Ve işte Final..

— Bordo Gün Batımı
Aradan aylar geçmişti.
Hava ilkbaharın serinliğini taşıyordu. Gökyüzü, gün batımında yine o tanıdık renge bürünmüştü. Bordo…
Ahsen parkta bankta oturmuş, elindeki kitabın sayfalarını rüzgâra bırakmıştı. Ama aslında okumuyordu. Gözleri ufukta bir noktaya takılmıştı.
Adımlarını uzaktan bile tanıyordu artık.
Yiğit yanına geldi. Üniforması üzerindeydi ama bu kez yüzünde savaşın sertliği değil, huzurun izi vardı.
“Beklettim mi?” diye sordu.
Ahsen gülümsedi.
“Bu sefer beklemek zor gelmedi.”
Yiğit yanına oturdu. Bir süre sessizce gökyüzünü izlediler.
“Biliyor musun,” dedi Ahsen, “Eskiden bordo rengi hep hüzün gibi gelirdi bana.”
Yiğit elini tuttu.
“Şimdi?”
“Şimdi güç gibi. Geçtiğimiz her şeyi hatırlatıyor ama yıkmadan.”
Yiğit derin bir nefes aldı.
“Bundan sonra daha sakin günler istiyorum.”
Ahsen başını omzuna yasladı.
“Birlikte olduğu sürece fark etmez.”
Gökyüzü yavaşça karardı ama bu kez içlerini ürperten bir karanlık değildi. Çünkü korkularını birlikte aşmışlardı.
Aşkları masum başlamıştı.
Ateşten geçmişti.
Yaralanmıştı.
Ama ayakta kalmıştı.
Ve artık biliyorlardı…
Aşk bazen kırmızı değildir.
Bazen yara izlerinin, cesaretin ve sabrın rengidir.
Bazen…
Bordo olur.
Ve o bordo, en güçlü renktir.