Bölüm 5

— Sessiz İpucu
Hastane odası sakindi. Ahsen’in kolu sarılmıştı. Kurşun sıyırıp geçmişti ama yaşadığı korku hâlâ içindeydi.
Yiğit başucunda oturuyordu. Sessizdi. Normalde güçlü duran o adamın gözlerinde ilk kez bu kadar açık bir öfke vardı.
“Bunu yapanı bulacağım,” dedi kısık bir sesle.
Ahsen bir şey söylemedi. Ama aklı o depodaydı. Adamın sesi… konuşma şekli… Bir ayrıntı zihnini kurcalıyordu.
“Yiğit,” dedi yavaşça.
“Hmm?”
“O adam bir şey söyledi. ‘Sivil hat’ dedi.”
Yiğit’in bakışları değişti. Bu kelimeyi daha önce duymuştu. Komutanının odasında. Sızdırılan bilginin sivil bir bağlantı üzerinden yapıldığı söylenmişti.
Ahsen gözlerini kapadı. Hafızasını zorladı.
“Telefon çaldığında… arka planda bir ses vardı. Sürekli tekrar eden bir anons sesi… sanki tren istasyonu gibi.”
Yiğit bir anda ayağa kalktı.
“Emin misin?”
“Evet. Çok net hatırlıyorum. ‘3 numaralı perona yanaşacaktır’ diyordu.”
O an parçalar birleşmeye başladı.
Sivil hat…
Tren istasyonu…
Genel kullanıma açık bir Wi-Fi ağı…
Yiğit hemen dışarı çıktı ve komutanını aradı.
Yapılan teknik incelemede, operasyon bilgisinin gerçekten de bir tren istasyonunun internet ağı üzerinden gönderildiği ortaya çıktı.
Ama asıl şok daha büyüktü.
O gün o istasyonda bulunan kişiler listelendiğinde, timden bir askerin telefon sinyali de aynı noktadaydı.
Yiğit’in kalbi sertçe çarptı.
Çünkü o asker…
En çok güvendiği isimlerden biriydi.
Ahsen hastane yatağında tek başına kaldığında derin bir nefes aldı. Korkuyordu. Ama ilk kez kendini sadece bekleyen biri gibi hissetmiyordu.
Artık o da bu savaşın içindeydi.
Ve anladı ki…
Aşk sadece sarılmak değildi.
Bazen birlikte karanlığın içine yürümekti.
Ve o karanlık…
Her geçen gün daha da bordo oluyordu.