5. Bölüm Bazı Gerçekler

İnsan hatırlamadığı ya da hatırlayamadığı herşeyi o kadar çok merak eder ki.

Evet bende merak ediyordum çünkü 2016 yılında geçirdiğim kaza sonucu hafızamı kaybettim.

Obskur...

Kim ya da kimler olduğunu bilmiyorum...

Bildiğim tek bir şey var geçmişimi bulursam, aynı zamanda kaybolacağım.

Umarım geçmişim o kadar da kötü değildir.

Ablam ailemden kalan tek parçam...

Tamam, yerde eşyalar vardı. Düşmüş olabilirdi dimi? Önceden dediğim gibi konu ailem olunca benliğimi yitiriyordum.
Ablam umarım iyidir.

İçeri adımlarımı atmaya başladım. İlk başte korka korka yürüdüm sonra bi an omzumda ki el beni durdurdu. Aksa'nın eli benim güç kaynağımdı. O şuan arkamda durmasaydı belki de kaç dega düşecektim.

"Dolunay, korkma bişey olmamıştır kuzum."

Etraf çok dağınıktı, tıpkı aklım gibi. Bazen insan sesini duyurmak ister ama yapamaz ya benimki de o mesele.

Geçmişini hatırlamayan, ailesi öldürülen bir kız. Evet yıkıldım, ayakta durmakta zorlandım. Ablam yanımda oldu demek isterdim ancak o da kendince işlerini hallediyordu.

Çok zeki ve aklı başında bir kız olduğum söyleniyordu. Ta ki konu ailem olana dek. Sanki konu onlar olunca deliriyorum.

Annemle babamı gömmeye gittiğimiz zaman ki gibi. Aklıma o an ki anıya gitti.

GEÇMİŞ/ DOLUNAY

Hissiz gibi etrafa bakıyordum. Ağlamak... o da olmuyordu. Kursağıma kadar doluydum, bazen içini dökmek isteyip de yapamazsın ya, ya da bağırmak ortalığı yıkıp dökmek.

Ablamı göremiyordum, ortalıkta yoktu. Cidden bugün bile işini ailesine tercih etmişti.

Herkes dağılmaya başlamıştı. Baş sağlığı diyip gidiyorlardı.

Yürüdüm hem annemin mezarının başına hem de babamın mezarına. Geçtim ikisinin ortasına sarılmak istedim yapamadım.

Annem...

Konuştum ancak kimse cevap vermedi bir an rüyada olmak istedim. Herşey bir rüyadan ibaret olsun istedim.

Bir ayak sesi duymaya başladım. Kafamı sesin geldiği yöne çevirdim, küçük bir çocuk karşımdaydı ellerinde çiçek üstünde ki elbiseler yırtık parçalanmıştı hep. Çocuğun eline tekrar baktım çiçek bir sarı nergisdi.

Buketi resmen kollarıma bırakıp kaçtı hiç arkasına bakmadan hemde, ardından çiçeği incelemeye başladım belki bir not vardır diye ve düşündüğüm gibi de oldu bir not buldum hemen notu açıp okumaya başladım.

"Yeni başlangıçlara hazır mısın Yalçın ailesinin varisi? Obskur seni bulur peki sen onu bulabilecek misin? Seni bekliyor olacağız. Biz senin peşindeyiz dikkat et de başına bir şey gelmesin."

Annemle babamın iş birliği yaptığı örgütten geldi bu mesaj eminim lider Cüneyt diye bir adamdı.

Çiceği mezarın üstüne bırakıp hemen gittim keşke nereye gittiğimi sende bilseydim.

ŞİMDİ

Herşey heryerdeydi ortalık çok dağılmıştı. En son bu kadar dağınık değildi. Aklıma türlü türlü sahneler gelmeye başladı. Umarım düşündüklerim değildir.

Yavaş,yavaş odaları gezmeye başladım ayağıma bir şey batmasıyla acıyla inledim.

Aksa hemen durmam için öne atıldı.

"Dolunay dur camlar ayağına batıyor."

Dinlemedim ne kadar tutmaya çalıştıysa ittim.
Obskurun ailemden kalan tek kişiyi di almasıne izin veremem.

