•Ormanın Koynunda Bir Yabancı

Nihayet derenin şırıltısını duyduğumda adımlarımı yavaşlattım.
Çocukluğumdan beri ne zaman içim daralsa, ne zaman Valendor’un o kasvetli duvarlarından kaçmak istesem geldiğim gizli sığınağım tam karşımdaydı.
Ağaçların arasından süzülen güneş ışıklarının suyun yüzeyinde parıldadığı, kuş seslerinin saraydaki soğuk sessizliği örttüğü o huzurlu köşe.

Su kenarına ulaştığım an dizlerimin bağı çözüldü ve kendimi nemli toprağın üzerine bıraktım.
Hıçkırıklarım tutamadığım bir sel gibi dışarı döküldü.

Ellerinle yüzümü kapatıp uzun uzun ağladım. Krallığın geleceği için satılacak bir piyon olmak, hiç tanımadığım ve hakkında sadece dehşet hikâyeleri duyduğum bir adamın karısı olmaya zorlanmak içimi yakıyordu.

Eğilip avucuma aldığım buz gibi dere suyuyla yüzümü yıkadım. Kendime gelmeye, zihnimi toplamaya çalışıyordum. Bu evlilikten kaçmak için her şeyi yapacaktım gerekirse bu ormanda kaybolacak, izimi unutturacak ama o nikah masasına oturmayacaktım.

Tam ayağa kalkıp derin bir nefes alacakken, derenin biraz ilerisinde, suyun kıyıya vurduğu kayalıkların arasında duran bir karartı fark ettim.
Rüzgâr esti ve ağaç dallarının arasından süzülen ışık o noktayı aydınlattı. Hareketsiz yatan bir insan bedeninden başkası değildi bu!
Korku ve merak iç içe geçti. Gözyaşlarımı hızlıca silip dikkatlice o tarafa doğru adımladım.
Yaklaştıkça yatan kişinin genç bir kadın olduğunu gördüm. Üzerinde siyah, yıpranmış ve çamurlara bulanmış bir elbise vardı. Islak, koyu renk saçları dağınık bir şekilde yüzüne yapışmıştı.

"Hey! Biri var mı? Beni duyuyor musunuz?" diye seslendim.

Cevap gelmedi. Kıpırdamıyordu bile. Yüzü bir mermer heykeli andıracak kadar pürüzsüz ama bir o kadar da solgundu.
O an kalbim hızla çarpmaya başladı; belki de dereye düşmüş ve boğulmak üzere olan biriydi.

Yanına diz çöktüm. Elleri yanlarına düşmüştü. Nefes alıp almadığını anlamak için hafifçe omzuna dokundum.
"Lütfen uyanın. İyi misiniz?"

Dokunduğum an derisi bana bir hayli garip geldi; sanki kış ortasında dışarıda unutulmuş bir taş kadar soğuk ve sertti.
Yine de içimdeki yardım etme isteği korkuma baskın çıktı. Eğilip saçlarını yüzünden geriye doğru çektim.

O sırada, hiç beklemediğim bir şey oldu. Yerde hareketsiz yatan kadın aniden gözlerini açtı!
Öyle hızlı ve ani doğruldu ki geriye doğru sıçradım.
Keskin, insanı adeta büyüleyen ama aynı zamanda ürperten derin gözleri doğrudan benimkilere kilitlendi. Bakışlarındaki gizem ve tuhaflık karşısında nefesim kesildi.

Sertçe bileğimi yakaladı. Dokunuşu buz gibiydi ve bir insanın sahip olabileceğinden çok daha güçlü bir kavrayışı vardı.

"Kimsin sen?" dedi.
Sesi kısık, pürüzsüz ama garip bir şekilde yankılanan bir tona sahipti.
Bileğimi kurtarmaya çalışarak kekeledim
"Ben b-benim ismin Alianna. Seni derenin kenarında yatarken gördüm. Hareketsizdin sadece yardım etmek istedim."

Bileğimi yavaşça bıraktı. Derin bir nefes alıyormuş gibi yaptı ve çevreyi süzdü.
"Yardıma ihtiyacım yok," diye fısıldadı.
Yüzündeki solgunluk hastalıklı bir insanı andırıyordu ama duruşundaki asalet ve tehlike hissi tamamen bambaşkaydı.

"Çok kötü görünüyorsun." dedim endişeyle

"Bileğin buz gibi ben... saraydan, yani kasabadan sana yardım getirebilirim."

"Hayır!" diye kestirip attı aniden.

Sesi öyle bir emir tonuyla çıkmıştı ki bir an duraksadım. Ardından duruşunu düzeltip sesini yumuşatmaya çalıştı

"Kimsenin arasına girmek istemiyorum. İnsanlar beni ilgilendirmiyor. Sadece biraz dinlenmeye ihtiyacım var."

Karşımda duran bu gizemli kadının kim olduğuna, bedeninde insan kanı taşımayan antik ve tehlikeli bir varlık olduğuna dair en ufak bir fikrim yoktu.

Karşılaşmamızın sıradan bir rastlantı olduğunu sanıyordum. Ama o an, onun soğuk bakışlarıyla karşılaştığımda, kaderimin Valendor Krallığı'nın kaderinden kopup bu karanlık yabancıyla bağlandığını hissedebiliyordum.