Bölümler 2Şu an: 1. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saat'e baktığımda, akşam yediyi çeyrek geçiyordu. Yorgun hissediyordum bugün çok zorlamıştı koç beni, kambur yürüyordum vücudumda ki morluklar da buna sebep oluyordu tabi, dudağım patlamıştı, elmacık kemiğimin orasında da koca bir morluk vardı ve dışarıdan kesin bir sokak serserisine benziyordum ama dışarıdan nasıl gözüktüğüm umurumda değildi şuan.
Tanıdık sokaklara girdiğimde, benim apartmanın önünde, bizim mahallenin küçük çocukları hâlâ futbol oynuyorlardı. Ayaklarında ki buruşmuş bitik şişeyi birbirlerine şutluyorlardı, kıkırdadım istemsizce ve aklıma onlara futbol topu almam gerektiğini not ettim.
Apartmanın kapısından girdiğim gibi zemin katta yaşayan Özüm Teyze kapıda beni karşıladı elinde kıymalı küçük pideler duruyordu üst üste çiçekli tabakta ve diğer bir şeffaf kapta ıslak kek vardı. Şapkam ve alt katın ışığı arızalı olduğu için pekte yüzümü göremiyordu kendi evinden gelen ışık dışında aydınlatacak bir şeyde yoktu, ilk başta sorgularcasına baktı.
"Bir gün ölmüş haberin gelirse şaşırmayacağım." Bıkkınlıkla konuşmuştu, gözleri her şeyi görüyordu. Ben ise gülümsedim "Bende diyorum bu güzel iştah açıcı koku nereden geliyor! Mis gibi kokuyor kesin tadı da öyledir." Elinden aldım yemekleri, o da ayaklarına çiçekli terliklerini giymişti bize yemeğe geleceğini anlamıştım. Evet çiçekleri çok severdi evin içi bitki dolu desem yalan olmazdı.
Asansöre bindiğimizde 4. kata bastım, aynadan ona baktığımda göz devirdiğini görmüştüm sinirliydi, bu halimi görünce annem de aynısının iki katını yapacağını biliyordum. "Yalakalıkta bir numarasın cidden!" Kendini tutamayıp konuştu yine "Aslında tek suçlu sen değilsin baban da suçlu bir gün pişman olucak ama iş işten geçmiş olacak!" Asansör zaten 5 kişilikti ve pek büyükte değildi ince sesi kulağımda çınladı resmen ve o an Sinan Amcama sabır diledim o her gün bunları çekiyordu.
"Özüm Teyze yine başlama gözünü seveyim, bak annemi de doldurma babama karşı ben, severek bu, sporu seçtim diye kaç kere diyeceğim sana." Bu sefer ben bıkkınlıkla nefes aldım, o ise kulağımı acıtmadan çekti ve bıraktı. "Bir de teyzene iç mi çekiyorsun sen sanki kötülüğün için diyorum bunları! Ne desem kabahatli oluyorum zaten!" Hayal kırıklığına uğramış gibi nefes verdi.
Konuşmama izin vermeden devam etti "Ve bu Kökboks'u muydu işte neyse ne o spor falan değil sana zarar veren şey nasıl bir spor olabilir!" Kökboks demesiyle güldürdü beni, düzelticektim tam ama napıcağımı anladığında baş parmağıyla dudaklarımın üstüne bastırdı. "Sakın düzeltme beni sadece dilim döndü o kadar ama nasıl söyleniyordu şimdi annene konuşacağım rezil olmayayım..." Elini çektim dudaklarımdan o sırada asansör durdu kapıyı açtım çıkması için kenarda bekledim.
"Vaz geçtim söylemiyeceğim. Az önce dedim anneme dır dır etme şimdi sanki hiç beni dinlememiş gibi yapacaklarını dile getiriyorsun." O çıktığında asansör kapısını bıraktım ve evin kapısının önüne geldim ve ayağım ucuyla kapıyı tekmeledim. Bu benim bir nevi kapı çalma hareketimde kendimce.
"Ben dır dır mı ediyorum?! Bak sen teyzesine neler dermiş! Sen dur baka-" O sırada babam tekerlekli sandalye ile gözüktü kapıyı açtığında. Evin içinden güzel kokular geliyordu.
"Baba! Bak güzel pideler yapmış teyzem!" Hemen ayakkabılarımı çıkarıp içeri girdim teyzemde girince kapı kapandı. Babam yüzümü görse de bir şey dememişti. Annem mutfak kapısından çıktığında bize yaklaştı gülümseyen yüzü beni görünce silinmişti, güzel hacimli kaşları çatılmıştı, siyah hırkamın şapkasını kafamdan indirdiğinde, yine o ezber bozan endişeli uyarılarıyla baş başa kalacağımı anladım; sanki her antrenmanım onun korkularını biraz daha büyütüyordu.