Ne kadar ablam konusunda zayıfsam ona bir şey olursa dünyayı yakardım.

Alp Karan

Yine şu toplantı zamanıydı...
Örgüt lideri olmaktan nefret ediyordum, babam varis olarak beni bıraktığından beri işler bana yükleniyordu.

Abim, Kutay Karan benim bu işlerin başına geçeceğimi biliyordu. Babam varis olarak beni seçtiğinde bende anlam verememiştim ta ki o gün ki konuşmaya karar...

Geçmiş

" Ali amca babam niye bene çağırıyor. Bir şey olmadı değil mi?"

"Bilmiyorum evlat."

Ali amce yıllardır babamın sağ koludur. Kendisi eski albay Ali Bozkurttur. Atıldığı için ve bir daha orduya alınmadığından bir kazada babamla tanıştılar ve o gündür bu gündür babamla birlikte.

Abim Ali amcayı pek sevmezdi hatta sürekli babama "örgütün yerini ifşalar" dedi ancak babam dinlemedi zaten bu örgüt yaklaşık benim doğumumdan beri örgüt iyiye göre çalışıyor ama örgütün son iki yıldır örgüt üyeleri için aynısını diyemem.

İlk zamanlar sözüm geçmiyordu ancak şimdi hepsi sus pus birşeyler çıkacak ama ne bilmiyorum.

Örgüt yedi üyeden oluşuyordu, babam lider olarak kimi seçtiğini bugün söyleyecekti acaba onun için mi çağırıyor?

Örgütün gizli yerine geldik, araba bir yerde durdu yavaş yavaş aşağı indi araç ve yer altı dünyasına girdik.

Arabadan indim ve yürümeye başladım babam hakkında bildiklerim geldi aklıma.

Babam Cüneyt Karan 60'lı yaşlarının sonunda yaşlı bir adam. Obskur örgütünün lideri Cüneyt Karan. Asıl amacı ilk başlarda insanlığı ele geçirmek olsa da dediğim gibi benim doğumumdan itibariyle örgütü düzeltti yine insanlık için birşeyler yapıyor. Neden bir anda düzeldi bilmiyorum ama merak ediyorum.

Yalçın ailesi örgütün üyeleri mi bilmiyorum ama örgüte çalıştıklarını biliyorum.

Yalın Yalçın ve eşi profesördüler. Geçen yılda Nisan mezun olup hemen atanarak savcı olmuş. Peki Dolunay? İşlerden dolayı onu uzaktan izleyemiyorumdum. Zaten yakından izlesem bile beni bir yabancı sanacak.

Toplantı odasına geldiğimizi farkettim düşüncelerime toparladım.

Kapının önüne gelince son kez Ali amcaya baktım. İçeri girmem için işaret verdi.

Kapının kolunu yavaş yavaş indirip içeri adım atmaya başladım. Babam toplantı odasında tekti baş köşede oturuyordu.

Meraktan çatlıyordum ama ne söyleyeceğini bilmiyorum. Bekledim, bekledim lakin söze girmedi. Ben dayanamayıp konuştum.

"Baba, neden beni buraya çağırdın noluyor?"
Beni buraya çağıracak kadar ne olmuş olabilid ki?

"Oğlum, tanıdığın insan tanımadığın birine dönüşebilir mi? Vahşileşebilir mi?"

Ne demek istiyordu ki?

"Nasıl yani baba, ne demek istedin tam olarak anlamadım?"

"Evlat, birini tanırken tanımamak çok değişiktir. Tanıyorsun ama bir anda değişiyor tanımadığın birine dönüşüyor."

Kimden bahsedebilir ki?

" Baba daha açık konuşur musun? Kimden söz ediyorsun anlamıyorum."

"Yakında anlarsı evlat, önce sana bir şey anlatacağım."

"Buyur baba dinliyorum."

"Bak evlat, ne kadar ömrüm kaldı bilmiyorum. Senin doğumundan beri örgütü iyi işler yapmak için zorladım."

Benden ne isteyebilir ki umarım düşündüğüm değildir.

Öksürmeye başladı, masanın diğer ucundan suyu alıp geldim hemen içirdim suyu.

