Küçüklük Acısı

Aiden: ANNE HAYIR LÜTFEN!

Anna: ughh! KES SESİNİ VELET!

Aiden: Anne..

Aiden ağlamaya devam etti annesi ise sessizce yürümeye devam ediyordu, Anna Aiden'in kolundan tutup akıl hastanesine doğru sürüklüyordu.

Akıl hastanesinin önünde doktora benzeyen birisi vardı.

Aiden kendi kendine söyleniyordu "kim bu adam?" , "Annem neden onunla konuşuyor?" ...

Anna doktora benzeyen adama yani psikiyatriye doğru sürükledi Aiden'i Aiden korkmuştu, hüngür hüngür ağlamaya başladı.

Anna Aiden'e tokatı yapıştırdı.

Anna: Ağlamanın bir anlamı yok.

Aiden: ANNE HAYIR LÜTFEN GERÇEKTEN BIDAHA YAPMAYACAĞIM AFFET BENİ BEN SENİN OĞLUNUM!

Anna bakakaldı

Anna: sen benim.. oğlum falan değilsin.

Anna arkasını döndü ve oradan uzaklaştı, psikiyatri Aiden'i tutuyordu.

Aiden: Anne..

Aiden göz yaşını sildi.

Aiden: bende artık senin oğlun falan değilim..

Aiden ağlamayı kesmişti ama içi içini yiyordu.

"Senden nefret ediyorum.."