1💗

DIŞLANMIŞLARA...

Ellerimdeki kalemden akan mavi mürekkebin kağıt üzerindeki dağılışını dikkatle izledim. Artık etrafımdaki kalem ve sayfa çevirme seslerinden soyutlanmak istiyordum.
"Son on dakika, son seçimlerinizi yapın."

Sınıfa dolan uyarıcı ses beni kendime getirdi. Bitecekti, huzuruma kavuşacaktım.
"Tomris."

Duymamış gibi yapıp devam ettim. Yaptığım tek şey ne dediğini gram anlamadığım sorularla, bir şey biliyormuşçasına uğraşmaktı.

"Tomris."
Kesin rezil olacaktım. Yine okulun sonuncusu olup babamı kızdıracaktım. Bana bakarken alnının ortasında beliren düz çizgi, "Keşke sen hiç olmasaydın." sözünün başka bir karaktere bürünmüş haliydi.

"Tomris, bak lan artık!"
Hoca bize döndü. Omzuna kadar gelen saçlarını "Tanrım sabır ver." diyerek geriye attı. Kitapçığı büyük bir ses ve trip yaparak kapattım.

"Beğendin mi yaptığını, Ayhan?"
Bunu söylediğim için beni affet Tanrım ama tam bir p*ç gibi sırıttı.
Sigara içmekten sarıya bürünmüş dişleri kırmızı, büyük dudaklarının arasında gizlendikleri yerlerinden göründüler.
Yüzüme yaklaştı, cehennem böyle kokuyor olmalı, dedim.
"Borç versene, öderim yakında."
Dört beş saniye aptal aptal bakıştık.

"Tomris, kağıdını almak için ayağına mı gelmeliyiz yoksa sen getirir misin?"

Herkes oturduğum sıraya döndü. Kitapçığımı alıp ayaklandım. Kitapçığı elimden alan hoca, onu neredeyse yırtacaktı. Çantamı bir koluma geçirip çıktım.

Koridor sınavdan yeni çıkan öğrencilerle dolmuş, taşıyordu. Ezilmemeye gayret ediyordum, pek de mümkün değildi. Kızlar dedikodu yapıyor, erkekler birbirine küfür ediyordu. Çantamla kayan ceketimi düzelttim. Çantamı önüme aldım. Fermuarını açıp ellerimi içine daldırdım, avuçlarımda hissettiğim kulaklığımı çıkardım. Büyük bir heyecan ve hevesle kulaklarıma yerleştirdim.
Dinlediğim şarkı Cigarettes After Sex adlı grubun "K." şarkısıydı. Müziğin melodisi başladığında ruhum kanatlanıp, bedenim hafifledi. Nihayet sözlerini algılamaya başladığımda her şey yavaşladı. Aklıma annemin acı çeken bedeni geldi. Ellerimi kavrayan ellerini unutamıyordum. Mavi gözlerine dolan karanlık hâlâ ruhumun bir parçasıydı. Ne oldu bilmiyorum ama daldım, sanki hipnoz olmuştum. Ellerim yavaşça siyah kolyemin ay simgeli, pembe elmasla donatılmış ucunu kavradı.
Sanki orası, uçurumdan düşmemek için tutunduğum bir halattı. Gözlerim göz kapaklarımın ardına çekildi. İçimde yankılanan ses çok tanıdıktı.

"Ne zaman korksan benim sütlü çikolatam, ay ışığını hatırla... Çünkü annen, baban ile her sorununda onunla ayakta kaldı. Sen de güçlü olmak istiyorsan, onu hatırlamalısın."
Yağmur, gözyaşlarına karışıyordu. Gökyüzü yarılırcasına ağlıyor, dolunay ise bir umut ışığı gibi parıldıyordu. Titreyen kollarımda tuttuğum annemin soluk alışverişlerini hissediyordum. Her nefes biraz daha ağır, biraz daha uzaktı...
"Anne... Lütfen..."
Gözleri, ay ışığına dikilmişti. Son bir gayretle elini yanağıma götürdü. Parmaklarının değdi yaşlarla dolu yanağımla ellerini hissetmeye çalıştım. Parmakları soğuktu ama dokunuşu hâlâ sıcak ve sevgi doluydu.
"Dinle..." zorlukla fısıldadı.
"Ay... hep orada olacak. Ben de öyle. Sadece görmek isteyenlerin kalbinde..."

Son bir nefes. Son bir gülümseme.

Ve yağmurun altında, dolunayın aydınlattığı o an, annemin elleri avuçlarımdan kayıp gitti. Gökyüzüne baktım. Yağmur yüzüme çarpıyor, ay ise sanki ona sarılıyordu. "Hatırlayacağım..." diye fısıldadım. "Her zaman."

Arkamda hissettiğim sert darbeyle yere düştüm. Okulun ahşap yerine bulanmış çizgileri yakından görüyordum. Ağzıma dolan metalik tat yüzünden kusacaktım. Ellerimle dudaklarımı kapattım. Gözlerimi kaldırdığımda çevremdekilerin hareketsiz kalıp beni süzdüklerini gördüm.
"Ezik işte. Tanrı bile onu sevmiyor, sevseydi tenini biraz aydınlatır, onu daha güzel yaratırdı!"
Çingene kızın (kendisi bizim dersliktendi fakat adını bilmiyordum) bu sözüyle hepsi gülmeye başladı.
"Hadi kalksana, kalk!"
Sonra ruhum bedenimi terk etti. Ellerime baktım, kendimi burada insanların arasında tutmaya çalışıyordum.

"Kalkamazsın ki."
Hep bir ağızdan aynı şeyi söylemeye başladılar.
"Ne zaman annecim beni yanına alacaksın, çok yoruldum." diye geçirdim içimden. Titreyen dizlerimi umursamayarak ayaklandım. Kıyafetime bulanmış kanları izlediklerini görüyordum. Ayaktaydım ama adımladığım her yerde ruhumun dağılmış parçalarını görüyordum.
"Bakın kaçıyor!"

Diyen sesi duyduğumda neyse ki okul binasının dışındaydım. Yaşadığım duyguların karmaşıklığından algılama yeteneğimi kaybetmiştim.
Sonra eve varmak için geçtiğim yollardaki, gelip geçen, hiç bir şeyi önemsemeden
Eve varmak istedim ama bir yer değil hisse...