"Baba, yavaş yavaş anlat." Dedim onu sakinleştirmeye çalışarak.

" Obskur'un yeni lideri hep belliydi. Bu kişi sensin Alp."

Şaka olmalı, kesinlikle şake hayır istemiyorum olmaz böyle birşey asker olacaktım son iki yılım kalmıştı. Buna itiraz etme hakkım yoktu bu bir kuraldı. Naptın baba naptın...

Keşke tek sorun bu olsaydı. Abimin bir gram sevgisi varsa bile artık sevmiyecekti beni.
Peki Dolunay? Ailesinin ölüm emrini veren kişinin kardeşiyle olur mu bir daha? Dolunay bunu öğrenirse kıyamet kopar nasıl gizlicem.
Nasıl maziye yenileceğiz.

Baba...

Öyle bir bakıyordu ki sanki, sanki kararını net vermiş gibiydi.

"Alp oğlum sakin ol."

Alp dinle, Alp şunu yap, Alp yapma, Alp Alp Alp...

"Ne baba, ne normalde sana saygısızlık yapmam ama ayıp be baba ayıp. Dolunay öğrenirse ailesinin katili onu seven adamın abisi olduğunu öğrenince beni de silmicek mi sanıyorsun ha desene?"
Sinirleniyordum o sinirle aklıma mesleğim geldi.

" Baba mesleğim gidiyod elimden farkında mısın ya. Bu örgüt iyi de olse içinde kötüler var ve örgüt hâlâ örgüt."

Ne yaptığını sanıyordu ya ben vatanım için savaşacaktım.

" O ışık diye istemiyorsun değil mi? Onuda karanlığına çekeceksin diye korkuyorsun çünkü onun karanlıktan korktuğunu biliyorsun."

Allah kahretmesin notları okumuş babam ne ara odama girdi. O notlarda Dolunay hakkında bilgiler vardı.

"Karanlıktan değil onsuz olmaktan korkuyorsun."

Babam bu yaşta hâlâ nasıl edebiyat yapabiliyor bilmiyorum. Şaşırmıyorum değil de.
Ardından sözlerine devam etti.

"Dolunay Yalçın örgütün 2. üyesidir ve bunu kimse bilmiyor, bilmeyecek de."

Ben daha bir şey demeden şaşırmama bile fırsat vermeden yeni bir şok daha yarattı.

"Ve Dolunay daha buraya oturmadan şuraya oturacak."

Kendi sandalyesini göstermişti. Dolunay üye olmadan nasıl liderliği alacak?

"Alp oğlum Dolunay ilk önce intikam için girecek o örgüte sonrası ise Adalet ve düzen olacak."

Çok sakin konuşuyorda sanki onu yıllardır tanıyordu. Tabii ya tanıyordu zaten. Benim konuşmama fırsat bile vermiyordu.

"Dolunay çok zeki bir kız sakın onu karşıma alayım deme."

Bani tanımıyor sıkıntı yok. Hayır. Beni unuttu ce hatırlamak istemiyor...

Şimdi

Babam beni seçti çünkü. Hayır. Babam beni değil Dolunay'ın lider olmasını istiyordu.

Çünkü Dolunay çok güçla bir kadın, ancak konu ailesi olunca delirebiliyordu.

Abimin beni sevmediğini biliyordum, bazen keşkeler lazım oluyordu.

Toplantı yerine az kalmıştı. Şoförüm Ali amcaydı. Hâlâ görevine devam ediyordu, aslında babamdan sonra gitmek istedi ama izin vermedim. Ali amca yıllardır zaten babalık yapıyordu ama babam gittikten sonra daha çok yakındık. Manevi babamdı...

"Ali amca?" Bazı sorularım vardı sormam gerekiyordu.

"Efendim evlat birşeye mi ihtiyacın var yoksa birşeyin mi var birşel olmadı değil mi?"
Babalık derken tam da böyle şeyleri kastetmiştim.

"Yok Ali amca sadece sana tam tamına üç adet sor soracağım ne eksik ne fazlası olacak."

