Beni Bırakma kitap kapağı

2. bölüm / 1

1. BÖLÜM: GÖREV

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1. BÖLÜM: GÖREV
  1. 1 1. BÖLÜM: GÖREV1.373 kelime · Okuduğun bölüm

Şarkı;Unutama Beni
(⁠๑⁠˙⁠❥⁠˙⁠๑⁠)

Asker eşi olmak çok zordu. Ne kadar iyi olursa olsun sürekli göreve gönderilmesi, o görevden sağ çıkıp çıkamayacağını bilememek bir insanın hayattaki en zor durumuuydu. Sürekli göreve gitmesi benim için sorun değildi ama o görevden sağ çıkamaması, işte bu büyük bir sorundu. Sevdiğimiz insanı kaybetmek, insanoğluna en ağır darbeyi vuran güçtü.
Evet, yine göreve gidecekti. Belki aylar, yıllar boyunca gelmeyecekti; görevin ne zaman biteceği belli değildi. Zorlu bir görevdeydi ama ayrıntıları bana anlatılmıyordu.
"En kısa zamanda geleceğim, ben gelene kadar kendine iyi bak," dedi.
"Ya sen gelemezsen? Ya sen geldiğinde ben burada olamazsam?"
Dediğimi duyunca gözlerinde bir acı belirdi. Göreve gitmesi zaten onun için yeterince zordu ama arkada sevdiği bir insanı bırakmak daha zor bir şeydi. Onu anlıyordum ama ben de sevdiğim adamı gönderiyordum.
Bana yaklaştı, yüzümü ellerinin içine hapsetti. "Öyle bir şey yok. Ben görevden geldikten sonra mutluluğumuza devam edeceğiz."
Vedalaştık ve gitti. Onun gitmesi demek, aylar ve yıllar sonra geri dönecek olması demekti. Ben onu beklerdim ama konu beklemek değildi; ben bu adamı seviyordum. Sevdiğin insanı kaybetme korkusu olunca insanın gözü kara oluyor, elimden hiçbir şey gelmiyordu. Yapacağım tek şey hayatıma devam etmek ve onun görevden gelmesini beklemekti.
En çok da bu üzüyordu beni. Orada ölümün pençesinde savaşırken ben burada rahat bir şekilde evde onu bekliyordum. "Ya ölürse?" diye geçiriyordum içimden. Her görevden sonra geldiğinde bir sorun çıkmasa da her görevin sorunsuz olacağı anlamına gelmiyordu bu. Bazı görevlerde dönmesi yıllar sürüyordu. Bir keresinde göreve gittiğinde 1,5 yıl sonra gelmişti ama onu beklemek benim için ölüm gibi bir şeydi.
Onun ölüp ölmediğini, yaşayıp yaşamadığını bilmemek... Özellikle de bu üzüyordu beni. Ama onun görevini yaptığını, vatanına hayırlı bir iş yaptığını bilmek ayrı gururlandırıyordu. Ne kadar gururlandırsa da sevdiğin insanı uzun bir süre beklemek, sabırsız insanlar için kabir azabı gibi bir şeydi. Sabırsız bir insan değilim ama sevdiğim bir insanı, özellikle de eşimi 1,5 yıl görmemek demek, hayatımdan bir buçuk yılın eksildiği anlamına geliyordu benim için.
Ama görevde duygulara yer yoktu. O bunu bilmesine rağmen her görevden döndüğünde görevde neler yaptığını ve beni nasıl özlediğini anlatıyordu. Göreve gittikten sonra ondan asla haber alamıyordum. O beni arayamıyordu; bu, görevin gizliliği ve benim güvenliğim için önemliymiş.
O evden gittikten sonra ev o kadar sessiz oluyordu ki... Kendi başıma yalnız kalıyordum. Bu herkes için bir kafa dinleme şekli olabilir ama benim için öyle değildi. O evde olmadığında mutlu anlarımız aklıma geliyor ve içim eziliyordu. İlk günlerde bir şey yoktu ama 2-3 ay geçtikten sonra gerçekten onu özlüyordum. Ne zaman geleceğini bilememek, yaşayıp yaşamadığını bilmemek, yetkililerin bilgi vermemesi... Bu durumlar insanı çileden çıkarıyordu. Ama yapılması gerekenin bu olduğunu bilmek, işte en çok da bu insanın canını yakıyordu.Sessizce odada oturdum. Yapabileceğim tek şey buydu; sadece sessizce onu beklemek... Daha gideli bir saat bile olmamıştı ama onu