bedel kitap kapağı

1. bölüm / 1

BÖLÜM 1: Bu Kadın da Kim ?

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: BÖLÜM 1: Bu Kadın da Kim ?

Aş be artık kızım dedi kendi kendine. Ayrılalı 4 ay olmuştu neredeyse ama aklındaki anılar hiç de öyle durmuyordu.
Daphne durdu nerede olduğunu fark etmek için etrafına bakındı. Tam da tahmin ettiği gibi iş yerinde moladaydı ve molası bitmek üzereydi. Kendisine kalan birkaç dakikayı da lavabo ihtiyacını gidermek için kullandı. Tam lavabodan çıkacaktı ki içeriden gelen sesle duraksadı.
“ Yapamıyorum,dayanamıyorum,yaşamak istemiyorum.” diye bir haykırış duydu. Önce telefondan gelen bir ses olduğunu düşündü sonra duyduğu ağlama sesinin içtenliğini hissederek bunun bir film veya dizi repliği değil, gerçek bir ses olduğunu anladı. İçerideki çaresiz kadının sesine kayıtsız kalmak ona göre bir davranış olmadığı için sessizce kadının çıkmasını beklemeye başladı. Çok geçmeden içeriden sifon sesi duyuldu ve kapı açıldı. Gördüğü kişi karşısında önce şaşırdı fakat karşısında duran maskarası akmış,saçı birbirine girmiş olan kadını incitmemek için şaşkınlığını belli etmemeye çalıştı. Çıkan kadın ellerini yıkamaya yöneldi. Bir yandan da aynadan Daphne’ye bakıp neyi beklediğini sordu. Daphne şaşırdı önce ne diyeceğini bilemedi çünkü kendisi ağladığında yanında kimsesi olmazdı. Şimdiyse az önce ağlayan birinin ona soru sorması afallamasına yol açmıştı.
“ Ş şey pardon iyi misiniz diyecektim,ağladığınızı duydum da her şey yolunda mı ?” diye sordu Daphne. Sesi oldukça yardımsever ve çekingen çıkmıştı,hemen boğazını temizledi. Karşısında duran bu yabancıdan bir cevap bekliyordu.
Aynadan onu süzen kadın,kendisine meraklı gözlerle bakan bu kişinin ilk olmadığını hatırladı ve bıyık altından güldü - sinsice bir gülüştü bu-. Az önce içeride ağlayan kadınla karşımda duran aynı kişi olamaz herhalde diye düşündü Daphne. Bir şeyler tuhaftı ama ne olduğu hakkında en ufak bir fikri yoktu. Elini yıkamayı bitiren kadın “İyiyim,teşekkürler. Bana bunu soran ilk kişi siz değilsiniz,muhtemelen son da olmayacaksınız.” dedi umursamaz ve hayli yorgun sesiyle. Daha fazla garipleşmeden buradan çıkması gerektiğini düşündü Daphne. “ İyi olmanıza sevindim,bir şeye ihtiyacınız olursa burada barda çalışıyorum beni bulabilirsiniz.” dedi ve gülümseyerek uzaklaştı. Bara doğru yürürken “Sadece iyi olup olmadığını merak ettim, yardımcı olmaya çalıştım. Bazı insanlara gerçekten iyilik yaramıyor” diye söylenen Daphne arkasından onu süzen gözleri elbette ki fark etmemişti.
Bara geçtiğinde saat akşam sekize on vardı. Haftaiçi bir gündü ve çok yoğun olduğu söylenemezdi,rahatça yemeğini yemiş üzerine bir de sigara içebilmişti. Mola alanında diğer personellerle sohbet etmeye bile fırsat bulmuştu. Yine de aklına takılan bir şey vardı. Lavaboda ağlayan kadın neden ağlıyordu ya da kiminle konuşuyordu. Bunları düşünerek bardaki eksiklikleri tamamlarken sipariş fişinden çıkan sesle düşüncelerinden sıyrıldı ve bar şefinin okuduğu siparişlere kulak verdi. 2 kuzu kulağı, 1 margarita,1 cosmopolitan ,1 espresso martini… Gelen siparişlere bakılırsa girls night masasının siparişiydi bu. Kimin ne sipariş edeceğini geldikten sonraki ilk 5 dakikada anlayabiliyordunuz artık. Hizmet sektörü biraz da böyledir.

