3💗

Her gün olduğu gibi, bugün de şafak sökmeden uyandım. Yorganı üstümden hızla attım, sanki onun ağırlığı ruhumu da ezmiş gibiydi. Uykunun yorgunluğumu alması gerekirken, tersine daha da bitkin düşmüştüm. Bunun sebebinin birkaç saatlik cılız uyku olduğunu biliyordum - biyoloji sınavından 10 alan biri olarak bu kadar kesin konuşmam ironik olsa da.
Dolabın önünde duraksadım, parmak uçlarım kumaşların arasında kayıtsızca gezindi. Özenli giyinmek bana göre değildi zaten. Kazağımı başımdan geçirirken koltuk altımdan yükselen kesif koku, burnumu yaktı. "Sanırım bugün banyo yapmam gerek." diye mırıldandım kendi kendime. Sessizce banyo kapısını açtım.Üzerimi soydum ve bir hapishaneyi andıran banyomuza girdim.

Aynanın karşısında olduğumu ancak o an fark ettim. Küçücük, çerçevesi çizilmiş bir aynaydı bu. Gözlerim kendi bedenimin haritasını çıkarırken, göğsümdeki mavi-yeşil damarlar bir nehir ağı gibi uzanan yollara dönüştü. Bakışlarım kolyeme takıldığında, nefesim kesildi.

"Ruhumun bir parçasısın annecim," dedim sessizce. "Baktığım her yerde sen varsın." Yine sürekli yaptığım gibi göğüslerimin arasından kalbime uzanan kolyemi sıkıcı kavradım.
Gözlerimde biriken yaşlar görüşümü bulandırsa da, kendimi incelemeye devam ettim. Yanaklarımdan süzülen sıcak damlalar, kolyemin pembe elmasında kayboldu.
Aynada gözlerimin içine baktım. Ne kadar da maharetle saklıyorlardı içlerindeki acıyı Gözlerim... Üzerine banyonun beyaz ışığı düşmüş ellerimi kaldırdım. Aynanın buğulanmış aynasına,deli gibi titreyen ellerimle şunu yazdım:
GÖKSEL~
Harflerin içinde yüzümü gördüm. Çok çirkindim acaba Tanrı gerçekten sevmiyor muydu beni? Dolabın içerisine sakladığım jileti sıkıca kavradım. Neyi bekliyordum ki?
Asla gelmeyecek birini. Belkide eğer yaparsam sonsuza kadar uyurdum ve onu hep rüyalarımda görürdüm.Bunları düşünürken Nefes alış verişlerimi daha iyi duymaya başladım. Göğsüm inip kalkıyordu. Gözlerim kolyem ve ellimdeki jilet arasında sıkışmıştı.
Parmaklarımın üzerinde yürüyerek ilerledim. Musluğu açtım.
sıcak su başımdan aşağı döküldüğünde gözlerimi sıkıca kapattım.
Sanki bir okyanusta boğuluyordum.
Her nefes alışımda kalbim daha fazla acıyordu. Ellerimi yumruk yaptım. Yüreğimden boğazıma oradan da gözlerime gelen acı inlemelerime dönüştü.
Yoksa ben kendimde mi boğuluyordum?
Kollarıma baktım üzerinde kurumuş kuru kanlara. Bıçağın soğuk metalini hissettiğimde geri çekilmedim ve
"Bir çizik sadece bir tane."
İlk çizikten akan kan suya bulandı oradan tıpkı yağmur damlası gibi vücudumda ilerledi. Gözlerim göz kapaklarımın ardına çekildi. Hala vücudumda ilerleyen kanları hissedebiliyordum.
Acı bu değil.
Acı bu değil.
Keşke Acı vücudumda çizilen bir yara kadar basit olsaydı.
"Sen gittikten sonra her şey Kana bulandı."
Gözlerimi açtığımda karşımda annemi gördüğümü idrak edemeden kulaklarımda atan kalbim dizlerimi titretti.
"Anne beni hatırladın mı?"
Diye bağırdım ona doğru. Gözlerimden boşalan yaşlar saçlarımla rüzgarda akıyordu.
'"Ben hala sudan korkuyorum."
Bana bakmıyordu, Arkası dönüktü ama biliyordum işte annem olduğunu.
"Senin dedemin mezarında ağladığım için bana verdiğin kolye hala taktığın yerde duruyor"
Sustum yere,dizlerimin üzerine yığıldım.
Üzerimize küller yağıyordu ama nedense sadece ben ıslandım ve kirlendim.
"İnan anne bir kere bile çıkarmadım
çünkü sen taktın bana, o narin ellerin boynuma değdi."
Bataklığı andıran zemine kaşlarımı çatarak baktım.
"Benim için şişirdiğin balon odamın kenarında duruyor,onun içinde senin nefesin var."
Sustum. Onu izledim siyah saçları örgüydü en sevdiği pembe gülleri saçlarının içine dolamıştı.
"Geri gel anne ,geri gel annecim . "
Yüreğim de hissettiğim sesle
"Ben artık gelemem." Dedi.
"Anne , anne."
Ellerimi ona doğru uzattım.
Annemin sesine karışan kaba sesi hissettiğim de. Beni tüm gücüyle tutan şeytana rağmen ona doğru bağırmaya devam ettim. Sadece benim üzerime dökülen pislikler onun narin vücuduna bulaştı. Pembe çiçekler siyaha bulandı. Gökten gelen Şimşek annemi gözlerimin önünde yaktı.
"Tomris?"
Babamın kucağındaydım, gözleri korkuyla dolmuş anlamaz bir şekilde gözlerini farklı yerlere kaydırıyordu.
"Kalk hadi sana su getireceğim."
Ayaklarıma,karnıma,dizlerime,tüm vücuduma baktım.
Bu beden içerisinde hapsolmuş bir ruh vardı,işte bundan çok emindim.
O gün hiç dışarı çıkmadım.
Sonraki günlerde kollarıma bağlanmış serumlarla evimizin boş tavanını izlemeye devam ettim.