Qaranlıq Dəhlizin Sirləri

Qapı gicilti ilə açıldı. İçəridəki hava otuz il əvvəlki qorxu ilə eyni idi. Toz dənəcikləri işığın altında rəqs edirdi, sanki keçmişin ruhları idi onlar. Qonaq otağına keçdim. Divardakı saat dayanmışdı, amma mənim içimdəki zaman hələ də o dəhşətli saniyəni vururdu.
Psixologiyada buna "donub qalmaq" deyirlər. Bədən böyüsə də, ruh həmin anın içində ilişib qalır. Mən otağın ortasında dayanıb divarlara baxdım. Atamın divara çırpdığı həmin vazanın qırıqları hələ də xalçanın altına süpürülmüş halda idi. Biz də eləyik: travmalarımızı xalçanın altına süpürürük və evimizin təmiz olduğunu sanırıq. Amma hər addım atanda o qırıqlar ayağımıza batır.