Bölümler 16Şu an: Aynı Gökyüzünün Altında, Sonsuza Dek 🦋
- 1 ~Küçük Bir Top,Büyük Bir Anı~1.087 kelime
- 2 ~Fark Etmeden,Yanından Geçtim~928 kelime
- 3 ~Bir Günün İçindeki Bin Duygu~1.342 kelime
- 4 ~Kader Aynı Yerden Vurdu~762 kelime
- 5 ~Ayrılık~705 kelime
- 6 ~Kıskançlığın ilk adımı~634 kelime
- 7 ~Televizyondaki Biz~1.332 kelime
- 8 ~Kırılan Güven~1.449 kelime
- 9 ~Yalnızlığın Sıcak Patileri 🐾~657 kelime
- 10 ~Unutulan Bir Yaz ~483 kelime
- 11 ~Çocukluğumuzun Kıyısında~934 kelime
- 12 ~Özürle Gelen Sevda~491 kelime
- 13 ~Aynı Gökyüzü Altında~494 kelime
- 14 ୨୧ Bir Meybuz, İki İnat ୨୧775 kelime
- 15 ୨୧ Bir Mahalle, Bir Sürü Yaramazlık 🦋 ୨୧946 kelime
- 16 Aynı Gökyüzünün Altında, Sonsuza Dek 🦋1.081 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Herkese merhaba canlarım! 🫶
Ve işte geldik… Birlikte nice anıya, nice kahkahaya ve nice güzel güne tanıklık ettiğimiz hikâyemizin son bölümüne.
Eylül ve Kaan'ın çocukluklarından başlayan yolculuklarına bu kez yıllar sonrasından bakacağız. Artık yalnız değiller. Kenan, Kaya ve minik Ela da onların hayatına eşlik ediyor.
Bu bölüm benim için de çok özel. Çünkü bu kez yalnızca bir bölümü değil, Aynı Gökyüzü Altında'yı uğurluyoruz.
Umarım bu son yolculuğu da benimle birlikte seversiniz. Hepinize keyifli okumalar! 💗
༺ ❀ ༻
### Eylül Acar Demirhan
Güneş, yemyeşil çimenlerin üzerine usulca yayılırken piknik örtüsünün üzerindeki yiyecekleri düzenliyordum. Bir yandan da kucağımda uyumaya çalışan Ela'nın üzerindeki ince battaniyeyi düzeltiyordum.
Bugün uzun zamandır istediğimiz aile pikniğini yapmaya karar vermiştik.
Kenan ve Kaya ise sabahın erken saatlerinden beri yerlerinde durmuyorlardı.
“Baba! Kaya topumu aldı!”
Kenan'ın sesiyle başımı kaldırdım.
Kaan, piknik sepetinden çıkardığı meyveleri tabağa yerleştirirken oğluna baktı.
“Kenan, kardeşinle biraz paylaşmayı öğrenmelisin.”
“Ama benim topum!”
Kaya elindeki topu havaya kaldırdı.
“Artık benim!”
“Baba!”
Kaan derin bir nefes aldı.
“İkiniz de yanıma gelin.”
İki kardeş de isteksizce babalarının yanına gitti.
Kaan önce Kenan'ın, sonra Kaya'nın başını okşadı.
“Bakın çocuklar, bugün güzel bir gün geçirmek için buradayız. Kavga etmek yok, tamam mı?”
Kenan başını salladı.
Kaya ise topu arkasına sakladı.
“Tamam baba.”
Kaan ikisine de gülümsedi.
“Haydi bakalım, şimdi gidin oynayın.”
Çocuklar yeniden çimenlerin üzerinde koşuşturmaya başlayınca Kaan yanıma geldi.
“Bence bugün biraz yorulacağız.”
Gülerek ona baktım.
“Biraz mı? Daha pikniğin başındayız.”
Kaan yanıma oturdu ve Ela'nın minik elini tuttu.
“En azından birimiz sakin.”
Kucağımdaki kızımıza baktım.
“Şimdilik.”
Kaan gülümseyerek alnıma küçük bir öpücük kondurdu.
“İyi ki varsınız.”
༺ ❀ ༻
### Kaan Demirhan
Eylül'ü izlemekten kendimi alamıyordum.
Bir zamanlar mahallenin sokaklarında peşimden koşan, bana sürekli öküz diyen o küçük kız şimdi karşımda oturuyordu. Kucağında kızımız, yanında iki oğlumuz vardı.