Tam tamına üç soru çünkü babam üç kurşunla öldürüldü, çünkü Dolunay üç gün yoğun bakımda kalıp beni unuttu, çünka ben üç gün içindi hayatım değişti...

"Tamam oğlum sor bakalım cevaplıyabileceksim cevaplarım."

"İlk olarak şunu sormak istiyorum babamın ölümü nasıl oldu bir anda çatışma oldu vuruldu yetiştirmeye çalıştım diyorsun." Bana bunu demişti Ali amca ama tek bu değil başka bir şey daha var.

"Ardından üstelik bu olay Yalçın ailesinin ölümünden sonra oluyor. Tuhaf değil mi üstelik babamn ölümünden iki gün önce benu varis olarek seçtiğini herkese duyurdu."

Varis olmamı istemeyen biri yapmıştı peki kim? Yada babam yokken kontrolü eline alacaklarını sanıyorlar ama örgüttekiler sözümün dışına çıkamıyor. Çünkü liderin sözünden çıkmak demek ölüm demektir.

"Alp bunun hakkında daha fazla bir bilgim yok oğlum."

Babam işte ölmeden önce uyarmıştır kesinlikle eminim neysi zorlamıcam.

"Tamam peki neden ben varis seçildim üstelik Dolunay için zaten örgütün üyesi sadece kendisi bilmiyor neden?"

Merak ediyordum neden peki?

"Ben sizin sistemi tam bilmem ama babanın seçtiği kişi o örgüt için çok iyi olacak o kız ya senin sonun olacak ya da yoldaşın."

Dolunay beni hatırlamıyorken nasıl yoldaşım olabilir ne komik ama dimi?

"Son soru neden abim beni sevmiyor?"

Yıllardır kimseye bu soruyu soramıyordum bu soru şansa Ali amcaya denk geldi.

"Evlat yapma..." Tamam cidden zorlamıcam.

"Tamam Ali amca zorlamıcam bu soru için. Teşekkürler cevapların için."

Yolumuz çok kısa kalmıştı fazla onu da zora sokacak şeyler konuşmak istemiyordum.

Araba yine gizli yerinde durdu, ardından ler altına inmeye başladı. Emin olduktan sonra araçtan çıktım.

Üstümü başımı düzelttim çünkü küçükken böyle yetiştirildim, annem her zaman ütülerdi giysilerimi şimdi ise kendim hallediyorum çünkü annem yurt dışında babamdan sonra onun güvenliği için onu oraya yolladım, etrafında çok sayıda koruma vardı. Araçlarda takip cihazı vardı.

Sağolsun Yaman ben gelene kadar onları oyalamıştı.

Yaman kim mi?

Liseden beri arkadaşım olup üniversitesiyi aynı asker okulunda okuyup benim için mesleğinden vazgeçen dostumdur...

Şimdi çok saçma gelecek ama evet benim için yaptı hepsini babamda zaten kendinin ölümünden sonra artık örgüta gençlerin yönetmesini istemiş bir vasiyetinde, zaten bin liderdim abim de bir koltuk sahibi diğerleri de varisler, Yaman ise boy koltuk vardı aldık babam ona güvendiği için aldı. Belki de başka amaç içindir bilmiyorum ama sonuç olarak Yaman,dostum her zaman yanımda.

Toplantı odasına giriş yaptım, odaya girmeden önce uğultular vardı ancak içeri girdiğim an o uğultular kesildi.

Odaya girer girmez beklediğim kişiden istediğim cevap geldi. "Toplantıya çok erken teşvik ettiniz! Burası bir örgüt farkında mısınız yürütemicekseniz liderliği devredebilirsiniz." Tabi ki abimdi başka kim olacaktı.

"Bakıyorumda sadece bir üyeye göre çok cesursunuz." Liderliği alabileceğini sanıyordu tabi ki vermicektim. Dolunay gelene kadar olmaz.

"İlk önce beklettiğim için kusura bakmayın. Yaman sanade teşekkürler." Bana karşıdan göz kırptı.

"Evet, buyrun dinliyorum sorun nedir. Aceleden çağırma sebebiniz nedir?"

