Bölümler 2Okumak istediğin bölümü seç.
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kıvılcım Başlangıcı
2. BÖLÜM – BU ÇOCUKLA İŞİM VAR!
Anlatıcı: Maya
İlk günümün daha ilk dakikalarında kendime bir düşman edinmiştim.
Hem de okulun en popüler çocuğunu.
Asaf Arman.
İsmini bile düşünmek istemiyordum. Koridorda yürürken Eylül hâlâ az önce yaşananları anlatıyordu.
"Sen gerçekten onunla tartıştın mı?"
"Eylül, kaçıncı kez soruyorsun? Evet, tartıştım."
"Ya Maya! Burada herkes Asaf'ı tanır."
"Tanısınlar. Ben de artık tanıyorum. Önüme bakmayan bir çocuk."
Eylül kahkaha attı.
"Seninle anlaşmak zor olacak."
"Onunla anlaşmak zor olacak, benimle değil."
Sınıfın kapısına geldik. Eylül kapıyı açtı ve içeri girdik.
Sınıf oldukça genişti. Büyük pencerelerden güneş ışığı içeri giriyordu. Sıralar düzenliydi, tahtanın yanında akıllı tahta bulunuyordu. Duvarlarda çeşitli okul etkinliklerinin fotoğrafları asılıydı.
Eylül arka taraftaki sıralardan birini gösterdi.
"Gel, buraya oturalım."
Çantamı sıranın üzerine bıraktım.
"Sen hep burada mı oturuyorsun?"
"Evet. Hem buradan her şeyi görebiliyorum."
"Her şeyi derken?"
Eylül bana dönüp sırıttı.
"Özellikle koridorda kimlerin dolaştığını."
Başımı iki yana salladım.
"Sen tam bir dedikoducusun."
"Dedikoducu değilim, sadece meraklıyım."
Tam cevap verecektim ki sınıfın kapısı açıldı.
İçeri birkaç öğrenci girdi.
Ve tabii ki...
Asaf.
Yanında iki erkek arkadaşı vardı. Sınıfa girer girmez birkaç kız ona seslendi.
"Asaf!"
"Buraya gelsene!"
Asaf gülümseyerek arkadaşlarıyla konuştu. Sonra bakışları bir an benim üzerimde durdu.
Beni tanımıştı.
Ben de onu.
Gözlerimi başka tarafa çevirdim.
Eylül kulağıma eğildi.
"Şimdi dikkat et. Asaf genelde ön tarafta oturur ama bugün nereye oturacak bilmiyorum."
"Umarım yanıma gelmez."
"Niye?"
"Çünkü sabah sabah yeterince sinirimi bozdu."
Eylül güldü.
Asaf arka sıralara doğru yürüdü.
Hayır.
Hayır, hayır.
Sakın...
Tam önümdeki sıraya oturdu.
Başımı sıraya yasladım.
"Şaka gibi."
Asaf arkasına dönüp bana baktı.
"Bir sorun mu var?"
"Yok. Sadece şansımı sorguluyorum."
Arkadaşlarından biri güldü.
Asaf ise hafifçe gülümsedi.
"Demek hâlâ sabahki olayın etkisindesin."
"Senin kadar önemli bir olay değildi."
"Öyle mi?"
"Evet."
"İyi, o zaman beni izlemeyi bırakabilirsin."
Gözlerimi büyüttüm.
"Seni mi izliyorum?"
"Az önce bana bakıyordun."
"Önümde oturuyorsun. Duvara mı bakayım?"
Arkadaşı kahkaha attı.
Asaf başını sallayıp önüne döndü.
İşte böyle.
Daha ilk ders başlamadan birbirimize girmiştik.
Öğretmen sınıfa girdiğinde herkes yerine geçti.
"Günaydın arkadaşlar."
"Günaydın hocam."
Öğretmen masasının üzerine kitaplarını bıraktı ve sınıfa göz gezdirdi.
"Aramıza yeni katılan bir öğrencimiz olduğunu duydum."
Eylül dirseğiyle bana hafifçe dokundu.
"Sen."
İçimden derin bir nefes aldım.
Öğretmen bana baktı.
"Adını öğrenebilir miyiz?"
"Maya hocam."
"Hoş geldin Maya. Umarım burada güzel bir yıl geçirirsin."
"Teşekkür ederim hocam."
"Arkadaşlarınla da kısa sürede kaynaşırsın."
