Bölümler 1Şu an: Birinci (B)ölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Orijinal
♡Laramel♡
(Karakterlerin isimleri kolaylık olması amacıyla parantez içinde verilmiştir.)
"Bu kadın bir haindir! Derhal onu bulup Efendi Mallory'nin (Meluri) huzuruna, yakılmak üzere gönderin!" diye bağırdı orta yaşlı soylu tahta merdiven basamaklarını çıkıp, gösteri alanına ulaşırken. Elinde bir meşale vardı, tahtayı dikkatsizce bir oraya bir buraya sallıyordu. Sanki onu izleyen birisini ararmışçasına başını havaya kaldırdı, ellerini birbirine birleştirirken alevli tahtayı sıktı.
"Neredeysen gel buraya! Buralarda bir yerlerde, izliyor olduğunu biliyorum!" Ayağını sertçe yere vurdu. "Bana katılıyor musunuz, ey ahali?"
Eğlenilmesi gereken bir yerde çıkan kargaşa, insanların düşüncesizce isyan etmesine ve etrafı dağıtmasına yol açmıştı. Herkes hırçınlaşmış soyluyu destekleyerek hep bir ağızdan bağırıyor, ellerinde ne varsa bir silah olarak kullanmayı amaçlıyorlardı. Köylü bir kadın, yerde cansız bir şekilde yatan küçük bir çocuğu dehşetle sarsıyordu. Görünüşe bakılırsa tüm bu felaketin içinde arada kaynamıştı. Beti benzi atmış kadın, bir kez daha sarstı oğlunu; sonra sırtına sağlam bir tokat geçirdi.
"Juan! (Yuan) Juan, kalk ayağa!" diye bağırdı gözyaşları içinde, cesedi sanki yeniden hayata dönmesi için yalvarıyormuşçasına sımsıkı tutuyordu. Etrafına ansızın akın eden halk, gördükleri manzara karşısında çılgına dönmüş soylunun protestolarına istikrarla katılmaya devam ettiler. Kadın onlara pek aldırış etmiyordu gerçi, tüm dikkatini önünde çocuğa vermişti ve bir mucize gerçekleşip orada nabzının yeniden atmasını diliyordu. Olan biteni görmek için geldiği oldukça belli bir genç, telaşsız adımlarla kadının yanına çömeldi. Ani hareketden ürkerek hafifçe ölüyle beraber kenarı çekildi acılı anne.
"Abla, Juan melezler hakkında fena laflar söylemiş." dedi genç, sonra duraklayarak yanındakinin tepkisini ölçtü. "Belki de o sebeptendir cadı kadının ona dokunması."
Kadın kızarmış yüzünü gence doğru kaldırdı. Parfí'da (Parf) melezler hoş karşılanmazlardı. Hayır, insan melezleri değil. Varolduklarına emin olunan o lanetli soy, vampir ve perilerin çiftleşmesinden doğan o varlıklar... onlardan bahsediyor olmalıydı.
"Emin misiniz? Benim yavruma onun..."
"Evet, evet başka kim olabilir? Parfí'da ondan vukuatlısı yok en nihayetinde."
Kadın bir şey diyemedi. Ne diyebilirdi ki? O, evlat acısı çekerken onunla aynı kederi paylaşmayan herkes çoktan bunu isyan için bir bahaneye dönüştürmüştü. Artık nefes almayan, soğumuş bedeni göğsüne çekerek kendi başına hıçkırarak ağlamaya devam etti.
O esnada etrafa emirler savuşturmakla meşgul soylu, krala haberin iletilmesi istemiş ve yanında bir muhafız yollamıştı. Öyle herhangi biri olmadığı soylu olmasından anlaşır olsa da, o adam soylular arasında da saygın bir konuma sahipti. Adı Cbardeus'tu (Sibardeyus) ve kendisi Parfí Düküydü. Halk onun sözünü dinlerdi elbet, ancak o bağımsız bir şekilde bölgesini yönetiyor olmasına rağmen Nonas kralına hizmet ederdi. Parfí halkı bu düzene alışmışa benziyordu, zaten itiraz etmeye kalksalar kellerinin gideceğini biliyorlardı.
Ancak tüm bu şan şöhrete karşın dükün baş edemediği bir kişi vardı: Teinka Kavrissoley (Teinka Kavrisoli). O kadının bir melez olabileceği düşüncesine kapılmıştı, çünkü hem onun aile ağacı epey karışıktı hem de şüpheli davranışları vardı. Hep hummalı işlerde bulunurdu; çoğu kişinin emek vermekten çekindiği boş bir araziyi satın almış ve o uğursuz bölgede tarımda gelişmeyi becerebilmişti. Öyle hayli zengin birisi de değildi hâlbuki. Evinde, işinde sıradan bir kadındı. Ama kadın dediğin evinde oturmaz mıydı? İşte, onun bu hallerini de hiç sevmezdi dük.
Yani ya büyü ile uğraşıyordu, ya da melez olmalıydı!
