Bölüm 1

Başım çatlayacak gibi ağrıyordu. Ağrı yüzünden uyanmıştım ve saat daha sabahın beşiydi. Sıcak bana hiç iyi gelmiyordu ve bu sıcakta elektrikler bana gıcıklık yapar gibi gelmiyor, dışarıda en ufak bir esinti bile yoktu. Alarmımın bir saat sonra çalması gerekiyordu. Sıcaktan uyuyamam diyerek yataktan kalktım. Hava ufaktan aydınlanmıştı. Şu an tek istediğim şey kendimi buz gibi bir duşa atmaktı. Odamdan çıkmadan aynaya baktım. Her yerim ter içinde kalmıştı. Elektriklerin gelmesi için yüzüncü kez dua ettim.
Banyoya girdiğimde telefonun ışığıyla aydınlanmaya çalışıyordum. Neyse ki bana yetiyordu. Hızlıca bir soğuk duş aldım ve banyodan çıktım. Odama adım atar atmaz elektriğin geldiğine dair klimadan bir ses geldi. Sevinsem de daha önce gelse her şey daha iyi olabilirdi diye de düşünmeden edemedim. Başımın ağrısı hala geçmemişti ve banyodan çıkar çıkmaz gelmesi de ayrı komikti.
Pencereleri kapatıp klimayı hemen açtım. Sıcak gerçekten beni çok bunaltıyordu. Bornozumu çıkarmadan klimanın tam karşısında olan yatağıma sırtüstü uzandım. Gelen soğukluk ıslak vücuduma çok iyi gelmişti, serinlemiştim. Sanırım beş dakika boyunca sadece uzandım ve soğukluğun vücuduma iyice işlemesini bekledim. Üşüdüğümü hisseder hissetmez yataktan kalkıp bugün giyeceğim kıyafetleri seçmek için dolabıma gittim.
Bugün büyük gündü. İlk defa ailemden ayrılıp tek başıma bir evde yaşayacaktım. Hatta ve hatta sadece ev değil tek başıma yepyeni, hiç tanımadığım bir şehire taşımacaktım. Bu düşüncelerle heyecan yine her yanımı kapladı. Hem yeni bir yere yerleşeceğim için heyecanlıydım hem nasıl tek başına yaşanır en ufak bir fikrim olmadığı, nasıl başa çıkacağımı bilmediğim için stresliydim hem de ailemden ilk defa bu kadar uzağa gideceğim için içimden ağlamak geliyordu, korkuyordum. Daha önce en fazla okul gezisiyle tek başıma şehir merkezine gidecek kadar uzaklaşmıştım, onda da pek tek başıma sayılmazdım. Öğretmenlerim, arkadaşlarım hepsi yanımdaydı. Şimdi ise yapayalnız yepyeni bir şehirde, yepyeni bir hayata, yepyeni bir okula başlayacaktım. Kimseye belli etmemeye çalışsam da içten içe çok korkuyordum. Ya okula uyum sağlayamazsam ya insanlar beni sevmezse ya yalnız kalırsam ya başaramazsam. Böyle birçok düşünce kafamın içinde tekrar ve tekrar dönmeye devam ediyordu. Sakin kalmam lazımdı yoksa işin içinden çıkamazdım. Derin bir nefes alıp kıyafetlerimden dolabımda kalan birkaç parçaya baktım. Neredeyse hepsini valize yerleştirmiş sadece ne olur ne olmaz diyerek birkaç parçayı dolapta bırakmıştım. Yolda rahat edebilmem adına salaş bir şort ve rahat bir tişört aldım.
Tam son olarak tişörtü üstüme geçiriyordum ki kapım tıklatıldı.
“Efsun, kızım uyandın mı?”