Başımı salladım.
Öğretmen ders anlatmaya başladı. Ben de defterimi açıp not almaya koyuldum.
Bir süre sonra önümdeki sıradan küçük bir kâğıt uzatıldı.
Kâğıdı açtım.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
"Sabahki cesaretin derste de devam ediyor mu?"
Kâğıda birkaç saniye baktım.
Ardından kalemimi aldım.
"Senin kadar boş vaktim yok."
Kâğıdı önüne bıraktım.
Asaf kâğıdı okuyunca omzunun hafifçe hareket ettiğini gördüm. Gülüyordu.
Bu çocuk gerçekten sinir bozucuydu.
Ders zili çaldığında herkes bir anda ayağa kalktı.
Eylül çantasından telefonunu çıkardı.
"Yemekhaneye gidelim mi?"
"Olur. Açlıktan ölüyorum."
Koridora çıktığımızda öğrencilerin büyük bir kısmı yemekhaneye doğru ilerliyordu.
Yemekhane gerçekten çok büyüktü. Uzun masalar, geniş camlar ve birbirinden farklı yemek bölümleri vardı.
Eylül bana boş bir masa gösterdi.
"Şuraya oturalım."
Masaya geçtik.
Eylül yemeklerini alırken ben de tepsimi hazırladım.
Tam oturacaktım ki yanımızdaki masadan bir kızın sesi geldi.
"Sen yeni burslu öğrencisin, değil mi?"
Başımı kaldırdım.
Karşımda uzun kahverengi saçlı, oldukça bakımlı bir kız duruyordu.
"Evet. Neden?"
Kız arkadaşlarına baktı.
"Öylesine sordum."
Eylül bana doğru eğildi.
"Bu İrem."
İrem gülümsedi.
"Arman Koleji'ne hoş geldin. Buraya alışmak biraz zor olabilir."
"Alışırım, merak etme."
"Umarım."
Sesindeki imayı anlamamak mümkün değildi.
Ben de gülümsedim.
"Teşekkür ederim."
İrem arkadaşlarıyla birlikte uzaklaştı.
Eylül bana baktı.
"Onu fazla kafana takma."
"Kim olduğunu bile bilmiyorum."
"İrem, okulun en zengin ailelerinden birinin kızı. Kendini biraz fazla önemli sanıyor."
"Anladım."
"Bir de Asaf'ın yakın çevresindendir."
Çatalımı tabağıma bıraktım.
"Harika. Demek aynı çevrede dolaşıyorlar."
Eylül güldü.
"Senin Asaf'la sorunun ne?"
"Benim onunla bir sorunum yok. Kendisi sürekli karşıma çıkıyor."
"Tabii, tabii."
"Eylül!"
Gülerek ellerini kaldırdı.
"Tamam, sustum."
Yemekten sonra bahçeye çıktık.
Hava oldukça güzeldi. Okulun arka tarafında büyük bir bahçe ve öğrencilerin oturabileceği banklar vardı.
Eylül telefonuna bakarken ben de etrafı inceliyordum.
Bir anda birkaç öğrencinin kahkahasını duydum.
Başımı çevirdiğimde Asaf'ı gördüm.
Arkadaşlarıyla birlikte bankların yanında duruyordu.
Yanına birkaç kız gelmişti.
Biri ona bir şey anlatıyor, diğeri sürekli gülümsüyordu.
Asaf ise oldukça rahat görünüyordu.
Eylül de bakışlarımı takip etti.
"İşte okulun meşhur çocuğu."
"Gerçekten anlamıyorum. Bu kadar ilgi neden?"
"Çünkü Asaf Arman."
"Bu bir açıklama değil."
"Babası okulun sahibi. Kendisi de okulun en popüler öğrencilerinden biri. Üstelik yakışıklı olduğunu düşünen çok kişi var."
"Ben o düşünceye katılmıyorum."
Eylül kahkaha attı.
"Yalan söyleme!"
"Yalan söylemiyorum."
Tam o sırada Asaf'ın bakışları bizim tarafa döndü.
Göz göze geldik.
Sonra elini kaldırıp bana seslendi.
"Yeni öğrenci!"
Eylül hemen bana baktı.
"Galiba sana sesleniyor."
"Duymamış gibi yapacağım."
"Maya!"
Asaf bu kez biraz daha yüksek sesle seslendi.
İçimden derin bir nefes aldım.
"Ne var?"