"Asena! Bu halin ne?! Ay dur hemen buz getireyim sana bekle orda!" Annem telaşla geri mutfağa girip buzluktan pembe torbalı buz getirdi şağ elmacık kemiğimin oraya tuttu. "Anne sakin ol bir şeyim yok." Hiç bir zaman alışamamıştı hep korkuyordu ve endişe ediyordu bu yaralarımı görünce.
Bu rahatlığım karşısında annemde sinirlenmeye başlamıştı. "Doğru diyorsun zaten ben niye endişeleniyorsam! Yok hak etmiyorsun sen böyle muameleyi! Zaten sen, benim karnımdan ters çıktın! Beynini içerde unuttun eminim! Ama beni kaye alan var mı ki bu evde?!" Göz devirmemek için kendimi zor tuttum araya babam girdi yüzünü buruşturmuştu, annemin sinirlendiği an sesi fazla inceliyordu ikimizinde kulağını tırmalamıştı eminim.
"Hazal, kız zaten yorgun görmüyor musun bırak üstünü değiştirip sofraya gelsin." Annem babama döndü hemen sonra bana tekrar bakıp süzdü halimi görünce kıyamayıp arkasını dönüp söylene söylene mutfağa doğru gitti.
"Hep sen, izin veriyorsun bu kıza. Ben doğruları söyleyince kötü ve düşüncesiz anne oluyorum zaten!" Kıkırdadım sessizce, babamın yanına pıtı pıtı yürüyüp eğildim sonra iki yanağından öptüm. Geri geri yürürken "Kurtarıcı meleğimsin baba kabul et." Arkamı dönüp odama girdim. Odanın bir köşesini tamamen kaplayan, beyaza boyanmış geniş ve çok katlı bir kitaplığımı görünce içim eridi yemekten sonra biraz kitap okuyacaktım, kitap okumayı çok severdim hemde wattpad kurgulu kitaplara bayılırdım.
Bakışlarım tavana kaldığında bunu bir hafta önce babamdan istemiştim, Tavanda yıldız gibi parlayan minik ışık noktaları var; bu da geceleri ışığı kapadığımda gökyüzü altındaymış gibi hissettiriyordu.
Pencerenin hemen önünde yan duran rahat, açık renkli tekli bir koltuk ve onun önünde uyumlu gri bir puf vardı bunu annem kitap okuma köşesi olarak kullanmam için almıştı cidden çok mutlu olmuştum o gün. Koltuğun üzerinde pembe-beyaz desenli sevimli bir mantar yastık ve yumuşak battaniyeler uyumlu bir şekilde duruyordu onlara genelde ha birde kalın iplikle orülmüş bir kuala vardı geceleri ona sarılarak uyumak çok iyi hissettiriyordu Özüm teyze sağolsun o almıştı, ben genelde böyle şeylere kendi paramı vermezdim.
Kıyafet dolabıma ulaştığımda üstüme pijamalarımı giydim terli kıyafetlerimi odadan çıkıp koridordaki tuvalete girip çamaşır makinesine attım tuvaletteki işim bittikten sonra koridora geri çıktım evimiz üç artı birdi bir odada ben karşımda erkek kardeşimin odası vardı koridorun sonunda da ortada annemle babamın odası bulunuyordu.
Erkek kardeşimi daha görmemiştim eve geldiğimden beri acaba ders mi çalışıyor diye düşündüm birinci dönemin birinci yazılılara bir hafta kalmıştı. Annem tam bir inek oğul doğurmuştu, çok zeki bir kardeşim vardı.
Kardeşimin 100'den aşağı notuna hiç şahit olmadım desem inanması güç gelir ama 99 bile olmaz o notlar. Ailem asla baskıcı değil böyle şeylerde, yani benim notlarım eh gibi işte bütün dersleri saysak en fazla 3 tane 100 notu görülürdü o da biri matematik, evet matematiğim iyiydi, resim dersim 100 gelirdi, bu konuda da yetenekliyim ve son olarak kimyada 100 alırdım. Sözel dersleri hiç sevmezdim ezber benlik değildi hemde hiç.
