Bölümler 1Şu an: 1.Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Boş bir arazinin ortasında, kafama silah doğrultulmuş bir şekilde dimdik duruyordum. Adam tetiği çekti ve tam beni vuracakken en yakın dostum Betül, adama tekme atarak silahı düşürüp bana doğru fırlattı. Ben de fırsatı kaçırmadan tetiği çekip adamı kafasından vurmuştum.
İşte bu kadar basitti bir insanı öldürmek. Ama ruhu... Bilemiyorum.
Sanırım kafanızda kocaman bir soru işareti oluştu ama merak etmeyin, her şeyi öğreneceksiniz.
(Olay esnası)
— Benden ne istiyorsun, ahmak?
— Senden ne istediğimi çok iyi biliyorsun, Başak. Oysaki sana uzun bir süre tanıdım ama sen geciktirip durdun. Bu böyle olmaz, ben bekletilmeyi sevmem, Başak. Senin de borcunu ödemek gibi bir düşüncen olmadığı için bu noktaya geldik.
Hamza, elindeki silahı bana doğrultmuştu.
— Beni mi vuracaksın, seni aptal? Sanırım sen kime bulaştığının farkında değilsin.
Hamza dediklerimi umursamayıp tam tetiğe basacakken Betül tekmeyi yapıştırıp Hamza'dan düşen silahı ayağıyla bana fırlatmıştı. Ben ise hiç tereddüt etmeden adamı kafasından vurmuştum.
Betül küçük bir şok geçirse de pis sırıtışını yapıp Hamza'nın cesedini gömmek için adamları çağırmaya giderken ona gülümseyip arabaya geçtim.
Arabada Betül'ü beklerken telefonumla ilgilendim. Fakat telefonla ilgilenmek bile kafamın içindeki sesi susturmaya yetmiyordu. Arabanın camından Betül'ü izliyordum. Her zamanki gibi adamları azalıyordu. Sanırım yine dikkatsiz davranmışlardı.
O işlerle genellikle Betül ilgilenirdi. Ben daha çok zor işleri severdim. Çünkü ben de zor bir karakterdim ve zor işler her zaman daha eğlenceli oluyordu.
Şoför koltuğu bir anda açılınca korkmuştum. Betül küplere binmiş vaziyette duruyordu.
— Ya Başak, kov şu aptalları! Ben daha iyi iş çıkarıyorum.
— Kızdığın kişi daha yeni, Betül. Biraz zaman ver. Zamanla o da öğrenecek.
— Umarım.
Daha fazla burada oyalanmak istemediğimiz için Betül arabayı çalıştırdı. Ben de en sevdiğim şeyi, yani yolda kafamı cama koyup dışarıyı izlemeyi tercih ettim.
Camdan dışarıyı izlerken bir çift gözle göz göze gelmiştim.
O gözleri hiç unutmazdım.
Hamza'nın sağ kolu olan Kıvanç Kahraman'dı. İleriki zamanda eceli olacağım adamdı kendisi.
Bakalım bu oyunda ilk ölen kim olacaktı?
Daha fazla dayanamadığım için gözlerimi kapatıp kendimi uykuya teslim ettim.
Betül beni uyandırdığında geldiğimizi anlamıştım. Arabayı görevliye bırakıp aşağı kata, odamıza geçtik.
Bilgisayar başında oturup bir şeyleri inceleyen kişi Kağan'dı. Kanepede oturmuş uyumaya çalışan kişi ise Burak'tı. Bir diğer bilgisayar masasında oturan kişi de aynı zamanda sekreterim olan Yasemin'di.
Betül'ün ve benim üstümüz kan olmuştu. Bu yüzden ilk işim üstümü değiştirmek oldu. Ofis dolabından yedek bir gömlek alıp soyunma odasına gittim. Kanlı gömleğimi çıkarıp temiz olan gömleği giydim.
Soyunma odasından tam çıkacakken Burak beni kolumdan tutup duvarla arasına almıştı.
— Seni çok özledim, Başak'ım.
Tam boynuma yaklaşıp beni öpecekken elimle durdurdum.
— Burak…
— Tamam, tamam. Haklısın, affedersin.
— Şimdi içeri geçebilir miyim acaba?
— Akşam sendeyim, unutma Başak. Harika bir film gecesi ve bol bol sarılma lütfen.
— Öpme yok ama, diyerek güldüm.
— Maalesef yok.
İkimiz de daha fazla oyalanmadan odadan çıktık.
Betül, sandalyenin koluna ayaklarını sarkıtmış, dönüyordu. Biraz hareketli bir kişiliği vardı. Aynı zamanda dürüst ve acımasız biriydi.
Ben ise kafasında birden fazla düşüncesi olan ve sinirlenince agresifleşen bir kızdım. Artık o kadar fazla düşünüyordum ki belli bir süreden sonra bu durum bana zarar vermeye başlamıştı.
Ve aynı zamanda bu grubun lideri Başak Karaman'dım.