Sol tarafıma Yaman geçmişte sağ tarafım boştu oraya Dolunay oturacaktı. Yamanın yanında abim Kutay, onun yanında Vera oturuyordu.
Abimin karşısında Aksa vardı. Evet Aksa, Aksayla örgütle fazla ilgisi yok sadece çoğunlukla Dolunay için görüşüyorduk çünkü dışarıda görüşürsek Dolunay da artık beni gördüğünden o güzel aklını buna yoracaktı. Aslında Aksa iki yıldır bizimle babamdan Aksayı da istemiştim. Aksa daha çok davalara bakıyor. Veranın kanşısında abimle aynı kafadan ve onun huyuyla aynı biri vardı Levent.

Aksa davalarla ilgilenir, Yaman korumalarla, Levent deneklerle ilgilenir, Vera aynı zamanda profesördür, abim ise ancak beni ordan kaldırmaya çalışır. Zaten asıl hedefi beni kaldırıp bütün gücün onda olması liderlik demek herkesin hayatı demek zor kalınmadığı sürece.

Sandalyeme oturmadım, ceketimi çıkardım sandalyeme astım gömleğimin kol düğmelerine açıp yukarı doğru katlamaya başladım.

"Yeni lider istiyoruz. Ayrıca sen bunlara nasıl güveniyorsun?" Aksa ile Yamanı gösterdi.

"Biri avukat ve arkadaşı küççükken sürekli birlikte olduğun Dolunay. Bu desen..." İğneleyerek Yaman'a baktı ve sözünü keserek bağırdım.

"Sözlerine dikkat et! İkisine de güveniyorum siz güvenmezseniz de olur. Ayrıca ada bu değil Yaman, Yaman Çakır! Ve bence dikkat etmelisin karşında özel kuvvetlerde dört yıl okumuş ancak örgüt yüzünden mezun olamamış kişiler var."

Bağırışıma karşılık vermedi çünkü veremez tekrar söylüyorm evet onlaron bazı hakları var ama asıl kuklacı liderdir.

Babam zamanında biri sözünden çıktı diye ı kişiyi öldürmüştü. Çünkü izinsiz kendi emir vererek o kişi de başkasını öldürmüştü.

Bu örgüt şuan ne kadar iyi işler yapılıyor diye bahsedilsede bir o kadar yer altında dosyalarda belgeler var biri onları ele geçirirse herkese her istediğini yaptırabilir. Çünkü bu iki yıl içinde de kötü işler yapıldı.

Abim Kutay Yalçın ailesinin ölüm emrini vermişti. Babam neden ona ceza vermedi bilmiyorum ama bir gün cezasını çekecek.

Dolunay bunu bildiğimi öğrenirse ben artık onun düşmanı olurum ama sorun şu ki Kutay tek değil bu işte biri daha var ama kim bu o dosyalarda ve dosyayı açamam babam benden bir yemin istedi Dolunay açana kadar okuyamam. Peki bu dosyalarda bu kadar önemli ne var?

Bu sefer de Vera 'nın sesini duydum.

"Alp peki 2. Üye kim? Neden kimse bilmiyor, ne zaman gelecek çünkü o gelmeden işler yolunda gitmiyor artık üye almamız gerek."

Aksa hemen düşündüğümü yapıp söze atladı." Aslında ben kimi gelebileceğini biliyorum."

Hepsi birbirini baktı kimin gelebiliceğini düşündüler onların düşüncesi yarım kaldı Aksa hemen decam etti." Dolunay Yalçın, hepimizden zeki, kararlı ve aynı zamanda korkusuz."

İlk bu karara çıkışan tabi ki abim oldu.
"He oldu tanımadığımız bir insanı nasıl alalım buraya."
Yaman söze girdi.
"Tanımamak mı ayıp Kutay Bey cidden ölüm emrini verdiğiniz ailenin kızını tanımıyor olamazsınız."

Abim şaşkınlıklar içindeydi büyük ihtimalle nerden ve nasıl öğrendiğimizi sorguluyuordu.

Vera ve Leventte şaşkındı.

"Siz, siz nerden duydunuz böyle birşey yok saçmalamayın!"

Ne kadar böyle dese de yüzünün beti benzini atmıştı.