Kardeşimin odasını tıklattım ve gir demesini bekledim ama ses gelmedi "Evren? Yine mi uyuya kaldın yoksa?" Seslensem de içeriden yanıt gelmedi, kapıyı açtım ve odası boştu. Odasına uzun zamandır girmediğimi fark ettim çünkü çalışma masası dağınıktı okul çantasının içindeki herşeyi sanki yere dökmüş gibiydi.
Kaşlarım çatılmıştı, çünkü kardeşim titiz biriydi dağınıklığı hiç sevmez di. Kısacası düzenliydi ama bu karmaşıklık içime kötü bir şey düşmesine neden oldu. Kafamı hızla iki yana salladım kötü düşüncelerden uzaklaşmak için ve odasında ki dağınıklığı toplamak için ilk yerdeki kitap ve çantadan başladım.
Defter ve kitapları çantasına koymaya başladım ama gözümü devirmeden edemedim, neden bu kadar ağırlık taşımayı seçtiğini anlamıyordum. O kadar %100 bursla Kızıltaç Kolejine gidiyordu. Bu kolejde öğrencilerin hiç mi kitaplarını falan koyacak dolapları yoktu?
Defter ve kitapları hallettikten sonra yere saçılmış kalemleri topladım biri masanın altında duruyordu onu da alırken köşede oraya ışık gelmiyordu ama kırmızı-siyah bir bilete benzer birşey gördüm. Onu yerden aldım ve incelerken kaşlarım şaşkınlıkla kalkmıştı.
Ortasında büyük kırmızı ve gri harflerle KIZIL ÇUKUR yazıyor.Üzerinde bir taç sembolü bulunuyor.Arka planda kırmızı ışıklarla aydınlatılmış bir dövüş ringi var. Sağ tarafında etkinlik bilgileri, barkod ve uyarı yazısı bulunuyor. Kenarları yıpranmış, eski ve gizemli bir görünüme sahipti. Etkinlik adı: Kızıl Çukur, Etkinlik türü: Kick boks arenası Tarih: 26 Ekim 2026, Saat: 20.00, Konum: Kızıl Çukur, Giriş: Sadece özel davetle.
Bu bir Kick boks Arenasıydı, tarihe baktığımda bugünü gösteriyordu ve saat 20.00'deydi. Kendi telefonumu açtım ve saate baktım saat 19.32 geçtiğini fark ettim. "Bak sen şuna! Hiç bana söylemiyor da!" Ama bir anda gözüm de 5 gün önce:
Evren'i, okuldan eve gelirken yakalamıştım yüzündeki muzip bir sırıtış yakaladığımda omzuna vurmuştum pek acıtmamaya özen göstererek.
"Sırıttığını mı görüyorum ben şuan? Evet harbiden de sırıtıyorsun ve hayellere dalmış gibi görünüyorsun?" Onun omzuna vurarak öne ittirdiğim an bana döndü gülümseyerek.
"Ne o yasak mı yoksa? Hem sırıtmıyordum sen yanlış görmüşsün." Diyerek bir kolunu omzuma attı diğer eliyle çantasından sarkan bir kumaşla oynuyordu ama bunu ben yemezdim acaba ne zaman öğrenecekti.
"Hadi oradan! Güzel bir şey olmuş demek ki ondan böylesin! Seni bu hale getiren acaba liseye başladığından beri platonik olduğun kız olabilir mi? Yani sadece varsayım yapıyorum ama -" Gözlerini kısmış halde bana yan bakış atarak baktı.
"O kadar mı belli oluyor? Bu işte biraz ustalaşmam lazım annemde son bir kaç gündür 'Evren hiç bir kız var mı hayatında??' diyor ve yok desem de inanmıyor. Söyleyeceğim ama daha bir gelişme olmadan söylemek biraz garip kaçıyor ve annem, oğlunun 3 yıldır platonik olduğumu öğrense 2 hafta bunu yüzüme vurucağından eminim." Bıkkınlıkla nefes verdi, ben ise kıkırdıyordum.
"Hiç mi gelişme yok peki? O zaman, o yüzündeki sırıtış neydi?" Merakla sordum, o ise bir şeyi hatırlamışçasına gülümsemişti. Gülümsemek kardeşime çok yakışıyordu dudağının yanında gamzesi vardı. Benimde aynı yerde vardı ama hiç yakıştırmazdım.
Kardeşimle çift yumurta ikiziydik birbirimize baya benziyorduk cinsiyet dışında tabi...
"Aslında var... benle date'e çıkmayı kabul etti." Şaşkınlıkla baktım. "Şaka yapıyorsan hiç komik değil! Olum sonunda lan!" Göz yaşımı elimle silercesine burnumu çektim. "Bu günleri de mi görecektim! Ay çok mutluyum şuan!" Benim bu şaklabanlığımı görünce güldü ve kolunu omzumdan çekip itti beni hafifçe.
