Korkularımla yüzleşecek miydim?

Anıl benim asansörden korktuğumu biliyordu.Telefonumdan flashı açacakken bi' anda Anıl açtı."Küçüklüğündeki gibi hâlâ bize muhtaçsın zavallı Nilcik!"dedi."Anıl yeter haddini aşma!"dedim."Doğru sen annesi babası olmayan bir kızsın sonuçta şimdi ağlayacak kimsen de yoktur dimi?"dedi ve sırıttı."Sen annesinin gazabından kaçmak için babasına sığınan çocuk değil misin Anılcım!"dedim."En azından benim gazabından sığınacak bir annem var."dedi.Bende"Gazabından kaçabileceğim bir annem olmak yerine olmaması çok daha iyi."dedim.Sinirle bana bakıyordu.Tam ağzını açacakken asansörün ışıkları geldi ve kapı açıldı."Görüşürüz Anılcım!"diye seslendim."Görüşüceğiz Nilcim!"diye karşılık verdi.Merdivenden inerken kalbim güm güm atıyordu.Artık o benim zorbam değil düşmanımdı.Sonunda korkularımla yüzleştim.Eve gittiğimde saat 09:30'u gösteriyordu.Bugün okulum olduğu için işden izin aldım.Eve geldim.Pijamamı makineye atmayı unuttuğum için başka bir pijama giydim.Tabikii ilk önce duşa girdim.

Böyle bir pijama giydim.Yemek sipariş etmiştim.Kapı tıklandı.Onu almaya gittim.Tam o sırada balkonumdan bir ses geldi.