GİRİŞ

İki yıl... Yaman ve İnci iki yıldır sevgiliydi. Bugünde ikinci yıllarına girişini kutlayacaklardı. Mutlulardı çok mutlulardı. Düşmanlardı ama o kadar zorlukları aşmış ve iki yılı devirmişlerdi. Başarmışlardı.

"Ne zaman alıyorum seni?" Yaman İnci'ye süpriz yapmıştı. İnci bu yüzden sabahtan beri yerinde duramıyordu. Yaman'ın da İnci'den farkı yoktu. Ya beğenmezse diye düşünüp durmuştu ama sabahtan beri İnci'yi on defa aramış "ne zaman alıyorum seni?" Diye sormuştu.

"Yaman onuncu bu." İnci'de buna ne kadar sitem etsede hoşuna gidiyordu.

"Ne olmuş yani özledik." Gerçekten özlemişti. Yanındayken bile özlüyordu. Bir saniye ayrı kalmak istemiyordu işte. Elinde olsa direk nikah basardı.

"Bende çok çok çok özledim." O da gerçekten özlemişti.

"Alıyorum o zaman?"

"Al o zaman."

"Nikahıma mı?"

"Yaman!"

"Tamam, sakin. Saat 20.00'de malikanenin arkasındaki ormanın yolunda bekliyor olacağım güzelim." İnci'nin kalp ritmi yine şaşmıştı. Güzelim demişti işte. İnci'de büyük bir etki bırakıyordu bu kelime.

"Tamam Yaman'ım." Şimdi de Yaman'ın kalp ritmi şaşmıştı. İnci'nin onu böyle sahiplenmesi hoşuna gidiyordu.

"Tekrar söylesene." Cevap olarak telefon yüzüne kapandı. Yaman o an yüzündeki gülüşü fark etti. Otuz iki diş sırıtıyordu. Telefonu yüzüne kapatmasına rağmen telefona sırıtarak bakıyordu. Seviyordu bu kızı. Canından çok seviyordu.

İnci'nin kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu. Saat 20.00'e yaklaşmıştı. Üstüne lacivert bir elbise giymişti. Çünkü Yaman'ın en sevdiği renk lacivertti. Evden gizlice çıkmayı başarmıştı. Buluşma noktasına gidiyordu.

Dakikalar sonra görüş açısına Yaman girdi. Adımları olduğu yerde durdu. Yaman'ın üstünde simsiyah bir takım elbise vardı. Çok yakışıklıydı. Niye bu kadar yakışıklıydı?

Yaman'da İnci'yi görünce nefesini tutmuştu. Üstündeki lacivert elbiseyle çok güzeldi. En sevdiği renk lacivert diye giymişti büyük ihtimalle. Nerden bilebilirdi ki en sevdiği renk lacivert değildi sadece ona çok yakıştığı için sevmişti.

İnci tam Yaman'ın karşısına geçti. İkiside gözlerini birbirinden alamıyordu. Sessizliği bozan Yaman olmuştu.

"Ço- çok güzel olmuşsun." Kekelemişti.

"Sende çok çok yakışıklısın. Çok..." Yaman onu belinden tutup kendine çekti. Bedenleri birbirine yaslandı. O yumuşak dudaklarını İnci'nin dudaklarına yasladı. Bu birbirlerini ikinci öpüşleriydi. Birinciside birinci yıllarına girerken olmuştu.

Daha fazla beklemeden arabaya bindiler. Yaman onu götüreceği yer için çok heyecanlıydı. Hayaliydi onun.

"Şarkı açayım mi?" Yaman çok tatlı sormuştu. İstesede hayır diyemezdi.

"Aç."

Yaman bir kaç saniye sonra şarkıyı açmıştı. Şarkının asıl kısmı gelince İnci'ye bakarak söylemeye başladı.

"Gamze gamze gülüver şimdi,
Beni göğsüne alıver şimdi,
Mevsimi geldi susadım aşka,
Benimle bir bütün oluver şimdi,
İkinci bahar yaşıyor ömrüm,
Gel benim yarim oluver şimdi,
Seni gül gibi öpe koklaya,
Gözümde, dilimden sakınır saklar,
Bugünkü aklımla severim şimdi."

İnci gülerek Yaman'ı dinliyordu. Yaman ani bir şekilde İnci'ye eğilip yanağına sert bir öpücük bıraktı. Sonra geri çekilip yola bakmaya devam etti. "Seviyorum lan. Çok seviyorum kızım." İnci artık kahkahalarla gülmeye başlamıştı. Yaman onu gülüşünden öpmek istiyordu ama araba kullanıyordu işte.

Şarkının bitiminin ardından yeni bir şarkı başladı.

"Aşk için ölmeli aşk o zaman aşk-"

Şarkının devamı gelmedi. Büyük bir gürültüyle araba savruldu. Yaman o an bile İnci'yi düşünüp İnci diye bağırıyordu. Bir zaman sonra savrulma durdu. İkisininde kulağına gelen tüm sesler susmuştu. Geriye kalan tek şey bedenlerinde kalan büyük bir acıydı. Geriside derin belki de sonsuz bir karanlık.

İkiside hastaneye zar zor yetiştirilmişti. İki tarafında yakınlarına haber verilmişti. Hastanede karşılaşınca ne kadar kavga etselerde sonrada İnci ve Yaman'ın sevgili olduğunu anlamışları. Arabayı Yaman sürdüğü içinde Yaman suçlanmıştı.

İki hafta sonra ikisininde bilinci yerine gelmişti. İnci'nin yakınlarını bu haberi duyunca direk odaya dalmışlardı. İnci ise anlamsız gözlerle onlara bakıyordu. En son sessizliği sayısı bozdu.

"İnci kızım iyi misin?"

"Siz kimsiniz?"

Tamam'da bilinci yerine gelmişti. Yaman'ın yakınlarıda odaya gelmişlerdi. Zaten bir annesi ve babası yoktu. Sadece bir arkadaş ve baba olarak gördüğü biri. Yaman'da onlara anlamsız gözlerle bakıyordu.

"İyi misin kardeşim?" Bu soruyu soran Yaman'ın arkadaşıydı.

"Siz kimsiniz?"

Ve İnci ile Yaman hafızasını kaybetti.

Tüm güzel anılarını unuttular.

Aşklarını unuttular.

En kötüsü birbirlerini unuttular.

Zamanla ikiside yakınlarını hatırladı. Sonrada hepsini hatırladı.

Ama birbirlerini hatırlamadılar. Herkesi hatırladılar birbirlerini unuttular.

Yaman ilk defa bir sözünü tutamadı.

"Eğer bir gün hafızamı kaybedersem seni unutmam. Çünkü sen aklımda değil kalbimdesin."

Unuttular. Çok yanyana geldiler. Ama hatırlamadılar.