zihnimden
Her zamanki alışkanlıkla elimi shakera atmamla bar şefinin bana seslenmesi bir oldu. Şaşırmıştım çünkü gerekmediği sürece kimseyle konuşmayan, etliyle sütlüyle işi olmayan,sadece paramı kazanıp defolup gitmek isteyen bir personeldim. Sesin geldiği yöne bakarken tek şaşıranın ben olmadığımı görebiliyordum. Bar şefi kafasıyla garson Bill’i işaret edip gitmemi söylediğinde, 22 yıllık hayatımda beni bir an olsun yalnız bırakmayan anksiyete ve merakımla garson Bill’in yanına gitim.
Uzun boylu,yapılı,iri bir vücuda sahipti. Yeşil gözleri,kumral saçları ve yanağında tüm samimiyetiyle çok güzel bir çukuru vardı. Öyle ki benden 10 yaş büyük olmasa kesinlikle onunla yatardım. Restoranın giriş kısmındaki masalarla ilgilenirdi genelde. Dışarıdan gözüksün ve içeriye müşteri çeksin diye genel müdür öyle istemişti. Bunlar alışık olduğumuz şeylerdi. Mesela ben işe ilk başladığım zamanlarda -ki bu yaklaşık 1,5 sene önce- yüzüm solgun duruyor diye hafif makyaj yapmam,güleryüzlü olmam ve dış görünüşüme dikkat etmem gerektiği hakkında bir uyarı almıştım. Bu bana ilk söylendiğinde şaşırmıştım çünkü genel olarak kendime ve bakımıma dikkat ederdim. Bahsettiğim konuşma regl dönemimde olmuştu ve zor bir pms atlatan her kadın gibi ben de ne kadar çabalasam da vücudumda bir yıkım çalışması olmuyormuş gibi bir gün geçiremiyordum. Yine de her şeye rağmen insanlara karşı tutumumu sabit tutmaya ve etkili bir iletişim kurmaya özen gösteriyordum.
Kendi içsel hesaplaşmalarım devam ederken Bill’in yanına yaklaştım.
Aramız iyiydi hatta burada sevdiğim birkaç kişiden biri desem yalan söylemiş olmazdım. Burada işe başladığım ilk günlerimde tüm çekingenliğime rağmen beni destekleyen, iş yeri ve personel hakkında tavsiye veren o samimi insan bu adamdı.
Hiçbir zaman çalışmayı sevmemişimdir,22 senelik hayatımın son 5 senesini çalışarak geçirdiğimi düşünürsek ve bu beş senenin istediğim yerde ve meslekte geçmediğini söylersem bana hak vereceğinize eminim. Hizmet sektörünün o küçük düşürücü,pislik hissettiren taraflarını görmezden gelicek olursanız da şımarıklık ettiğimi düşünebilirsiniz. Çalışmak,ortaya bir şey çıkarmak ya da bir değer katmak,bir şey oluşturmak tabii ki de çok kıymetli ve değerli bir şey. Fakat bunu istediğin ya da seçtiğin bir alanda yapmak çok daha önemli ve kritik bana kalırsa. İşte çalışmayı sevmeme nedenlerim.Konfüçyüs’ün de dediği gibi, tutkuyla yapılan meslekler insanı yormaz; aksine kişiyi motive eder ve her gün istekle uyanmasını sağlar.
Gelgelelim karşımda duran Bill tanıdığım birinden ziyade yolda beni gören herhangi biriymiş gibi göz göze gemekten bile çekinerek “Genel müdür seni odasına çağırıyor, bir bak istersen” dedi ve hızla yanımdan uzaklaştı. Ne olduğunu anlamamıştım her zamanki gibi ama genel müdürün odasına çağırması hiç hayra alamet değildi. En son odasına çağırdığında aramızda güzel bir konuşma geçmemişti. Odasına doğru ilerledim, bir yandan beni çağırma sebebinin ne olabileceğini düşünmeye başladım. Kendisini hiç sevmezdim, kimse kimseyi sevmek zorunda da değildi zaten sonuçta burası bir iş yeriydi