"O ayarlıyacakmış nereye gideceğimizi. Yarın okulda söyliyecek." Bende güldüm, "Genelde erkekler yapar bu işleri. Aman! Boşver en azından ilk adımı atmışsın ilerisini düşünmelisin sakın date'i batırma yalvarırım. 3 yıl bak 3 yıl sürdü bu platoniklik bunu unutma. Ha! Bu arada bu şanslı kızın adı neydi?" Göz devirdi bana, "Yine mi unuttun sana kaç kez söyledim kim bilir B12 ilaçlarını içiyor musun sen?!" Sorgulanıyormuş gibi hissettim kaşlarımı çattım.
"Ne alaka ya?! Nerden nereye atladın! Sadece unutuyorum bende insanım sus!" Beni durdurup önüme geçti ve iki eliyle yanaklarımı çekti.
"Ah! Seni pislik! Şunu kaç kere yapma diycem sana!" Ellerini ittim ve yanan yanaklarımı ovuşturdum somurtarak.
"Unutmayı kes o halde ve o ilaçlarını da düzgün iç!" Derin bir nefes alıp arkasını döndü ve apartmanın kapısına ilerledi önden önden. Ona yetişmek için hızlı yürüdüm. Centilmenlik yaparak bana apartmanın kabısını açtı ve bekledi geçmemi. Ben apartmana girdiğimde arkamdan, "Manon... Adı Manon..." dedi.
Bileti masanın üstüne koydum, ve kalemleri de topladıktan sonra ayağa kalktım. Manon'nun zevki iyiymiş ama galiba ilk defa ilk buluşmada kick boks izlemeye gitmek isteyen bir kız tanımış oldum, Evren kesin pek heveslenmemişti o böyle şiddet içeren şerleri tercih etmezdi ama buna göz yummuştur eminim. Evren'in cidden bu bileti kaybettiğine inanamıyorum. Nasıl görmedi ki masanın altındakini ama şimdi odanın ilk halini düşününce gözden kaçtığını anladım. "Tam bir salak..." içten içe umarım bu buluşmayı batırmamıştır diye düşündüm.
Çünkü Evren hayatında ilk defa aşık olmuştu ve bu ilk olduğu için bu ilk date'ini mahvetmesi en son isteyeceğim şey di.
Yatağını da topladıktan sonra odadan çıktım ve mutfağa doğru ilerledim. İçeri girdiğimde evdeki herkes oturmuştu. Bende altı kişilik masanın kenarına annemin karşısına oturdum. Özüm Teyze, annemin yanındaydı, babam da masanın ucunda tekli yerdey di.
Sarı mercimek çorbası vardı kasemde, limon ve pul biber ekledim karıştırdıktan sonra pide doğradım çorbama. O kadar güzel kokuyordu ki ağzım sulanmıştı. Sevdiğim yemeklere karşı çok sabırsızım, hızlı yiyen biriydim ve yemek konusunda çok seçiciyim. Evet bu çok güzel bir şey değil ama böyleydim işte.
Çorbamı içtikten sonra kalemi kenara kaldırdım ve iki küçük kıymalı pide aldım ve annem yanına kızartma patates yapmıştı. Patateste koyduktan sonra yedim hepsini.
"Yavaş ye boğulacaksın. Tok evin aç kızı gibi sanki." İki yanağıma da yemekler yüzünden dolmuştu zar zor konuştum. "Ama çok güzel yemekler var! Hem ben öyle yavaş yiyince zevk almıyorum yemekten." Annemi hiç takmamıştım dediklerine.
"Ağzında yemek varken konuşmamayı ne zaman öğreneceksin sen?" Kınarcasına baktı, yüzü bu hale büründüğüm çok komik oluyordu ama farkında değildi.
"Anne ben yemek yerken konuşma benimle o zaman." Kafama patates fırlattı isabette ettirmişti. Benim kafamdan yere düşen patatesi kaldırdım tabağımın kenarına.
"Hazal hanım bu size hiç yakışıyor mu? Nimetle oyun oynanmaz." Bende onu uyardım. "Sus kız. Ben sana oyunu göstercem şimdi." Hâlâ siniri geçmemişti sadece tutuyordu kendini.
