Qırılan Sümüklər, Sağalmayan Ruhlar

Mesajı göndərən kim idisə, mənim ən böyük sirrimi bilirdi: Mən hələ də o köhnə evin içində yaşayıram. İnsanlar travmanı bir xatirə sanır, amma travma bir həbsxanadır. Divarları sümükdən, barmaqlıqlarsı isə unudulmayan sözlərdən olan bir həbsxana. Atamın ağır addımları pilləkənlərdə əks-səda verəndə mən nəfəsimi tutmağı öyrənmişdim. Çünki nəfəs almaq - var olmaq demək idi, var olmaq isə diqqət çəkmək.
İndi, illər sonra, mən hələ də cəmiyyət içində nəfəsimi tuturam. Sanki kimsə mənim varlığımı hiss etsə, o qışqırıqlar yenidən başlayacaq. Masanın üzərindəki qəhvə fincanı titrədi. Əllərim mənə itaət etmirdi. O sirli mesajı göndərən şəxs məni o qaranlıq dəhlizə geri çağırırdı. "Gəl," deyirdi, "gəl və yarımçıq qalan qorxunla üzləş."