Bölümler 1Şu an: GİRİŞ
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Her insan özeldir. Hayat her insana özeldir. Ama her hayat her insana özel değildir.”
Bu sözü neden söylediğimi hayat hikayem bitince çok iyi anlayacaksınız.
Müsadenizle size kendimi tanıtayım.
Ben Nazım, 17 yaşındayım. Bir Anadolu Lisesinde 11. Sınıfa gidiyorum. Doğma büyüme İzmirliyim. Konak'ta yaşıyorum. Ben, annem, babam ve kız kardeşim olmak üzere dört kişilik çekirdek aileyiz. Annem Naima , ev hanımı, baba Abdullah da öğretmen. Kız kardeşim Betül de 7. Sınıfa gidiyor. Biz çocukken ailemiz çok zorlu günlerden geçmişler. Annem ve babam İzmir'de yaşadığımız eve ilk geldiklerinde ev harabe içindeymiş. Evin için girdiklerinde etraf darmadağın, duvarlar akmış, eşya yok. Annem hamile haliyle çalışırken, babam annemin çalışmasını istemeye istemeye izin vermek zorunda kalmış. Kazandıkları para kiraya bile yetemezken babam bırak kendi karnını doyurmayı annemin karnını doyurmaya çalışmış. Yetmeyip kıyıya köşeye ufak ufak biriktirerek eşyaları birer birer almış. Babam bizim için büyük fedakarlık yapmış. Onların bizde hakkı büyük. Bende bir an önce eğitimimi bitirip başarılı bir doktor olmak istiyorum. Başta kardeşimin hastalığını bulmak istiyorum. Onlara bize iyi bir hayat veremediler demiyorum. Onlara kesinlikle kızmıyorum. Doktor olmak benim nihai amacım. Aileme daha iyi bir hayat sunmak istiyorum. Onların yüzlerinde dudaklarının kulaklarına kadar varacak şekilde gülümsemelerini istiyorum. Bu gülümseme hiç kaybolmasın. Kardeşimi iyileştirmek istiyorum. Bir daha hiç hasta olmasın. Benimle gurur duysunlar. Başarmak istiyorum. Bizim gibi nice aileler, nica yardıma ihtiyacı olan insanlar üzülmesinler diye. Hâyallerimden çokça bahsettim şimdi birazdan küçüklüğümü anlatayım. Küçüklüğünün çoğunun Kordon'da sahilde geçtiğini söyleyebilirim. Körfez'in aşağıyım. Çocukken zaman zaman babamla balık tutmaya giderdik, bazen de arkadaşlarımla. Babam çoğunlukla gelemezdi. Çünkü kardeşimin fenalaştığı zamanlar olurdu. Yaklaşık iki yıldır hasta. Doktorlar rahatsızlığın ne olduğunu tam olarak bilemiyorlar. Sürekli karnı ağrıyor. Gece ya da gündüz hiç fark etmiyor. Bazen okulda da aniden hastaneye gittiğimiz oluyor. Durum böyle olunca da bütçemiz oldukça sıkıntılı duruma geldi. İlk başta zorlu koşullarda büyütmüşler demiştim ya. Şimdi daha zor koşullarda hayatımızı düzene sokmaya çalışıyoruz. Annem bir yanda evde dikiş nakış işleri yaparken diğer bir yanda da komşulara temizliğe giderek çalışmak zorunda kaldı. Babam da öğretmenlik yaparken, okul çıkısı özel ders isteyen öğrencilere giderek para kazanmaya çalışıyordu. Her yıl özel bir hastane kardeşimin tedavisini bulacak umuduyla para veriyoruz. Ancak somut hiçbir şey olmadı. Emeğimiz bir anda kül oluyor. Bu durumu sindirememeye başladık. Çünkü eskisine göre çok daha zorlanıyoruz. Ama kardeşim için her gün umut ediyoruz. Bir gün bile bu hastalık düzelmeyecek diye düşünmedik düşünmeyeceğiz de. O gün gelene kadar da mücadele etmeye devam edeceğiz. Ben okula gidiyorum, kardeşim okula gidiyor. Annem evde ya da komşu da işleniyor. Babam okula gidiyor. Bazen okuldan sonra da bazı öğrencilerine özel ders veriyor. İlla ki masraf oluyordu. Üstelik maaşa zam gelmeden kiraya zam geldi. İyice maddi anlamda sıkışığız. Babama "Bende hafta sonları çalışabilirim" diyorum. Babam "Sen derslerine çalış, gerisini de düşünme" diyor. Bende boş zamanımda anneme yardım ediyorum. Son zamanlarda az da olsa katkısı olur düşüncesiyle babamdan harçlık almıyorum. Babam çok kızıyor ama annem zorla cebime sıkıştırıp gönderiyor. Bende o paraları kenara koyuyorum. Şimdi kabul etmeseler bile kenara ayırdığım hatrı sayılır bir param var. Zor durumda kaldığımızda gözümü kırpmadan feda edebilirim. Çünkü ailemi çok seviyorum ve onlar için her şeyi yapabilirdim.
Bölüm etkileşimi