Babam ise bana baktı, "Evren'in nereye gittiğini biliyor musun?" Bilmiyorum dercesine omuz silktim, "Bilmiyorum. Belki okul arkadaşlarıyla takılmaya gitmiştir." Babama bakmamaya çalıştım yemeğimi yemekle uğraştım. Çünkü yalanlarımı hemen anlardı. Aslında bu pekte yalan sayılmazdı gerçekten bilmiyordum nerde olduğunu ya da kimle olduğunu sonuçta bana tam olarak bir tarih vermemişti nereye ve kimle bir yere gideceğini ama bir ihtimal olarakta şuan Manon ile birlikteydi.
"Onun okuldan arkadaşı olmadığını biliyorsun, Asena." Doğruydu. Kardeşimin liseye başladığından beri arkadaşı yoktu yani bize asla bahsetmedi hem de hiç.
Ben umursamazca yemeğimi yemeye devam ederken, "Üç yıldır o okulda baba. İlla bir tane de olsa edinmiştir." Arkadaşı yoktu ama ben ihtimal saymaya çalıştım.
Babam konuyu kapamıştı başka birşey demeden kısa bir an annemle bakışlarımız kesişti ama ben gözlerimi kaçırdım. Yemek bittikten sonra dolaptan Özüm teyzemin, yaptığı ıslak kekten aldım ve salona gittim. Büyük L koltuğunun köşesine yerleştim, telefondan k-drama açtım.
Diziye dalmışken annemle teyzem mutfakta kahve içiyorlardı babamdan salona gelip televizyonu açtı, haber izlemek için. Babam emekli bir subaydı, 48 yaşındaydı, koyu kahverengi düz saçlarının aralarında beyazlıklar vardı. Annem de hemşireydi bir özel hastanede, 45 yaşındaydı, dalgalı kumral saçları vardı.
Mutfaktan annemin telefonunun çalma sesiyle dikkatimi dağıldı kısa bir an. Annem telefonu açmıştı, "Alo?" Kısa bir sessizlikten sonra annem içeriden telefondaki kişiye bağırıyordu. "Hangi hastane?! O iyi mi?! Oğlum iyi mi?!" İçime bir korku düştü Evren'e bir şey mi olmuştu?
Babamla kısa bir an bakıştık, hemen ayağa kalkıp mutfağa koştum. "Anne? Evren'e bir şey mi oldu?" Annem benim dediklerimi duymuyor du, telefonu kulağından çekip hapörlere aldı hızlıca ve yemek masasına koydu bir adam konuşuyordu galiba ambulansın içindelerdi siren sesi geliyordu.
Ambulans görevlisi abimin telefonundan annemi aramış olduğunu anladım. "Ben 112 ambulans ekibinden görevli paramediğim. Oğlunuz sokakta ağır yaralı hâlde bulundu. Görünüşe göre darp edilmiş. Şu anda ambulansımızda, ilk müdahalesini gerçekleştirdik ve VeraLife Özel Hastanesi'ne doğru ilerliyoruz. Yaraları ciddi. Sizi vakit kaybetmeden hastaneye bekliyoruz." Annem bu sözleri duyduktan sonra ağlamaya başladı, Özüm teyzem hem şaşkındı hem de ağlıyordu, annemin çantasını getirmeye gitti.
Babam sakin kalmaya çalışıyordu ama elleri yumruk olduğunu gördüm. Benim kulaklarıma çınlıyor du, babam otoriter bir sesle "Durumu ne kadar kötü?" dedi.
"Şu an size telefonda kesin bir şey söylemem doğru olmaz. Doktorlarımız hastanede gerekli değerlendirmeyi yapacak. Ancak durumunun ciddi olduğunu belirtmem gerekiyor." Adam sözlerini bitirdikten sonra telefonu kapadı. Annem, teyzemin getirdiği çantayı aldı ve hemen evden çıktılar, babam kısa bir an olduğu gibi kaldı yerinde.
"Telefonum odamda onu al ve aşağı in çok bekletme sakın bizi." Ses tonu içimi ürpertti. Babamdan tekerlekli sandalyesinde evden çıktı ben hemen sarsak adımlarla annem ve babamın odasına girdim ve telefonu yatağın yanındaki komodinin üzerinden aldım geri çıktım koridorda hızla yürürken kardeşimin odasının önünde durdum. İçeri girdim kapıyı sertçe açarak ellerim titriyordu.
Masanın üzerine daha önceden bıraktığım bileti kaptım pijamamın cebine sıkıştırdım ve evden çıktım...
☆▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎♡▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎☆
Bölüm Sonu!!
Umarım sarmıştır sizi☺️
YORUM + BEĞENİ LÜTFEN=> 🫵🏻🫶🏻
Bölüm etkileşimi
