüşle yanıma eğildi ve parmaklarını oynatarak beni gıdıklamaya başladı. "Yaşar, kalkmazsan akşama kadar yorulmadan seni gıdıklarım, biliyorsun değil mi abiciğim?" dedi, oyunbaz bir sesle. Bu cümleyle istemsizce bir kahkaha attım. Evet, gülüyordum. Sadece onun sayesinde de olsa...
Peki, bir sebebe muhtaç olmadan gülmek mümkün müydü? Tıpkı güneşe ihtiyaç duymadan gülümseyebilen gökyüzü gibi… Ben de öyle gülebilecek miydim bir gün?
Orhan kolumdan tuttuğu gibi beni kahvaltı sofrasına oturttu. İbrahim Hoca, elinde gazetesiyle çayını yudumluyordu. Bizi görünce yüzünde içten bir gülümsemeyle, "Ohh, yakışıklı oğullarım nihayet sofraya teşrif edebildiler," dedi. Sesi, her zamanki gibi sıcak ve babacan bir tondaydı. O kadar iyi bir insandı ki... Emekli bir resim öğretmeni olan İbrahim Hoca, hayatıma renkleri sevdiren adamdı. Beni asla kendi oğlundan ayırmazdı; bana hep aynı sevgiyle, aynı şefkatle yaklaşırdı.
Her an, her gün benden “baba” kelimesini duymayı beklediğini bilmek yüreğimi sızlatıyordu. Ama bunu yapamıyordum. Henüz ona baba diyememiştim. Ya ona baba dediğim için Mustafa babam gibi onu da kaybedecek olursam? Hayır... Birini daha kaybetmeye dayanacak gücüm yoktu. İçimde sessizce büyüyen bir korku, her “baba” demek istediğimde beni susturuyordu.
Hepimiz sofraya yerleşmiştik. İbrahim Hoca’nın karısı Raziye Hanım, yüzünde nazik ama yapay bir gülümsemeyle bana döndü. "Ooo, Yaşar evladım, günaydın canım," dedi. Elindeki tabağı önüme koyarken, "Bak, senin en sevdiğin! İşte patatesli omletin!" diye ekledi. Ben de zoraki bir gülümsemeyle karşılık verdim, yüzümdeki ifadenin ne kadar inandırıcı olduğunu bilmiyordum.
Kahvaltımız bitince Orhan, derse gitmek için hazırlanmaya başladı. O, eve çok uzak olmayan bir lisede edebiyat öğretmenliği yapıyordu. Adeta bir şair gibi konuşan, büyüleyici sözleriyle insanları etkileyen biriydi. Vedalaşırken her zamanki enerjisiyle, "Hadi can kuşlarım, Allah’a emanet olun! Bu adam, edebiyata aç yavruları beslemeye gidiyor," dedi. Gülerken hepimizi de gülümsetmeyi başardı.
Evin neşe kaynağı oydu, buna şüphe yoktu. Onun gibi bir abiye sahip olmak, galiba hayattaki tek sevincimdi.
Raziye Hanım sofrayı toplarken İbrahim Hoca bakışlarıyla yan çaprazdaki odayı işaret etti. Bugün resim yapma günüydü. Beraberce, resim yapmak için özel olarak düzenlenmiş odaya geçer, resimlerimizi tamamlar, sonra da yarıştırır ve birbirimizin eserlerini yorumlardık. Kaybeden, kazanana bir hediye almak zorundaydı. Ancak ben, İbrahim Hoca’ya hediye olarak yine bir resim yapmayı tercih ederdim.
Elbette ona başka şeyler de almak isterdim. Ama ne yazık ki bunun için ne dışarı çıkacak enerjim vardı ne de bir işim olmadığı için param. Buna rağmen İbrahim Hoca bana hiçbir zaman sığıntı gibi hissettirmedi. Beni her zaman bu evin bir parçasıymışım gibi sevgiyle kucakladı. Eminim ki onun gibi iyi kalpli bir insan dünyada nadir bulunur.
Nihayet odaya geçtiğimizde tuvallerimizin önünde yerimizi aldık. İbrahim Hoca konuyu söyledi ve dedi ki: "Bugün bizi hayatta tutan ve en değer verdiğimiz şeyi çizelim." O an aklıma ilk Orhan geldi. Elime fırçayı aldığımda onun o sıcacık gülümsemesi gözlerimin önünde belirdi ve hemen resmini çizmeye başladım.
Resimlerimizi bitirdiğimizde birbirimize gösterdik. İlk başta İbrahim Hoca tuvalini benim görebileceğim şekilde çevirdi. Raziye Hanım'ı çizmişti. Hafif utangaç ve kızgınlık karışımı bir surat ifadesiyle resmetmişti. O an gülümsememi tutamadım ve kıkırdamaya başladım. İbrahim Hoca ise tek kaşını kaldırarak, "Ooo, Yaşar Bey, bugün pek keyiflisiniz anlaşılan!" dedi.
Ben de içimden gelen duyguyu yavaşça, kesik kesik bir şekilde söyledim: "Eşinizi bu denli sevmeniz çok güzel." Söylemekte zorlanmıştım. Kelimeler ağzımdan yavaşça çıkarken o eski korkularım geri gelmişti. Çünkü küçüklüğümden beri o olayı yaşadıktan sonra uzun bir müddet konuşamamıştım. Ama İbrahim Hoca ve Orhan ile tanıştıktan sonra az da olsa bu engeli aşabiliyordum. Bu bile benim için büyük bir yol kat etmek demekti.
İbrahim Hoca, tuvalimi çevirdi ve gözleri büyüyerek, "Vayy, demek Orhan'ı çizdin ha, oğlum!" dedi. "Anlaşılan yine sen kazandın," diye ekleyerek kafamı okşadı. O an içimde garip bir sıcaklık hissettim. İbrahim Hoca'nın her hareketi, her sözü bana güven veriyordu ama içimdeki karanlık hâlâ bir gölge gibi oradaydı.
Birden İbrahim Hoca yerinden kalktı ve odada rafların olduğu köşeye doğru adımladı. Üst raflardan bir şey almak istiyordu ama ne almak istediğini anlamadım. Yüksek raflara ulaşamayınca taburesini çekti ve onun üstüne çıktı. O an birden yerimden fırladım, düşmesinden korktum.
Bunu fark eden İbrahim Hoca, gülümseyerek "Yaşar, oğlum otur, lütfen, yanıma gelme şimdi. Beni bekle," dedi.
Ben, lafını ikiletmeden beklerken bir süre sonra yanıma yaklaştı, elindeki kahverengi taşlı boya kutusunu bana uzattı. Ben şaşkın bir şekilde ona bakarken, "Hadi, açsana," der gibi işaret yaptı. Ben de kutuyu açtım.
İçinde çeşit çeşit boyalar vardı ama dikkatimi çeken bir şey vardı: Mavi ve kırmızı renkler yoktu. İbrahim Hoca, bu iki rengin benim için özel bir anlam taşıdığını çok iyi biliyordu. Belki de çoğu kişiye garip gelecek ama mavi... Mavi çok güzel bir renk, gökyüzünün rengi, sevilebilecek bir renk. Ama benim için mavi, saf ve aydınlık bir gökyüzünün rengi değildi. Mavi, her şeyi kaybettiğim o günün karanlığında yanıp sönen bir ışık gibi... O renk, içimdeki boşluğu, kaybettiklerimi hatırlatıyordu. Kırmızıysa... Kırmızı, geçmişimi, acılarımı simgeliyordu. O yüzden bu renkler bana ait değildi, bu boyaların içinde yoklardı…
Bölüm etkileşimi
