AŞKIN BÜYÜSÜ

Aşk, aslında kalpte değil, insanın kendinden sakladığı bir boşlukta doğar. Kimseye göstermediğin, hatta varlığını bile inkâr ettiğin o yerde… Bir gün biri gelir ve farkında olmadan oraya dokunur. Ne büyük sözler söyler, ne de mucizeler yapar. Sadece durur. Ve o boşluk ilk kez kendini yalnız hissetmez.Mutluluk dediğin şey, işte tam burada sessizce olur. Kahkaha atmaz, bağırmaz. İçinde küçük bir “tamam” hissi bırakır. Dünya aynı dünyadır ama sen biraz daha az düşersin. Çünkü biri, fark etmeden seni tutuyordur. Kimse bilmez bunu; sen bile adını koyamazsın. Sadece geceleri daha az üşüdüğünü fark edersin.Ama aşkın kimseye anlatılmayan bir tarafı daha vardır: Hüzün. Kimsenin bilmediği o ilk çatlak. Sevdiğin insan seni incittiği için değil; seni ne kadar değiştirdiğini fark ettiğin için acır. Onsuz kim olacağını düşünmekten korkarsın. Aşk, insanın kendi eski hâline duyduğu gizli yas gibidir. Bunu kimse söylemez, çünkü herkes kavuşmalardan bahseder; kimse içten içe kaybolan “ben”den söz etmez.Aşk bazen bir anıyı henüz yaşanmadan özlemektir. Daha bitmemiş bir şeyi kaybetmekten korkmaktır. Yanındayken bile eksik hissetmek… Ve buna rağmen gitmemek. Çünkü aşk, mantığın değil, cesaretin işidir. Kalmanın cesareti.Kimsenin yazmadığı gerçek şudur:Aşk mutlu ettiği için değil, insanı derinleştirdiği için vazgeçilmezdir. Biraz daha kırık, biraz daha gerçek yapar insanı. Ve günün sonunda, kalbin ağrırken bile şunu fısıldarsın:“Bunu yaşamasaydım, eksik kalırdım.”İşte bu yüzden aşk; gizli bir yara, saklı bir şifa ve kimseye anlatılamayan bir dönüşümdür.