2. BÖLÜM: Görünmeyen Baskı

Elif ertesi sabah yine aynı hisle uyandı. Sanki dün yaşananlar bir rüya gibi dağılmamış, odasının köşelerine sinmişti. Mert’in söylediği cümle zihninde dönüp duruyordu: “Sanki hep koşuyorum ama nereye gittiğimi bilmiyorum.”

Bu cümle garip bir şekilde rahatsız ediciydi. Çünkü Elif bunu ilk kez kendisi söylememişti ama ilk kez biri onun içini bu kadar doğru anlatmıştı.

Yataktan kalktı, hazırlanıp okula gitti. Dışarıda hava daha açıktı ama Elif’in içi aynı değildi. Koridorda yürürken yine bakışlar vardı. Ama bu sefer farklı bir şey hissediyordu. Eskiden bu bakışlar sadece “başarı” gibi gelirdi. Şimdi ise biraz daha ağırdı. Sanki herkes ondan bir şey bekliyordu ama kimse ne beklediğini açıkça söylemiyordu.

Sınıfa girdiğinde Mert çoktan yerindeydi. Elif’i görünce kısa bir bakış attı ama konuşmadı. Bu sessizlik Elif’i rahatsız etti. Çünkü artık sessizlik eskisi kadar boş değildi.

İlk ders başlamadan önce öğretmen sınıfa bir duyuru yaptı.

“Okulda dönem sonu proje yarışması olacak. Bireysel ya da grup olarak katılabilirsiniz. Kazanan proje şehir çapında temsil edilecek.”

Sınıfta bir uğultu oluştu. Bazıları heyecanlandı, bazıları umursamadı. Elif ise sadece defterine baktı. Çünkü onun için bu tür şeyler “ek sorumluluk” demekti.

Ama öğretmenin sesi tekrar duyuldu:

“Elif, sen de katılmalısın. Geçen yılki performansına göre okul seni özellikle bekliyor.”

İşte o cümle. Yine aynı şey. “Bekleniyor.”

Elif başını hafifçe salladı. “Tamam.”

Ama içinden “ben istemesem de olur mu?” sorusu geçti. Cevap yine yoktu.

Teneffüste koridor kalabalıktı. Herkes konuşuyor, gülüyor, plan yapıyordu. Elif ise kalabalığın içinden geçip kantine gitti. Bir şey almak için değil, sadece oturmak için.

Tam o sırada Mert yanına geldi.

“Proje için ne yapacaksın?” dedi.

Elif omuz silkti. “Henüz düşünmedim.”

Mert hafif güldü. “Sen düşünmeden de en iyi şeyi yaparsın zaten, değil mi?”

Bu cümle Elif’in hoşuna gitmedi. Çünkü bu bir iltifat gibi görünse de içinde bir baskı vardı. Sanki “sen zaten kazanmak zorundasın” demek gibiydi.

“Öyle değil,” dedi Elif biraz sert.

Mert bir an durdu. “Ne değil?”

“Ben… her zaman en iyi olmak istemiyorum.”

Mert ilk kez ciddi baktı. “Ama herkes senden onu bekliyor.”

Elif cevap vermedi. Çünkü bu doğruydu. Ve doğru olan şeyler bazen en çok can yakardı.

O gün dersler bitince Elif eve gitti ama eve varmak onun için dinlenmek değildi. Evde başka bir baskı vardı. Annesi mutfakta telefonla konuşuyordu. Konuşma Elif’i görünce kesildi.

“Bugün öğretmen aradı,” dedi annesi.

Elif’in kalbi sıkıştı. “Ne dedi?”

“Proje yarışmasına katılacağını söylemiş. Çok önemliymiş.”

Elif çantasını bıraktı. “Ben daha karar vermedim.”

Annesi şaşırmış gibi baktı. “Karar mı? Sen zaten katılacaksın. Böyle şeyler senin için fırsat.”

Elif sessiz kaldı.

Annesi devam etti: “Bak Elif, sen sıradan biri değilsin. Bu seviyeyi koruman lazım.”

İşte yine o kelime: korumak.

Sanki Elif bir başarı vitriniydi ve kırılmaması gerekiyordu.

O gece odasına çekildi. Kitaplarını açtı ama çalışmadı. Sadece boş sayfaya baktı.

Telefonu titredi.

Bilinmeyen bir mesaj:
“Bugün kantinde söylediklerin… ilk defa gerçek gibiydi.”

Elif bir an durdu.

Mert’ti.

Mesaja cevap yazmadı. Ama ekrana uzun süre baktı.

Çünkü ilk kez biri onun “başarı” kısmına değil, “insan” kısmına dokunmuş gibiydi.

Ama aynı anda içinde bir şey de huzursuzdu. Çünkü biri seni gerçekten görmeye başladığında, saklanacak yer kalmazdı.

Ve Elif bunu henüz bilmiyordu… ama o mesaj, her şeyi daha da karıştıracaktı.