2💗

Siyah,eski kapıyı yavaşça kapadım
Kahve gözlerimi etrafa diktim.
Bahçemizdeki çiçekler
Leylaklar, nergisler, sardunyalar
Yağmurun hüznüyle ıslanmış,
Her bir yaprak,
Gözyaşlarını saklayan birer insan
Gibi titriyordu.
Siyah ayakkabılarım çamura gömüldü,
Saçlarım nerden geldiği belirsiz rüzgara karıştı.
Koştum…
Salıncağın üzerinde biriken yağmur,
Altın gibi parlıyordu.
Oturduğumda,
Soğuk tahta belkemiğime işledi,
Ama sallandıkça
Her hareket, göğe atılmış bir çığlığa dönüştü.
Sallanmak benim için huzurdu. Çünkü ayı'ma, Anneciğim e yaklaşıyorum.
Durduğumda çiçekler bana bir şey fısıldıyordu.
Ayaklandım,
Pembe gülümün önünde durdum.
Gülerimizin arasında Dolunay misali açılmıştı.
O pembe gülü, annemle birlikte dikmiştik.Toprağa her dokunuşunda, onun sevgiyle kıvrılan parmaklarını hatırlıyorum. Şimdi her tomurcuk açtığında, sanki annemin gülümsemesi yeniden canlanıyor bahçemizde.
Ve bu pembe gülün hiç kimsenin göremediği bir ışık saçtığını bir tek ben biliyordum.
Ya da sadece ben bunu fark edecek kadar incelemiştim.
Gülümsedim.
Gök bunu algılamış gibi
Şimşek çaktı
Gök elektriklendi.
Pembe ışık dolunayın üzerinde belirdi
Şehir aydınlanmış,
Her şeyi gündüz de gördüğümden daha net görmüştüm etraf pembeyle beyaz arasında sıkışmıştı.
Yağmur damlası dudağıma düştüğünde,
Başımı kaldırdım.
Yine ve yine
Dolunay ile göz göze geldim ve şimşeğin insan damarı misali dolunayı sardığını fark ettim.

Tam o anda
Dış kapının kapandığını işittim,
Bir nefeste odama geldim.
Babam geç geldiğinde beni uyanık yakalarsa fena dayak yerdim.
Kıyafetimi değiştirip yorganım ile üstümü örttüm .
Sarımsı ışık yorganıma yansıdığı zaman babamın odamın kapısının ardında olduğunu sezmiştim.
"Orada ne yapıyor acaba?" Diye geçirdim içimden.

"Tomris."
"Efendim baba."
"Gel buraya, çabuk ol."
Yorganı üstümden attım.
İçimden oflayarak koridora geldim.
Babam sarı saçlarını yukarıdan toplamıştı
Arkası bana dönüktü.
"Sınavların nasıl geçti?"
"Berbat."
Aramızda soğuk bir sessizlik oldu.
Aynadan yüzünü görebiliyordum.
Kaşlarını anlamaz şekilde çattı.
"Her şeyde kötü olmak zorunda değilsin."
O an gözlerim bana acı verecek kadar açıldı.
"Haklısın baba."
Bana döndü.
İşte yine aynı şeyi yapıyordu.
"Senden tiksiniyorum"diyordu bakışlarıyla.
Arkasını dönüp gitti.
Kapının gürültülü kapanışıyla vücudum titredi.
Gözlerimden yaşlar boşaldı.

Kötü olan başarısız olmak değil ki
Kalp kırıcı olan şey
Uğraşıpta hala başarısız olmak..
Odama baktım.
Yatağım üzerinde durmuş dağınıklığa dalgınca baktım. Tıpkı zihnim di sanki burası.
Yaşamak için hiç bir sebebim yok.
Buna son verebilirim.
Bu benim elimde.
Ama bunu yapamam.
Annem için.
Annem için.
Annem için.
Benim ona yaslanmaktan başka hiç bir çarem yok.
Dolabımı açtım toz burunuma çarptığında hapşırdım yazılar ile süslediğim gitarımın üzerinde parmaklarımı gezdirdim.
Bir tele vurduğumda titredi.
Aklıma gelen ritimle devam ettim.
Akan şiddetli yağmur ritmime uyum sağlıyordu.
Pencerem gürültü yaparak açılınca
Doğruldum.
Bugün çok fazla rüzgarlı idi.
Her zamanki gibi aklımdaki sorulara cevap bulmak yerine daha fazla soru ekleyerek , gözlerimden akan yaşlarla kendimi uykunun kollarına bıraktım.
Sadece umuyordum:
Rüyama gelmesini.
Yoksa asla gelmeyeceğini biliyordum.