Son Yansıma

Steril duvarlar, floresan ışıkların soğuk beyazıyla yıkanıyordu.
Ağır psikiyatrik rehabilitasyon merkezindeki üçüncü haftasında Vael —ya da doktorların tabiriyle "Vael olduğunu iddia eden gölge"— odanın tam ortasındaki sandalyede kımıldamadan oturuyordu. Bilincinin en derin köşesinde, o dikişli duvarın arkasındaki dar karanlıkta sıkışıp kalan gerçek Vael’in tırnak sesleri artık tamamen kesilmişti. Artık bağırmıyordu. Artık çim veya eski kitap kokusu da gelmiyordu.
Gece yarısını üç geçe, kapıdaki küçük gözetleme penceresinden içeri bir ışık süzüldü.
Nöbetçi hemşire kapıdaki kilidi açtı. İlaç tepsisini masaya bırakırken Vael’e baktı. Vael bakışlarını yavaşça kadına çevirdi. Yüzünde hiçbir duygu kırıntısı yoktu; ama bu kez gözlerinde belli belirsiz bir göz kırpma refleksi belirdi.
"Kendini nasıl hissediyorsun Vael?" diye sordu hemşire, sesinde hafif bir acıma duygusuyla. "Bu gece daha sakinsin."
"Vael..." dedi sandalayedeki adam. Sesi artık pürüzsüz, yumuşak ve tamamen doğaldı. "Çok daha iyiyim. Sadece... biraz yorgunum."
Aynadaki Kaelen, Vael'in anılarını, jestlerini, ses tonunu ve insan olma taklidini nihayet %100 oranında tamamlamıştı. Taklit bitecek kadar mükemmel hale geldiğinde, kopyalanan şey tamamen yok olurdu. Kaelen artık bir yansıma değildi. O artık tamamen Vael'di.
Sağlık heyetinin ertesi sabah koyduğu teşhis netti: Hastanın sanrısal nörozları tamamen geriledi. Dissosiyatif tablo çözüldü, kimlik bütünlüğü sağlandı. Taburcu edilmesine karar verildi.
Öğleden sonra Vael, sırt çantasını omzuna takıp hastanenin ağır demir kapısından dışarı adım attı. Taze hava göğsünü doldurdu. Güneş tam tepedeydi.
Yolun karşısındaki cam binanın vitrinine doğru yürüdü. Camdaki yansımasına baktı. Gülümsedi. Ardından bakışları aşağı kaydı.
Ağustos güneşinin tam tepede olduğu o saatte, kaldırımlardaki her insanın, her ağacın ve her arabanın belirgin bir gölgesi vardı.
Vael’in ayaklarının dibinde ise katı, simsiyah hiçbir şey yoktu. Zemin tamamen boş, lekesiz ve pürüzsüzdü.
Cebinden telefonunu çıkardı, rehberdeki bir sonraki ismi aradı ve yürümeye başladı. Yerini aldığı adamın hayatını sürmek için harika bir gündü.
SON