"Neden korkuyorsun Dolunaydan bu kadar Kutay Karan."

Hemen sinirlendi.

"Bir kadından mı korkmak ben mi hah çok komiksiniz o bana hiç birşey yapamaz."

Aksa öyle bir sinirliydi ki Kutayı öldürecekmiş gibi baktı tam Kutayın üstüne atlıcaktı ki Yaman onu belinden yakaladı çok tuhaftı Yaman ona ne dediyse sakinleşti umarım aralarında birşey yoktur çünka Doruk gözlemlerime göre Aksaya aşıktı.

Kutay Aksa'nın bu hareketine bile korkmuşken Dolunay'ın ona yapabileceklerini bile düşüremiyorum.

Abim beni hiç sevmedi küçüklüğümden beri bana kızar,.bağırır, döverdi bir yere kadar o da en sonunda babam görmüştü abimi alıp odaya çıkardı sonra ne oldu bilmiyorum onun gözünde hep düşmanıydım.

Bazen bazi abi-kardeşleri görünce içim sızlıyordu. Neden abimle böyle olamıyorduk diyordum, sürekli kendimi suçlar eğer ölürsem abim mutlu olur diye düşünüyordum.

Abi beni cidden hiç mi sevmedin?

En sonunda bağırdım. "Yeter! Herkes yerlerine."

Yavaş yavaş sakinleşmele başlandı ortalık.

"Aksa çıkışta senle konuşalım. Yaman sende çıkışta benim eve geç konuşacaklarımız var."

Aksa telaşlıydı ne olmuştu bilmiyordum ama benim sormama fırsat vermeden hemen ne olduğunu söyledi.

" Alp benim hemen gitmem gerek. Dolunay hastanede."

Dolunay'a mı birşey olmuştu olamaz değil mi? Daha oru yeni bulmuşken beni bırakmaz dimi.

Betim benzinim atmıştı bunu fark eden Yaman yanıma geldi.

"Sakin ol kardeşim, birşeyi yoktur. Aksa noldu neyi var?" Dedi Yaman benim konuşmama fırsat vermeden.

"Dolunay'ın birşeyi yok ablası Nisan evde bıçaklanarak bulduk onu hemen hastaneye aradık geldiler sende beni acilen çağırınca bırakıp gelmek zorunda kaldım. Şey en son onun yanında yani hastanede şey vardı."

Kim vardı onun yanında.

"Kim vardı söylesene!"

"Sakin olmadan söyleyemem vallah o sinirle gider öldürürsün o kişiyi."

Kim olabilir ki?

"Tamam, sakinim de hadi."

Konu o olunca herkes benim için bir hiç.

"Şafak o an eve gelmişti. Dolunayla birlikte gitti."

Şafağı şimdi hayatını silkelemez miyim. Beklesin o şurdakiler hemen çıksın gösterecem ona ben.

"Toplantı bitmiştir, gidin işlerinizi halledin. Adam öldürmeye çalışmaktan bahsetmiyorum." Dedim abime ima yaparak ama onun suratı beş karıştı ne oluyordu.

Odada ben Yaman ve Akse kalınca hemen sordum.

"Aksa ne oluyor?"
Bişey olmamıştır dimi ona bişey olursa ben yaşayamam.

"Benle buluşmuştu konuştuk sonra eve geçih eşyalarına alıp bane geçecektik ama eve geçince Nisan kanlar içindeydi şuan hastanede şansa o sırada Şafak gelmişti ve onunla gitti."

O şafağı bir yakalayayım.

" O iyi mi?"

Allah'ım yalvarırım iyi olsun.

"Yaraları var yerde cam kırıkları vardı beni dinlemeden basıp geçti üstlerinden tutmaya çalıştım beni ittiriyordu."

" Abi yeter ya yeter onla konuşamıyorum beni hatırlamıyor." Yaman yanıma gelip sakinleştirmeye çalıştı ama artık kimse beni sakinleştiremezdi.

"Alp napacaksın nasıl hatirlatacaksin kendini. Ablası neden bilmiyorum ama onun geçmişi hatırlamasını istemiyor sence neden?"