Zenginlere oldum olası gıcık olmuşumdur,özellikle de aileden zenginlere. Ailesi olmasa bir ipe sap olamayacak insanlar ailesinin mal varlığı sayesinde refah bir yaşam sürüyorlardı. Kendi hayatımı düşününce bu bir haksızlık değil de neydi ?
Az sonra karşısında duracağım adam da onlardan farksızdı. Baba parasıyla okumuş,gününü gün etmiş. Şimdi de bir aile dostunun restoranında müdür olmuş. Peh, kıçımın müdürü derken kapıyı tıklattım. İçeriden gelen tok bir ses içeriye gelmemi söyledi. Sesin talimatına uyarak kapıyı açıp içeriye girdim. İçeri girdiğimde o odada görmeyi beklediğim son kişiyi görmüştüm, bu yüzdendir ki müdür adımı ikinci kez söylediğinde ancak kendime gelebildim. Kafamda kocaman bir “neden ?” sorusu yükseliyordu. Daha fazla düşünmeme gerek kalmadan müdür konuşmaya başladı. Daphne seni buraya çağırdım çünkü …
Odadan çıktıktan sonra hızlıca lavaboya gittim az önce o odada neler duymuştum ve bu ithamlarla hayatıma nasıl devam edecektim ? Tuvaletin birine girdim ve hemen ardından kapıyı kilitleyip oturdum ve az önce konuşulanları zihnimden tekrar geçirmeye başladım. Çok geçmeden lavaboya biri daha geldi, içeride boş boş oturduğum düşünülmesin diye suyu açtım ve biraz peçete kopardım. İçeride yeterince vakit geçirdiğimi ve kafamı biraz toparladığımı düşünerek sifona bastım. Tuvaletten çıkıp elimi yıkamak üzere lavaboya yönelmiştim ki o an dejavu yaşadığımı sandım. Lavabonun kapısında dikilmiş bir kadın sinsice beni süzüyor ve taklitçi bir ses tonuyla “Şey, pardon iyi misiniz diyecektim. Her şey yolunda mı ?” diyordu. Elimi yıkarken söylediklerine aldırış etmemeye çalıştım.

Karşımda duran kadın beni şuracıkta öldürse kimsenin haberi olmazdı,ilk karşılaşmamızı hatırlayarak bu kadının psikopat veya katil olabileceğini düşündüm bir anlığına. Bu tarz düşünceler sıkça uğrardı aklıma,genelde aldırış etmez ve korkacak bir durum olmadığını telkin ederek kendimi sakinleştirirdim. Büyürken içinde bulunduğum koşullar bana her an tetikte olmayı ve kendimden başka kimseye güvenmemeyi aşılamıştı istemsizce. Bugün yaşananları düşününce şu anki düşüncemde pek de haksız olmayabileceğime karar verdim. Sonuçta canımı sokakta bulmamıştım ve bugüne kadar görmediğim bu kadın bende hiç iyi bir izlenim de uyandırmamştı şu ana kadar. İki peçete çektim elimi kuruladım ve kadına doğru birkaç adım atarak karşısında durdum. Son derece bakımlı,çekici ve bir erkek olsam beni azdıracak kadar seksiydi. Hoş normalde erkekler ilgimi çekse de yönelimimi sorgulatacak kadar güzel gelmişti gözüme. Öyle ki 2 saat önce karşımda perişan halde duran kadından eser yoktu şu anda. Uzun sarı saçları, vücudunu sarmalayan mürdüm rengi saten elbiseye uzanıyordu. İncecik topuğunun üzerinde nasıl yürüdüğünü merak ettiğim marka bir ayakkabı giymiş,takıları ve çantasıyla ezici bir üstünlük hissi uyandırıyordu kendisine bakan gözlerde. Daha fazla beklemeden beklediği soruyu ona yönelttim. “Kimsin ve benden ne istiyorsun?” Karşımda duran kadın önce bir katilinki kadar acımasızca gözlerime baktı sonra bakışlarını bedenimde gezdirdi. Tekrar gözlerimin içine baktı öyle güzel mavi gözleri vardı ki sanki ruhumun derinlerine kadar inebiliyordu bakışlarıyla. İçimi bir ürperti kapladı. Durdu, ben senin ecelinim dedi ve gülmeye başladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…