özlüyordum. Ne kadar görevini yapmaya gittiğini bilsem de hep yanımda olmasını istiyorum ama bu mümkün değil. O gittikten sonra evde sadece sessizlik oluşuyor. O, evde olmadığı süre boyunca yemek yemek aklıma gelmiyor. Hayati fonksiyonlarım duruyormuş gibi hissediyorum. Askeri lojmanlarda da kalsak, komşularımız da olsa yine de kendimi yalnız hissediyorum. Askeri lojmanlarda bazen diğer evlere şehit haberi gidiyor; o gün bütün lojmanda sessizlik oluyor ve sadece sevdiğin insanı kaybeden insanların acısı fark ediliyor. Her geçen gün biri şehit oluyor, onu da kaybetmekten korkuyorum. O ölürse onun acısını yaşayamam çünkü ben de onunla birlikte ölmek isterim.
Bunları düşünmeyi bıraktım, yatak odamıza doğru yürüdüm. Kapıyı açtım ve yatağa oturdum ama onsuz yapmak istemiyordum. Bu yatağa yine de yattım.
(๑˙❥˙๑)
Turgut için her şey daha kötüydü. Sevdiği kadını arkasında bırakmak ve onu özlemek onun içini çok yakıyordu. Ne kadar içini yaksa da bu bir görevdi. Orada yalnız olmadığını biliyordu ama o, hiçbir zaman acısını kimseyle paylaşmayan bir kadındı.
Arabanın içinde bu dert ile arabayı kullanmaya devam etti. Az sonra uçağın yakınına geldi. Yine bir göreve gidecekti; belki de bu görevde şehit edilecekti, belki de sağ çıkamayacaktı. Bu düşünceler onun canını yakmıyordu ama arkasında sevdiği kadını bırakmak onun canını fazlasıyla yakıyordu. Arabadan indi, uçağa doğru yürümeye başladı.
Az sonra timin komutanını gördü. Komutan, Turgut'u görünce gözleri onun üstünde gezindi. Turgut boş bir ifadeyle komutanına doğru yürümeye başladı. Kafası hala karısında olmasına rağmen bunu fark ettirmemeye çalıştı.
"Göreve hazır mısın, Turgut?"
Turgut sadece kafasını salladı. Öyle ya da böyle, bir görev yapmak zorundaydı; vatan için ve sevdiği kadını korumak için... Askerlik böyle bir şeydi: Zayıf noktan olmamalıydı, olanlar ise o zayıf noktayı görmemeliydi. Ama Turgut için böyle değildi.
Komutan, Turgut'un kafasını salladıktan sonraki görüntüsüne baktı.
"Aklın hala karında kalmasın, burada güvende. Sen görevini yap ve evine gel. Oraya gittiğinde gerekli kişilerle görüşeceksin, zaten uçaktan indikten sonra onlar seni bulacaklar. Kimseye bir şey çaktırmadan bu görevi bitirmen gerekiyor. Unutma, görevde duygulara yer yok!"
Bunu söylerken aklına karısı geldi komutanın. O da bir görev yüzünden kaybetmişti karısını. Bu acıyı yıllar önce kalbine gömmüştü; şimdi sadece vatanı için çalışan bir komutandı. Kaybedecek hiçbir şeyi yoktu, bu yüzden duyguları da yoktu.
Turgut yine kafasını salladı ama yine de aklın karısında kalıyordu.
Az sonra gitme zamanı gelmişti. Komutan Turgut'a yaklaştı ve elini Turgut'un omzuna koydu.
"Sana güveniyorum, bu işi bitireceğine de inanıyorum."
Komutan bunu dedikten sonra Turgut uçağa doğru yürümeye başladı. Yavaş yavaş merdivenlerden çıktı. Uçağa bindikten sonra bunun bir geri dönüşü olmadığını tekrar aklına getirdi ve görevde duygularının olmaması gerektiğini de... Uçak az sonra hareketlendi ve gözden kayboldu.
Komutan uçağın arkasından baktı. Turgut, onun güvendiği askerlerinden biriydi. Bu görevi sorunsuz atlatacağını da biliyordu ama onun karısına ne kadar bağlı olduğunu da... Onun bu hallerini görünce aklına kendi gençliği geliyordu. Onun da karısını kaybetmesini istemezdi çünkü bu acı çekilemez bir şeydi. 22 yıl geçmesine rağmen hala karısına özlem duyuyordu, onu unutamıyordu ama askeri disiplin bunun önüne geçiyordu. Ne kadar aklına da girse karısı, onu düşünmemeye çalışıyordu. Ama sevdiğin insanı kaybedince onu aklından çıkarmak çok zordu.
