Motor

'Hayatta o kadar üzülecek şey var ki kendi halime bile üzülemiyorum."

"Senin kollarında başlayan sabahlara
Biten gecelere doyamadım hala
Huzur bulduğunda kıskanırmış işte hayat
Garip ama sen n'olur üzülme artık
Değilsin yalnız, bu bir veda değil
Mutluyum, inan. Anladım bir şanstı bu
Aşkınla dolu bir gün bile
Bir ömür yeter bize"

Birinci ders bitince, Eflin'le bahçeye çıktık bahçede yürüyüp sohbet ediyorduk, bu bizim en iyi aktivitemizdi, Eflin'le beraber gezerken ayağıma takılan çelme ile yere düşmem bir oldu kimin yaptığını tahmin etmeme gerek yoktu, bu salak Eva'ydı.

Eflin artık sinirden Eva'nın saçını tuttu ve yarı fırlattı, bu hareketi ile güldüm.

"Kız ne yaptın fırlattın çakma yellozu." Eflin gülmeye başladı ama ikimizde gülmekten konuşamıyorduk, Eva ise yerde ağlıyordu.

İkimizde gülerek yürümeye devam ettik, Karam olanları öğrenmiş olucak ki yanıma geldi.

"Lidya sen ne yaptığını sanıyorsun?"

"Ne yaptığımı sanmışım?"

"Salağa yatma, her ne kadar kabul etmesende o benim sevgilim Lidya."
Sırıttım.

"Sence çok mu umurumda? Hem ben ne yapayım senin sevgilini?"

"Ayağını denk al diyorum"

"Beni tehdit etme diyorum"

...

Okulun ilk gününün son zili çalınca herkes toparlandı, bugün Eflin'le beraber gidemeyecektim çünkü Eflin'nin acil işi çıkmasından dolayı babasıyla bir yere gitti nedenini bile söylememişti, otobüs durağına doğru yürürken bir şeyin bana çarptığını hissettim,

Şizofren değilsem sanırım az önce bana motor çarpmıştı ve şu an motorun altında kalmıştım, her yerim o kadar acıyordu ki ağzımdan ufak bir inilti çıktı. Sanki her yerim karıncalanmıştı ve tüm hayatımın özeti gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçmişti.

Motordan inen sürücü beni hemen motorun altından kaldırdı, bilincim açıktı o kadar büyük bir hasar almamıştım sadece başım azıcık kanıyordu, bir süre sonra gözlerim kapanmıştı.

...

Gözlerimi hastane odasınsa açtım başımda Karam duruyordu.

"Ah! Lidya uyandın sonunda hapise giricem diye çok korktum"

Derin bir nefes aldım ve iç çektim.

"Tazminat açıcam sana! Güpgüzel vücudumu ezdin baksana her yerim kırık ve yara!"

"Pardon ya."

"Pardon öyle mi!?"

"İyi misin sen onu söyle gidicem çünkü."

"Defol git!"

Gerçektende beni böyle bırakıp gitmişti, şaka gibiydi aradan bir iki saat geçince, annem ve Eflin içeri geldi.

"Kızım! İyi misin? Kim çarptı? Nasıl oldu?"

"Anne, iyiyim, hatırlamıyorum, hatırlamıyorum"

"Ah be Lidya! Kızım işim var diye seni tek bıraktım, başına iş aldın"

"of zaten başım ağrıyor birde siz beni darlamayın."

Diye sitem ettim...

Benim hayatım buydu, sürekli başım belaya girerdi ve ya zorbalanırdım ve Eflin kurtarıcım olurdu. Aslında okulda çok sevilen bir kızdım güzelliğimden dolayı, yoksa kişiliğimden seven tek insan, Eflin'di

Bir haftada anca taburcu olmuştum. Karam'ın direkt beni bırakıp gitmesi tam bir şerefsizlikti hem çarpıyor, hemde kaçıyor!

Gözlerim odadaki pencereye kaydığında, bankta uyuyan Ateşparçasını gördüm nasıl yani bir hafta boyunca beni burda beklemiş miydi?, gözlerinin altı şişmişti, pekala bu yaptığı davranışı gerçekten beğenmiştim