Annemin o şefkatli sesini duymak bütün sıkıntılarımı geçiriyordu. Küçüklüğümden beri ne zaman kötü hissetsem hemen anneme koşardım. Sesinde sanki sihirli bir tını vardı, beni rahatlatıyordu. Her zamanki gibi sesini duyar duymaz kafamdaki bütün sesler sustu. Anneme uyandığımı söyleyip kapımı açtım. Annem içeri girdiğinde yüzü çok yorgun olduğunu belli ediyordu. İçeri girer girmez anneme sarıldım ve iyi olup olmadığını sordum. Bir şeyim yok dese de her halinden belliydi iyi olmadığı. O da kızından, can yoldaşından ilk defa ayrı kalacaktı. Bir anda anneme sarılıp ağlamaya başladım. Annemi üzgün görmek içimde sakladığım üzüntümü dışa vurmama neden olmuştu, kendimi tutamamıştım. Birlikte sarılarak bir süre ağladık, bu ikimize de iyi gelmişti. Babam öldüğünden beri annemle hep birbirimize destek olmuş, hiç ayrılmamıştık. Kötü günleri hep birlikte atlatmıştık. Birbirimizden başka kimsemiz yoktu.
Babam öldüğünde ben lise son sınıfa gidiyordum. Sınav için çok çalışıyor, okulda verilen kurslarda kalıp başarımı arttırmaya çalışıyordum. Yine kursta kaldığım bir gün müdür sınıfımıza girip beni çağırdı. Bir şey mi yaptım acaba diye korka korka müdürün peşinden sınıftan çıktım. Müdür kimseyi kolay kolay çağırmaz hele ki kendi ayağımıza kadar neredeyse hiç gelmezdi. Bütün günü aklımdan geçirmeye başladım. Ne yapmış olabilirim diyerek. Ama aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Odasına gittiğimizde oturmam için br koltuğu gösterdi, o da karşımdaki koltuğa geçti. İlk birkaç dakika sessizce oturduk. Sonra konuşmaya başladı “Bunu nasıl söyleyeceğimi gerçekten bilemiyorum Efsun. Keşke söylemenin kolay bir yolu olsa.”derken endişeli görünüyordu. Daha da korkmaya başlamıştım. Devam etti “ Çok üzgünüm, bunun olmasını gerçekten ben de istemezdim. Söylemek bile çok zor ama bilmeye hakkın var. Maalesef bugün baban bir trafik kazası sonucu hayatını kaybetti. Gerçekten çok üzgünüm kızım.” Duyduklarım karşısında şok oldum, bu gerçek olamazdı. Canımdan çok sevdiğim babam böyle yok olamazdı. Beni, annemi bırakamazdı. Bizi bu şekilde bırakamazdı. Hayır diyerek bağırmaya başladım. Kabul etmiyordum. Babam ölmüş olamazdı. Müdür üzgünüm diyerek bana sarıldı. Bağırarak ağlamaya başladım. Ne kadar sürdü bilmiyorum ama çok uzun bir süre ağladım. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Müdür beni sakinleştirmeye çalışıyor ben ise daha da ağlıyordum. Gözlerim, boğazım yanıyordu. Gözümün karardığını hissettim, ellerimden güç kesiliyordu. Kadına sarılan kollarım gevşedi, dengemi kaybettim. Kafamı taşıyamıyordum. En son hatırladığım şey müdür hanımın beni tutma çabasıydı. Bayılmıştım. Uyandığımda ışıklar gözlerimi alıyordu. Hastanede olduğumu fark ettim. Annem de ağlamaktan perişan olmuş bir halde yanımda bekliyordu. Ben uyanınca doktorları çağırdı hemen. Beni kontrol ettikten sonra bağladıkları serumu çıkardılar. Annem gelip bana sıkıca sarıldı, annemi hiç bırakmak istemedim. Birbirimizden başka kimsemiz kalmamıştı. Üstüne üstlük annem 8 aylık hamileydi. Bir kardeşim olacaktı. Sadece bir ay sonra hem de. Bir başımıza kalmıştık. O günden sonra annemle hep birbirimize destek olduk. Kardeşim doğduğunda bir babası yoktu. Babamın yokluğunu hiç aratmamaya çalıştık. Çok zor zamanları birlikte atlattık, her şeyin üstesinden geldik. Şimdi güzel bir hayat sürüyorduk. Babamı çok özlesem de annem sayesinde yaşama tutundum.