Yıllar ne çabuk geçmişti.
“Ne düşünüyorsun?”
Eylül'ün sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
“Hiç.”
“Yine bir şeyler düşünüyorsun.”
“Bir zamanlar bana öküz diyen küçük bir kız vardı, onu hatırladım.”
Eylül kahkaha attı.
“Ben sana hâlâ öküz diyorum.”
“Biliyorum.”
“Hiç değişmedin.”
“Sen de değişmedin.”
Eylül kaşlarını kaldırdı.
“Nasıl yani?”
“İnatçılığın aynı.”
Bana küçük bir bakış attı.
“Senin de laf yetiştirme huyun aynı.”
Gülümseyerek elini tuttum.
“İyi ki değişmemişiz.”
Eylül'ün yüzündeki gülümseme yumuşadı.
“İyi ki.”
O sırada Kenan koşarak yanımıza geldi.
“Anne! Baba! Kaya benimle yarış yapacak!”
Kaya da arkasından yetişti.
“Ben kazanacağım!”
Ayağa kalkıp çocuklara baktım.
“Öyleyse yarış başlasın bakalım.”
Kenan hemen başlangıç çizgisine geçti. Kaya da onun yanına dizildi.
Eylül, Ela'yı kucağında tutarak onları izlemeye başladı.
“Hazır mısınız?”
İki çocuk birden bağırdı:
“Hazırız!”
“Başla!”
İkisi de koşmaya başladı. Kenan önde giderken Kaya arkasından yetişmeye çalışıyordu.
Bir süre sonra ikisi de çimenlerin üzerine oturup kahkahalarla gülmeye başladı.
Eylül bana döndü.
“Bunlar kesin sana çekmiş.”
“Ne alakası var?”
“İnatçılıkları senden.”
“Bence senden.”
“Hayır, senden.”
“Peki, ikimizden de olsun.”
Eylül gülerek başını salladı.
༺ ❀ ༻
### Eylül Acar Demirhan
Öğleden sonra çocuklar biraz yorulmuş, Kenan ve Kaya piknik örtüsünün üzerine uzanmıştı.
Ela ise kucağımda uyanmış, meraklı gözlerle etrafı seyrediyordu.
Minik parmaklarıyla bluzumu tutarken yanağına bir öpücük kondurdum.
“Benim güzel kızım…”
Kaan yanıma oturdu.
“Bana da biraz zaman ayırır mısın?”
Gülümseyerek ona baktım.
“Seninle bütün gün birlikteyim zaten.”
“Yeterli değil.”
“Ne istiyorsun peki?”
Kaan elini uzatıp benimkini tuttu.
“Biraz da benimle oturmanı.”
Başımı omzuna yasladım.
“Böyle iyi mi?”
“Çok iyi.”
Bir süre konuşmadan çocuklarımızı izledik.
Kenan, Kaya'ya bir şeyler anlatıyor; Kaya da abisini dikkatle dinliyordu. Arada birbirlerine gülüyor, sonra yeniden oyunlarına dönüyorlardı.
Bir zamanlar biz de böyleydik.
Mahallenin sokaklarında koşar, küçük şeylere sevinir, bazen de hiçbir sebep yokken tartışırdık.
Kaan bana döndü.
“Ne oldu?”
“Çocukluğumuzu düşündüm.”
“Hangisini?”
“Mahalledeki günlerimizi. Dut ağacını, saklambaç oyunlarını…”
Kaan gülümsedi.
“Bir de bana öküz demeni.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Onu hiç unutmayacağım.”
“Ben de seni ilk gördüğüm günü.”
Başımı omzuna yasladım.
“İyi ki o gün karşılaşmışız.”
Kaan saçlarımı okşadı.
“İyi ki.”
༺ ❀ ༻
### Kaan Demirhan
Güneş yavaş yavaş alçalmaya başlamıştı.
Kenan ve Kaya yeniden ayağa kalkmış, top oynamaya başlamışlardı. Ela ise annesinin kucağında uykuya dalmıştı.
Eylül'ün yanına oturup manzarayı izledim.
“Bir fotoğraf çekilelim mi?” diye sordum.
Eylül başını salladı.
“Olur.”
Telefonu çıkarıp kamerayı açtım.
“Kenan! Kaya! Gelin bakalım!”
İki oğlum da koşarak yanımıza geldi.
