Bölüm 10

— Sessiz Mesaj
Askerî misafirhane güvenliydi. Kameralar, nöbetçiler, kimlik kontrolleri…
Ama Ahsen’in içindeki huzursuzluk geçmiyordu.
O gece telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Duvarların arkasına saklanmak seni kurtarmaz.”
Ahsen’in kalbi hızlandı. Numara yine gizliydi.
Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi:
“Yiğit gerçeği öğrenmeye çok yaklaştı. Onu durdurmazsan, bedelini o öder.”
Ahsen’in elleri titredi. Bu açık bir tehditti.
Tam o sırada misafirhanenin alt katında elektrikler bir anlığına kesildi. Koridor karanlığa gömüldü.
Ahsen kapıya yöneldi. Kapı kilitliydi ama dışarıdan bir ayak sesi duyuldu.
Yavaş. Kontrollü. Tanıdık bir ritimde.
Kalbi duracak gibiydi.
“Ahsen…” dedi kapının arkasından gelen sakin bir erkek sesi.
“Sen akıllı bir kızsın. Onu durdur. Yoksa bir dahaki sefer hedef şaşmaz.”
Ahsen sesin sahibini tanıdı.
O yürüyüş…
O soğuk ton…
Albay Murat.
Ama bu bir yüzleşme değildi. Bu bir gözdağıydı.
Elektrikler geri geldiğinde koridor boştu. Kamera kayıtları kontrol edildiğinde ise o dakikalarda sistemde kısa süreli bir kesinti olduğu görüldü.
Profesyoneldi.
İz bırakmıyordu.
Yiğit bunu öğrendiğinde gözleri karardı.
“Artık saklanmayacağız,” dedi. “Oyun oynuyorsa, biz kuralları değiştiririz.”
Bu artık sadece bir görev değildi.
Bu, sevdiği kadına uzanan elin hesabını sorma zamanıydı.
Ve Albay Murat bir hata yapmıştı.
Ahsen’i korkutacağını sanmıştı.
Ama Ahsen ilk kez korkudan çok öfke hissediyordu.
Ve aşk…
Artık sadece bordo değil, ateş gibiydi.