🥊11 Bölum Yeni Rakip ❌

Bu gece, hayatlarında başlayacak olan çok daha büyük bir hikâyenin sadece küçük bir başlangıcıydı.

Ertesi sabah Aziz'in evinde...

Aziz odasında uyurken kapısı sertçe çalındı.

— Aziz! Aşağı in. Kahvaltı yapacağız.

Aziz gözlerini ovuşturup yataktan kalktı.

— Geliyorum baba.

Üzerini değiştirip aşağı indi. Babası çoktan masaya oturmuştu. Aziz sessizce karşısındaki sandalyeye geçti.

Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı.

Sonunda babası sessizliği bozdu.

— Dün yine o kızla mıydın?

Aziz başını kaldırdı.

— Hangi kız?

Babası sertçe baktı.

— Azra.

Aziz'in yüzündeki ifade değişti.

— Evet. Ne olmuş?

— Sen bu kızın kim olduğunu biliyor musun?

Aziz kaşlarını çattı.

— Biliyorum. Azra.

— Ben ciddi konuşuyorum, Aziz.

— Ben de ciddiyim.

Babası derin bir nefes aldı.

— O kızın ailesi hakkında neler söylendiğini hiç duymadın mı? Kumar, borçlar... Annesinin kızına iyi bakıp bakmadığını bile bilmiyoruz. Sen ise onunla geceleri sahilde dolaşıyorsun.

Aziz'in sabrı tükenmeye başladı.

— Bunların Azra'yla ne ilgisi var?

— Her şeyi var! İnsan kiminle arkadaşlık ettiğini bilmeli.

Aziz sandalyesinden doğruldu.

— Ben onu ailesine göre yargılamıyorum.

Babası sert bir sesle konuştu.

— Ayrıca namahrem insanlarla böyle gezip dolaşmanı istemiyorum.

Aziz birkaç saniye sustu.

Sonra gözlerini babasına dikti.

— O benim arkadaşım.

— Sadece arkadaşın mı?

Aziz hiç tereddüt etmeden cevap verdi.

— En yakın arkadaşım.

Babası sustu.

Aziz daha fazla konuşmadan ayağa kalktı ve odasına çıktı.

Telefonunu eline aldı.

Azra'nın numarasını aradı.

Telefon birkaç saniye sonra açıldı.

— Alo?

Aziz'in sesi yumuşadı.

— Uyandırdım mı?

— Biraz.

— Sahile gelir misin?

— Şimdi mi?

— Evet. Seninle konuşmak istiyorum.

Azra kısa bir sessizlikten sonra kabul etti.

— Tamam. Geliyorum.

---

Bir süre sonra Azra sahile geldi.

Aziz onu görünce yanına yürüdü.

— Babam seni sordu.

Azra'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

— Ne dedi?

— Ailen hakkında bazı şeyler söyledi.

Azra denize baktı.

— İnsanların ne söylediğini biliyorum.

Aziz başını salladı.

— Ama ben onların söylediklerine bakmıyorum.

Azra ona döndü.

— Neye bakıyorsun?

— Seni tanıdığım kadarıyla kim olduğunu biliyorum.

Azra hafifçe gülümsedi.

Tam o sırada telefonu çaldı.

Ekranda gizemli adamın numarası vardı.

Azra telefonu açtı.

— Alo?

Karşıdaki ses her zamanki gibi sakindi.

— Bu akşam ringe gel. Yeni rakibin hazır.

Azra'nın yüzü bir anda ciddileşti.

— Kim?

— Orada öğreneceksin.

— Başka?

— Geç kalma.

Telefon kapandı.

Aziz merakla ona baktı.

— Ring mi?

Azra başını salladı.

— Bu akşam dövüşeceğim.

Aziz birkaç saniye sustu.

— Ben de geleceğim.

Azra ona baktı.

— Dövüşümü izlemeye gelir misin, dostum?

Aziz gülümsedi.

— Söz verdim. Geleceğim.

---

Akşam olduğunda yeraltı ringi her zamankinden daha kalabalıktı.

Azra içeri girdiğinde bakışlar yine onun üzerine çevrildi.

Bazıları onu tanıyordu.

Bazıları ise ilk kez görüyordu.

Gizemli adam ringin ortasına çıktı.

— Bu gece Azra'nın karşısına çıkacak kişi...

Kalabalık sessizleşti.

— Mert!

Kalabalığın arasından bir genç öne çıktı.

Mert ağır adımlarla ringe doğru yürüdü.

Azra onu baştan aşağı süzdü.

Mert ringe girip karşısında durdu.

— Hazır mısın?

Azra cevap vermedi.

Mert birkaç adım sağa doğru hareket etti.

Azra'nın gözleri onun ayaklarına indi.

Mert bir adım daha attı.

Sağ...

Sonra sol...

Azra hâlâ sessizdi.

Rakibinin omuzlarına, nefesine ve özellikle ayaklarına dikkat ediyordu.

Mert bir anda durdu.

— Neye bakıyorsun?

Azra başını kaldırdı.

Dudaklarının kenarında küçümseyen bir gülümseme oluştu.

— Ayaklarına.

Kalabalıktan birkaç kişi güldü.

Mert'in yüzü değişti.

— Ne varmış ayaklarımda?

Azra bir adım öne çıktı.

— Sol bacağını fazla kullanmıyorsun.

Mert'in gözleri büyüdü.

Azra devam etti.

— Hatta saklamaya çalışıyorsun.

Mert cevap vermedi.

Azra sesini biraz daha yükseltti.

— Sol bacağın yaralı.

Kalabalık bir anda sessizleşti.

Azra rakibinin gözlerinin içine baktı.

— Bir de nefesin çok hızlı.

Mert sinirlenmeye başladı.

Azra ise geri adım atmadı.

— Kalbin de biraz hızlı atıyor, beyefendi.

Kalabalıktan kahkahalar yükseldi.

Mert öfkeyle:

— Çok konuşuyorsun!

Azra başını yana eğdi.

— Sen de çok saklıyorsun.

Mert ona doğru bir adım attı.

Azra yerinden kıpırdamadı.

— Bana bak.

Mert durdu.

Azra'nın sesi bu kez çok daha sert çıktı.

— Ben ringe korkmaya gelmedim.

Kalabalık tamamen sessizleşmişti.

— Sen sol bacağını saklayarak buraya çıkmışsın. Ben ise karşıma kim çıkarsa çıksın onunla dövüşmeye geldim.

Mert dişlerini sıktı.

Azra eldivenlerini sıkıca kapattı.

— O yüzden bahaneni şimdiden hazırlama.

Mert:

— Seni pişman edeceğim.

Azra alaycı bir şekilde gülümsedi.

— Önce ayakta kalmayı dene, beyefendi.

Aziz kalabalığın kenarında durup Azra'yı izliyordu.

Onu ilk kez bu kadar sert görüyordu.

Gizemli adam elini kaldırdı.

— Yeter!

İki taraf da gardını aldı.

Azra son kez rakibine baktı.

— Hadi.

Gong sesi ringde yankılandı.

Mert öne atıldı.

Azra ise onun ilk hamlesini bekliyordu.

Çünkü artık onun nasıl hareket edeceğini biliyordu.

Dövüş başlamıştı.