— Başak Hanım, hoş geldiniz.
— Teşekkürler, Yasemin Hanım.
— Oo, Başak Hanım! Şovunuzu yine yapmışsınız. Betül'den öğrendik.
Betül'e sert bir bakış atıp hemen masama oturdum. Burak da her zamanki gibi kanepeye oturmuş, ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Kağan, bilmediğini fark etmiş olacak ki açıklama yapmak için Burak'ın yanına oturdu.
— Hamza Taş'ı hatırlıyor musun?
— O ibneyi unutmak imkânsız gibi bir şey. O it hem beni dolandırdı hem de bana borcu vardı, piçin. Neyse, ne alaka bu şimdi?
— O Allah'ına kavuştu, bro.
— Ne saçmalıyorsun lan? O adamı kim öldürmeye götü yeter ki?
Kağan, Burak'a "Sence?" der gibi bakınca Burak'ın kafasına dank etmişti.
— Lan, Başak! Sakın bunların doğru olduğunu söyleme.
Ona sadece pis pis sırıtmakla yetindim.
— Ya Başak, nereden geliyor bu öldürme merakı? Hiç anlamıyorum.
— İşimiz bu, Kıvanç. Hem insanlar işlerinde başarılı olmak için yaptıkları işten zevk almalı. Yoksa işleri zor.
— Peki, borcum ne olacak?
— Banka hesaplarının şifresi dosyada. Oradan alırsın.
— Tamam o zaman.
— Neyse gençler, bugün benim için yorucu bir gündü. Siz de iki saat sonra işlerinizi halletmiş şekilde çıkabilirsiniz.
İşime yarayacak birkaç dosyayı ve çantamı alıp odadan çıktım. Görevliye arabamı getirmesini söyleyip beklerken yanıma Burak gelmişti.
— Biraz soğuk davranıyorsun, güzelim.
— Burak, sessiz olur musun?
— Nedenmiş, sevgilim?
— Burak, konuştuk bu meseleyi. İş ortamında bizim sevgili olduğumuzu kimse bilmemeli.
— Neden, Başak ya?
— Biliyorsun, ilk kuralımda bu yazıyor.
— O zaman o kuralı kaldır.
— Ama o kuralı doğru buluyorum, Burak.
— O zaman niye sevgilisin benimle?
— Çok yakışıklıyım, değil mi? Ama beni görünce kuralları çiğnemen gerekti.
— Tabii ki, Burak'cığım. Ama biraz daha konuşmaya devam edersen o yakışıklı suratından eser kalmayacak.
Eliyle ağzına fermuar çekmiş gibi yapıp sustu.
O sırada arabam gelmişti. Onunla vedalaştıktan sonra arabaya binip acilen eve gitmek istiyordum. Şu an ihtiyacım olan şey duş alıp uyumaktı.
Ev ile şirket arasındaki mesafe çok uzak olmadığı için çabucak eve gelmiştim. Çantamı odama bırakıp hemen duşa koştum. Duşta biraz oyalandıktan sonra siyah kurdeleli pijamamı giyip yatağa uzandım.
Biraz kestirsem kendime gelirim diye düşündüğümden kafamı yastığa koyduktan sonra kolaylıkla uykuya dalmıştım.
Saat akşam dokuz olmuştu. Mutfaktan gelen sesler beni uyandırdığı için sesin geldiği tarafa yürüdüm.
Mutfakta Burak yemek hazırlıyordu ama her yer darmadağın olmuştu.
— Burak, sen nasıl girdin eve?
— Evin anahtarı bende de var ya, güzelim.
— Unutmuşum, affedersin.
— Asıl ben özür dilerim. Seni uykundan uyandırdım.
— Sorun değil. Zaten uyanmam gerekiyordu.
— Neden ki?
— İncelemem gereken dosya var da ondan.
— Boş ver dosyayı, güzelim. Bayadır sohbet edemiyoruz. Bugün bizim günümüz olsun.
— Peki, madem öyle olsun.
— O zaman yemeğimiz hemen geliyor.
Burak klasik, herkesin sevdiği makarnayı yapmıştı. İkimize de birer kase koyup yanıma oturdu.
— Hadi seç bakalım, bugün ne izleyelim?
— Burak, aksiyon mu izlesek?
— Hayatımız zaten aksiyonlu, güzelim. Onun yerine komediye ne dersin?
— Tamam, bana uyar.
İkimizin de ortak sevdiği bir komedi filmi bulup açtık. Bir yandan da yemeğimizi yiyorduk.
Bazen içimden hep şu düşünce geçmişti:
İyi ki Burak ile sevgiliydim.
Çünkü o benim hem en yakın arkadaşım hem de sevgilimdi.
Acaba doğru kişiyi mi buldum diye çok düşünmüştüm. Ama doğru kişi olup olmadığını nasıl anlardım ki?
Hiç sevgi görmeyen biri bunu nasıl ayırt edebilirdi ki…
Bölüm etkileşimi
