Bölüm 3

Uyandığım gibi üstümü değiştirdim. İstemsizce timdekilerin doğum günümü kutlamalarını istemiştim. Doğum günümü biliyorlardı çünkü. Kabul etmek istemesem de biliyordum ki timdekilerin değil, Eymen'in kutlamasını istiyorum. Çünkü ben ona aşıktım. Evet bu kadar çabuk kabul etmemi beklemiyordunuz değil mi? Çünkü kızlar napar lafı evirip çevirir. Ama ben onlardan değilim. Bilemiyorum... Doğum günün kutlu olsun demek ne kadar zor olabilirdi ki? Kalbim tuzla buz olmuştu. Ama yine buradaydım. Timimle. Onu Rengin'den kıskanıyordum. Ama ben onun sevgilisi değildim ki. Karışamazdım. Ki o bilmiyordu ki sırf onu görmek için onunla tanışmamamıza rağmen, ev adresini öğrendim. Sabahları 6 da uyanıp eve gece on ikide dönüyordum ve o sürekli asker olmak için çalışıyordu. Gelip giderken onu izlediğimi bilmiyordu. O kadar mı? Değil tabii. Doğum tarihini ezberleyip şifrem yapanda bendim, ayrıca onu uzaktan çekip her gece yüzüne bakan da bendim. Belkide saplantı veya takıntı ancak şunu biliyorum; ben asla ama asla bir erkeğe bu kadar bağlanmam. Şimdi kutlaması için kırk takla atıyorum ama yok! Dalga geçiyor olmalıydı! Rengin ona sırnaşıyordu. Artık bırakmıştım kırk takla atmayı, bıkmıştım. Derken gelde yanıma. Hoş geldiniz gönlümün beyefendisi diyemezdim ama içimden diyebilirdim.
"Aa! Komutanım dün sizin doğum gününüz vardı dimi? Ben size hediye almayı unuttum."
Şaka olmalıydı! Doğum günümü bildiğine adım gibi eminim. Gerçi kimi kandırıyorum ki? Ben kimdim? Kimse. Hatırlaması bile mucize. Bazen kendimi çok değerli görebiliyorum bağışlayın beni. Eymen'e yüz vermeye niyetim yoktu ama istemsizce gülümsüyordum. "Rütbeden çıkabilirsin Eymen. Ve hayır sorun yok." Sorun vardı. Sorun aptal kalbimdi. Kırgındı. Kalbime kızmadan edemiyordum, biz kimdik ki değer görecektik? Yanıma geldi. Dibime oturdu, o kadar yer vardı. Dalga mı geçiyordu? Uzaklaştım biraz ama bana daha fazla yaklaştı.