(๑˙❥˙๑)
Uyurken bir çığlıkla uyandım; kapının arkasından geliyordu. Yataktan doğruldum ve yatak odasının kapısını açtım. Koşarak dış kapıyı da açtım ve lojmanın en sonundaki eve baktım. Çığlık sesi oradan geliyordu. Yine bir şehit olmuştu, yine bir baba kaybedilmişti, yine bir eve ateş düşmüştü.
O eve doğru yürüdüm. Bu ev, Aslıhan ve Egemen'in eviydi. Aslıhan yere çökmüş bir şekilde çığlık atmıştı ve çocuğu da yanında onunla birlikte ağlıyordu. Ama çocuk daha küçüktü, ne olduğunu bilmiyordu. Annesinin acı çektiğini görünce o da ağlamaya başladı. Askerler bilgiye verdikten sonra Egemen'in eşyalarını Aslıhan'a uzattılar. Aslıhan eşyalarını aldıktan sonra tekrar yere çöktü.
Yanına gittim ve onun yanına çöktüm. Poşetin içinde Egemen'in saati, telefonu ve kanlı askeri beresi duruyordu. Onun acısını kimse anlayamazdı, ben bile... Ateş sadece düştüğü yeri mi yakardı? Yine vatan uğruna bir kişi daha ölmüştü.
"Aslıhan..." dedim ama beni duymuyordu. Şu an odaklandığı tek şey eşinin son eşyaları idi. Çocuğunu da görmüyordu, çocuk annesinin bu halini görünce ağlaması daha da şiddetlendi. Küçük Funda'nın yanına gittim.
"Aden teyze, annem niye ağlıyor?" diye sordu.
Bir şey diyemedim çünkü "Senin baban vefat etti" diyemedim. Çocuğa "Baban bir daha gelemeyecek" demedim. Daha çok küçüktü, babasını kaybetmek için her şeyin farkına varamazdı. Bunların hepsinin bir oyun olduğunu düşünecek yaştaydı.
Zorla da olsa gülümsemeye çalıştım ama olmuyordu. Yetişkinler çocuklara acılarını göstermemelilerdi.
"Babam nerede?" diye bir soru daha yöneltti.
Buna da cevap veremedim. "Baban öldü" diyemedim çocuğa. Ne diyebilirdim ki? "Baban hepimizin hayatını korumak için şehit oldu" diyemezdim. Aslıhan'ın ayakta duramayacak hale geldiğini fark ettim. Koluna girdim ve Funda ile onu içeriye aldım. Funda'yı odasına götürdüm; zorla da olsa sorularını cevaplamadan uyutabildim.
İçeriye geldiğimde Aslıhan yere çökmüş bir şekilde eşinin askeri beresini kokluyordu. Onu ne kadar anlamaya çalışsam da aslında anlayamayacağımı anladım çünkü ben sevdiğim insanı kaybetmemiştim ama kaybetme korkusunu yaşıyordum.
(๑˙❥˙๑)
Askeriyede sessizlik hâkimdi. Yine bir şehit düşmüştü, hem de en yakın arkadaşlarından biri, Egemen... Herkes sessizdi, acı çekiyorlardı. Ateş gerçekten düştüğü yeri yakıyordu. Egemen'in eşi Aslıhan'a haber verdikten sonra kadının acı çekme sahnesi hala zihinlerindeydi. Şu ana kadar sayısız şehit vermişlerdi toprağa; artık Egemen de bu şehitlere dahildi.
Görevde ne kadar duygulara yer olmasa da Egemen onların arkadaşıydı.
Askeriyenin en eğlenceli insanları bile yas tutuyordu, herkes yastaydı. Radyodan muhabir şehit haberini sunuyordu:
"Evet, yine bir şehit haberimiz var. Sınırlarımızdan geçmek isteyen düşmanlarımızı durdurmak için bomba atan Egemen Bağış, atılan bomba sonucunda şehit oldu. Vatan sağ olsun."
Radyodan yükselen bu ses sonucunda herkesin yüzü daha da düştü. Kimse inanamıyordu çünkü...
Muhabir sözlerine devam etti: "Şehit olması üzerine düşmanları topraklarımızdan def etti ama kendi hayatını kaybetti. Şehidimize sonsuz rahmet ve yakınlarına sabır diliyoruz, başımız sağ olsun."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…