Neden bilmiyorum ama herşeyi çözeceğim.

"Nasıl hatırlatcam bilmiyorum ay ışığım bile dedim küçükken dediğim gibi ama yok olmuyor."

Ne yaparsam olmuyor, olmuyor eskisi gibi...

Dolunay'ın yanına gitmem gerekti.

"Nereye kardeşim?" Evime...

"Dolunay'a başka nereye olacak."

Sanki başka kimsem vardı da öyle diyordu.

"Gel seni bırakayım, hem Aksayı da bırakmış oluruz."

Aksayı ne zamandan beri önemsiyordu?

Dolunay Aksa'nın da bu örgütle iş birliğini yaptığını duysa ve ailesinin ölüm sebebinin kim olduğunu bildiğini bilse ortalık karışırdı.

Obskur, örgüt hâlâ çoğunlukla kötülük içindi hâlâ denek olarak insanlar kullanılıyordu,ölümler vardı... Örgütü belki de Dolunay dize getirebilirdi.

Arabanın anahtarını Yaman'a attım aracı sürsün istedim.Ve düşüncelere daldım...

Sarılamıyorum, öpemiyorum, kokusunu içime çekemiyorum...Uzaktan izleyeceğimi bildiğim hâlde gidiyordum işte.Aşıktım, seviyordum ama kavuşamıyorduk işte.Bazende en çok bu koyuyordu.

Kutay, Dolunayı da öldürmek istiyordu, o yüzden Dolunay'ın yanımda olmasını istemiyordum. Ancak küçükken içime çektiğim kokusu burnumda tütüyordu.

Hastaneye giderken anladım; bazı yaralar iyileşmez, sadece kimin açtığını öğrenirsin.

Bazı yaralar hep kalır ben kimi koruyacağımı şaşırdım. Bir tarafta abim beni sevmeyen, bir tarafta sevdiğim kadın beni hatırlamayan...

Ben daha ne için uğraşıyordum ki beni sevmeyenler için niçin uğraşıyordum ki...

Yarım saatin sonunda gelmek üzereydik.
On dakika içinde hastane otoparkına gelip arabayı park ettik.
Katlara çıktık Aksa kaçıncı katta olduklarını biliyordu.Hemen hızlıca o kata çıktık.

Dolunay ordaydı yanınoa Doruk ikiside dizlerinin üzerindeydi Doruk yalvarıyordu kalkıp birşeyler yemesi için ama dinlemiyordu inatçı keçi işte inadığını yediğim.

"Alp ben Dolunay'ın yanına geçiyorum sizde fazla durmayın görmesin sizi tamam mı."

Sadece kafamı sallamakla yetindim.

Gerçek artık saklanmıyordu; sadece susuluyordu.

Susmam Dolunay'ı kaybetmeme neden olacaktı örgütü elbet ona bırakacaktım ama o kadar kolay olmayacak.

Şuan tek derdim onun üzülmesi.

Dolunay ağlarken, ben ilk kez kimin tarafında durduğumu sorguladım.

Dolunay

İnsan en çok sevdiği yara alınca üzülürmüş. Ablak kalk nolur kalk her kim yaptıysa bulurum ama kalk nolur.

Doruk yanımdaydı destek oluyordu herkes gitti o kaldı kuzenim kan bağım olan ailem. Ablamdan bile çok sevdiğim kişi.

Yengem yollamıyordu normalde yanıma ona da birşey olur diye ama amcam ne dediyse yollamıştı.

Kuzenim dışında herkes gitmişti...

Aksa ise acilen çıkması gerekti çok önemliydi sorgulamamıştım. Kim olsa ablesi kan revan içindeyken birşey sorgulayamazdı.

Annemle babamdan sonra ablamı da kaybedemezdim.Ağladıkça ağlıyordum.

"Dolunay kalk be kuzen yapma böyle iyileşecek söz veriyorum ama yapma böyle."

Ağlıyordu benim gibi ağlıyordu onun kardeşi resmen bendim canım yanınca canı yanıyordu.

Ve o an tak bir şey anladım; ablam hayattaydı ama o gece, bende bir şey geri dönmemek üzere değişti.merhamet...