Kenan yanıma, Kaya ise annesinin yanına geçti.
“Ela'yı da gösterelim,” dedi Kenan.
Eylül gülümseyerek kızımızı biraz daha yukarı kaldırdı.
“Hazır mıyız?”
“Hazırız!” diye bağırdı Kaya.
Telefonu ayarlayıp fotoğrafı çektim.
Bir karede dört kişilik başlayan ailemiz, şimdi beş kişiydi.
Birlikte güldüğümüz, birbirimize sarıldığımız, bazen yorulduğumuz ama her defasında yeniden birbirimize döndüğümüz kocaman bir aile…
Fotoğrafa baktığımda Eylül'ün bana dönüp gülümsediğini gördüm.
“Güzel çıkmış mıyız?”
“Bence harika.”
Telefonu ona uzattım.
Eylül fotoğrafa uzun uzun baktı.
“Bunu saklayalım.”
“Bütün fotoğraflarımızı saklayacağım.”
“Ben de.”
Sonra bana döndü.
“Kaan?”
“Efendim?”
“Bir zamanlar aynı mahallede karşılaşan iki çocuktuk.”
Gülümsedim.
“Şimdi de aynı gökyüzünün altında kocaman bir aileyiz.”
Eylül başını salladı.
“Ve hep öyle kalacağız.”
Elini tuttum.
“Her zaman.”
༺ ❀ ༻
### Son…
Güneş, ufuk çizgisinin ardına doğru çekilirken ailece piknik örtüsünü toplamaya başladılar.
Kenan babasının yanında yürüyordu. Kaya elinde topuyla annesinin peşinden gidiyor, Ela ise annesinin kollarında huzurla uyuyordu.
Eylül bir an durup gökyüzüne baktı.
Bir zamanlar sekiz yaşında küçük bir kızdı. Mahallenin sokaklarında koşar, ondan üç yaş büyük bir çocuğa kızar, sonra hiçbir şey olmamış gibi yeniden oyunlarına devam ederdi.
O çocuk şimdi yanındaydı.
Aralarında geçen yıllar, paylaşılan anılar ve kurdukları aile vardı.
Kaan, Eylül'ün durduğunu fark edince yanına geldi.
“Ne oldu?”
Eylül gülümsedi.
“Hiç. Sadece gökyüzüne bakıyordum.”
Kaan da başını kaldırdı.
“Güzel, değil mi?”
“Çok güzel.”
Sonra Eylül elini Kaan'ın eline bıraktı.
Bir zamanlar aynı mahallede yolları kesişen iki çocuk, yıllar sonra aynı hayatı paylaşan iki insana dönüşmüştü.
Ve şimdi hikâyeleri, en güzel yerinde son buluyordu.
Çünkü bazı hikâyeler bitse de içindeki sevgi bitmezdi.
Bir zamanlar aynı mahallede başlayan bu hikâye, bir aileye, bir ömre ve unutulmayacak anılara dönüşmüştü.
Aynı gökyüzünün altında…
Sonsuza dek. 🦋
༺ ❀ ༻
୨୧ Yazarından Veda ୨୧
Canım okurlarım… 💗
Ve böylece Aynı Gökyüzü Altında hikâyemizin sonuna geldik.
Eylül ve Kaan'la birlikte çocukluklarından yetişkinliklerine kadar uzanan bir yolculuk yaptık. Onlarla güldük, heyecanlandık, bazen kızdık, bazen de duygulandık.
Bu hikâyeyi okuyan, beğenen, yorum yapan ve her bölümde yanımda olan herkese gönülden teşekkür ederim.
Belki artık yeni bölümler gelmeyecek ama Eylül ve Kaan'ın hikâyesi benim için her zaman özel kalacak.
Onları Kenan, Kaya ve Ela'yla birlikte güzel bir geleceğe uğurluyorum.
Sizleri de bu güzel yolculuğun bir parçası olduğunuz için çok seviyorum. İyi ki okudunuz, iyi ki bu hikâyeye eşlik ettiniz.
Her hikâyenin bir sonu vardır ama bazı hikâyeler insanın kalbinde yaşamaya devam eder.
Bir başka hikâyede, başka karakterlerle yeniden buluşmak dileğiyle…
Hepinize kocaman sevgiler! 💗
Velarazmira 🦋
୨୧ Aynı Gökyüzü Altında – SON ୨୧
Bölüm etkileşimi
