AŞKIM DÜŞMANIM kitap kapağı

1. bölüm / 1

KÖTÜ HAYAT

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: KÖTÜ HAYAT
  1. 1 KÖTÜ HAYAT741 kelime · Okuduğun bölüm

Kafasını kopardıklarım, boynunu deştiklerim, idamını verdiğim, savaşta ağzına kılıç soktuklarım... Hayatım bunlarla doluydu. Oturup güne özel elbise seçmezdim, kombinime özel taç seçmezdim. Hiç bir zaman diğerleri gibi olmadım, zaten tarzım değildi. Kendi kırallığımı korur hainlerin kafasını koparırdım. Hem savaşlara katılır hem krallığımın sorunlarını çözerdim.
Sol kolumdan harıl harıl kan akıyordu, şerefsiz Wolf kırallığının en iyi savaşçılarından olan Alex ben onu öldürmeden önce dirseğimden bileğime kadar olan bıçak yaramı oluşturmuştu. "Hay ben Wolf kırallığının geleceğini, geçmişini..." diyerek atım olan Charlie'yi arıyordum. "Charlie!" diye son gücümle bağırdığımda sol tarafımdaki ormanlıktan bir kişneme sesi duydum, Charlie'nin sesiydi bu kişneme sesi. Adımlarımı hızlandırıp ağaçların arasından geçerek Charlie'yi arıyordum, kolum artık hissetmemeye başladığım için canım acıya acıya üzerimdeki deri ceketi çıkardım, hemen ardından üstümü çıkardım ve kolumdaki uzun yaraya sardım, sağımdaki yemyeşil yapraklı ağaçtan en esnek iki tane dal kopardım ve sol kolumdaki üstün üzerine sarıp düğüm attım. Sütyenle durduğum için ceketimi giydim ve önündeki ipleri tek tek bağlayıp atımı aramaya devam ettim. Çok az daha yürümenin sonucunda Charlie'yi buldum ve hızla üzerine bindim, at sürmede usta olduğum için ağaçların arasndan hızla geçiyordum. Biraz daha ilerledikten sonra kocaman krem ve altın renklerinde olan şatomu gördüm, "haydi Charlie'm" diye atıma seslenip daha hızlı gitmesini sağladım. İki üç dakikalık yoldan sonra şatonun kapısına vardım, şatonun önündeki eli kılıçlı iki askerim benim için kocaman olan kapıyı açtılar ve atımı yavaşça yürüterek şatodan içeri soktum. Kevin (atımla bizzat ilgilenen kişi) yanıma geldiğinde önümde eğildi ve ben ona "Charlie'ye bak bir yerine zarar gelmişmi diye" dedim ve Charlie'nin ipini ona uzattım, ardından bana "tamamdır efendim" dedi ve dikkatli bir şekilde Charlie'yi götürdü.
Gülmek ne demek bilmeyen bir kız olduğum için heryerde ciddi bir ifadeyle gezerdim ve bu insanların içini ürpertirdi. Botlarımı yeri delip geçicekmiş gibi sert bir şekilde yere vurarak yürüyordum, açık kumral düz saçlarım önüme dökülmüşken, ela renkli ceylan gözlerim sert bakışlarla güzelliğimi tamamlıyordu. İnce bir vücudum olduğu için güçsüz gibi gözüküyordum ama gerçekte bir erkekten daha güçlüydüm. Sülalemdeki herkes ölmüştü bir tek ben ve yirmi yıldır kayıp olan erkek kardeşim kalmıştık... Blackwood krallığıyla olan savaşımızda biz kaybetmiştik Blackwood'lar kazanmıştı, Blackwood hanedanı'nın adı anılıyordu. Vance hanedan'ı (benim krallığım) dışında hiçbir krallık onlarla düşman olamıyordu çünkü onlarla düşman olmak, kendi sonunu hazırlamak demekti. kardeşim Thedeore daha bir yaşındayken kaçırılmıştı, kim kaçırdı, neden kaçırdı bilmiyordum... Yıllarca aramış yirmi beş yaşına gelmiş ama hala bulamamıştım.
Ben koridorda yürürken temizlikçilerden birinin bana bakarak "kıskanıyorum şu kızı yürüyüşüne bak" diyip cıkladığını duyduğum gibi iki parmağımı ağzıma götürüp sert bir ıslık çaldım ve iki asker geldiğinde onlara az önce benim hakkımda konuşan temizlikçiyi gösterip "kellesini koparıp köpeklere verin" dediğimde temezlikçi gözlerini pörtletip "Ne!" dedi ve bir sürü şey saymaya başladı "hayır, hayır, hayır!!" "ö-özür dilerim, bayan Elizabeth!" diye çığırıp sağ ve sol tarafındaki askerlerimden kurtulmaya çalışıyordu pislik temizlikçi. Diğer temizlikçilerede ters ters bakıp merdivenlere doğru yöneldim, üzerinde koyu yeşil ve siyah rengi halılı siyah merdivenimden çıkıp odama doğru yürürken tablolara kaydı gözüm. Buradaki tüm boktan tablolara aşinaydım ama bir tanesi dışında, bu tablo daha önce yoktu. Tabloya doğru ilerledim ve önünde durdum, üzerinde iki kuğu vardı sol taraftaki kafasını eğmiş sağ taraftaki ise kafasini dimdik tutuyordu tablonun sol altında ise "hep sol tarafımda olacaksın Aşkım Düşmanım" yazıyordu. Yazıyı okur okumaz arkaya bir adım sendeledim ve olduğum yerde dondum kaldım.
(Yirmi yıl önce, büyük savaştan bir saat önce)
Elizabeth çok yaramaz bir çocuktu ikide bir şatodan kaçar bir yerlere giderdi. Bir gün yemek yedikten sonra "Anne atlara bakıcağım" diyip koşarak dışarı fırlamıştı. Tabikide atlara bakmak için çıkmamıştı, kendisinin keşfettiği bir delik vardı şatonun bahçesinin arkalarında. Daha dört yaşında olduğu için küçük bedeni o delikten rahatça gecebiliyordu, Elizabeth önündeki oyuncaklarını çekti ve delikten girip dışarı çıktı, koşmaya başlamıştı nerede olduğunu bilmeden sadece eğlenceli olduğu için son hızla ağaçların arasında koşuyordu ki sağ tarafından bir ses duydu. Erkek sesi gibiydi, Elizabeth merakla sesin olduğu tarafa doğru yürüdü ve karşısına birisi çıktı birden. Elizabeth korkudan arkaya düşecekti ki önündeki erkek onun sol kolundan tutup çekti, Elizabeth sarsılsa da doğrulup teşekkür etti ve "adın ne" dediginde karşısındaki kendisinden dört yaş büyük erkek çocuğu "Vincent" dedi. Elizabeth "güzel isimmiş" dediğinde Vincent Elizabeth'e "sende güzelsin ama kardeşini kaçırıp aileni öldürecekler" dediğinde Elizabeth "ne" diye sakince sordu ve ardından "bu yeni oynumuz mu?" Diye hevesle sordu. Vincent alaycı alaycı güldü ve "öyle san" diyip sol tarafındaki Elizabeth'i kolundan tuttu ve tam soluna doğru çekmesiyle Elizabeth'in omzuna ucu çok sivri olmayan bir ok saplandı, Elizabeth açıyla çığlık attığında Vincent ona dönüp "hep sol tarafımda olacaksın Aşkım Düşmanım" dedi ve kızı oracıkta bırakıp koşarak oradan uzaklaştı...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…