Şimdi, festival alanında celallenmiş —tıpkı bir boğa gibi— volta atıyordu. Elindeki meşale onu ruhani bir varlıktan koruyabilecekmiş gibi asla bırakmıyor, ama sanki bir yere fırlatmayı amaçlıyordu. Bir yere, belki de ağaçlık bir yere. Tam da Teinka'nın saklandığı yere.
Teinka sanki adamın onu fark ettiğini sezmişçesine var gücüyle koşmaya başladı. Soylu hareket etmeyi bıraktı, yavaşça başını sesin geldiği yöne çevirdi. Platin saçlı bir kız, yeşillerin arasından sızarak aşağıda derin vadiye doğru gidiyordu. Adam düşünmeden harekete geçti, kadının peşine düşerken tok bir şekilde, "Orada! İşte orada! Yakalayın onu!" diye haykırdı. Bu sözleri sayesinde peşine bir düzine insan takmıştı. Bununla beraber ormanın derinliklerine doğru hararetli bir kovalamaca başlamıştı.
Yakalamaya çalıştıkları kişi, hızlı koşabilen birine benzemiyordu. Yalnız çaresiz gibiydi, ardından gelenin ölümden başka bir şey olmadığından son derece emindi. Ona 'katil!' diye seslenen adamın, sonunu getirmek istediği kesindi.
Parfí Dükü, gözden uzak yerlere sığınmaya çalışan kadına bir avcının dikkatiyle tuzak kurmayı planlıyordu. Kaçabilirdi —hep yapardı zaten— fakat kendi iradesiyle atladığı çukurdan kurtulamazdı.
"Gel lan buraya!" diye kükredi soylu, sonunda uçurumun kenarına vardıklarında. Adımlarını yavaşlattı, kadının hissettiği korkunun keyfini çıkarma niyetindeydi. "Artık gidecek yerin yok. Ya uslu uslu bizi takip edecek ve kaderine razı olacaksın."
Sarışın aşağı düşmeye ramak kala durdu, yine de yüzlerine bakmadı. Yumruklarını teslim olurcasına gevşetti ve, "Ya yapmazsam?" diye mırıldandı, sesi rüzgardan neredeyse duyulmuyordu.
Adam yanındakilere bilmiş bir bakış attıktan sonra tıpkı bir sırtlan gibi sırıtarak:
"Öleceksin. Etrafın sarılı, cadı karısı." dedi.
"Yani iki şekilde de bitti ha..."
Kadın sonunda yüzünü onlara çevirdi. İfadesinde boş, bastırılmış duygular vardı. Dudaklarını birbirine bastırdı ve neredeyse rahatsız edici bir odaklanmayla elmas rengi gözlerini onlara dikti. Adamların her birinin anında nefesi kesildi. Bu varlık ne güzeldi böyle? Tıpkı bir siren gibi!
Cbardeus yutkundu ve başını yana çevirdi. Eğer daha fazla ona baksaydı, belki...
Siktir et.
"Ahmaklar! Onun suratına kanmayın, büyülerinden birini göndermeye çalışıyor olmalı," dedi, öncekinden daha sert bir sesle. "Gardımızı düşürecek."
"Hayır," diye cevapladı kadın sakince. "Hayır size, bir şey yapmayacağım."
Ansızın uçurumun aşağısına, o sonsuz gibi duran boşluğa düştü bakışları. Geri bir adım attı. Bir tane daha. Bunu yaparken gözlerini onlardan ayırmadı. Bir asker, sanki onu yakalamak içinmiş gibi öne bir adım attı fakat sonra tekrar geri çekildi.
"Yok artık!"
Dük, kötü niyetli bir ifade takındı. Gerçekten de o melez kendini öldürecek kadar aptal mıydı? Yoksa yine bir kandırmaca mı vardı? Bilemiyordu, ama iki şekilde de eğlenceli görünüyordu.
Kadın son bir adımla beraber gözden kayboldu. Son gördükleri, onun boş bakan gözleri ve huzurla düşüşüydü.
"Hassiktir..." diye fısıldadı biri. "Öldü mü şimdi?"
"Ölmesini istemiyor muyduk zaten?" diye cevapladı bir diğeri.
"Evet de, pişman görünmüyordu. Ne tüyler ürpertici ama!"
Cbardeus, nerdeyse hayal kırıklığına uğramış bir şekilde kuru bir sesle yorum yaptı, "Ben onu yakmak isterdim. Ya abuk sabuk bir sihre sahipse ve ölümüyorsa?"
Genç bir asker, dişlerini gösterecek şekilde genişçe gülümsedi. "Ne yani, siz de mi bu şehir efsanelerine inanırsınız efendim? Bence sıradan bir büyücüden başkası değil."
"Sıradan dışında her şey." dedi sessizce dük, son bir kez kadının kaybolduğu yere bakarak. "Ama ne olduğunu ben de tam olarak kestirmiş değilim."
Kuşkusuz yalan söylüyordu. Teinka'nın bir melez olduğunu ondan iyi bilen yoktu. Ama o dahi, kendini kandırdı ve kadının öldüğünü inandı.
Ne büyük hata ama.
~Birinci Bölümün sonu~
Bölüm etkileşimi