Asaf gülümsedi.
"Bir şey soracağım."
"Ben de cevap vermek istemiyorum."
Yanındaki çocuklar gülmeye başladı.
Asaf birkaç adım yaklaştı.
"Her zaman böyle misin?"
"Sen de her zaman böyle sinir bozucu musun?"
Asaf başını hafifçe yana eğdi.
"Sanırım anlaşamayacağız."
"Sonunda doğru bir şey söyledin."
Arkamı dönüp Eylül'le birlikte yürümeye başladım.
Eylül gülmekten konuşamıyordu.
"Maya, sen gerçekten..."
"Ne?"
"Bu okulun en büyük olayısın."
"Ben sadece okulumu okumaya geldim."
Ama galiba bu okulda yalnızca derslerle uğraşmayacaktım.
Öğleden sonraki dersler de oldukça yoğun geçti.
Öğretmenler yeni olduğum için bazı konuları açıklamış, sınıftaki birkaç öğrenciyle tanışmamı sağlamıştı.
Son dersin bitmesine yakın çantamı toplamaya başladım.
Eylül yanıma geldi.
"Birlikte çıkalım mı?"
"Olur."
Koridora çıktığımızda telefonuma bir bildirim geldi.
Okulun öğrenci sisteminden bir mesajdı.
Arman Koleji – Öğrenci Bilgilendirme
Yeni dönem öğrenci tanışma etkinliği yarın saat 16.00'da okulun konferans salonunda gerçekleştirilecektir.
Eylül de telefonuna bakıyordu.
"Yarın etkinlik varmış!"
"Öyle görünüyor."
"Kesinlikle geliyorsun."
"Bakacağız."
"Maya!"
"Tamam, geleceğim."
Okulun çıkış kapısına doğru yürüdük.
Tam kapıdan çıkarken arkamdan bir ses duydum.
"Maya!"
Döndüm.
Asaf.
Yine.
Gerçekten bu çocuk benim peşimi bırakmayacak mıydı?
"Ne var?"
Asaf ellerini cebine koymuştu.
"Yarınki etkinliğe geliyor musun?"
"Gelirsem ne olacak?"
"Hiç. Sadece sordum."
"Merakını giderdim mi?"
Asaf hafifçe gülümsedi.
"Şimdilik."
Sonra arkasını dönüp uzaklaştı.
Eylül koluma girdi.
"Seninle uğraşmayı seviyor galiba."
"Benim de onunla uğraşmak gibi bir planım yok."
Ama içimde bir his vardı.
Bu çocuğun olduğu yerde mutlaka bir olay çıkacaktı.
Eve vardığımda annem mutfaktaydı.
"Hoş geldin kızım."
"Hoş buldum anne."
"Nasıl geçti ilk günün?"
Ayakkabılarımı çıkarıp çantamı kenara bıraktım.
"Fena değildi."
"Arkadaş edindin mi?"
"Eylül diye bir kızla tanıştım. Çok iyi biri."
Annem gülümsedi.
"Sevindim."
Sonra mutfağa geçip anneme yardım ettim.
Yemek sırasında okuldan bahsettim. Bahçesini, sınıflarını, öğretmenlerini ve tabii ki Eylül'ü anlattım.
Asaf'tan bahsetmedim.
Çünkü annemin onu duyması için henüz erkendi.
Akşam odama geçip yatağıma uzandım. Telefonumu elime aldım.
Eylül'den mesaj gelmişti.
Eylül: Maya!
Ben: Ne oldu?
Eylül: Yarınki etkinlikte çok eğleneceğiz.
Ben: İnşallah.
Eylül: Bu arada Asaf'ı gördün mü?
Ben: Eylül, lütfen.
Eylül: Ahahahaha. Tamam sustum.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Pencereden dışarı baktım.
Yeni bir okul, yeni insanlar ve yeni bir hayat...
Her şeyin güzel olmasını istiyordum.
Ama bir şeyi kesinlikle istemiyordum.
Asaf Arman'la uğraşmak.
Tam gözlerimi kapatacakken telefonum yeniden titredi.
Okulun öğrenci sisteminden yeni bir bildirim gelmişti.
Yarınki etkinlikte öğrenciler ikili gruplar hâlinde bir proje çalışmasına katılacaktır. Gruplar okul yönetimi tarafından belirlenecektir.
Mesajı iki kez okudum.
"İkili gruplar mı?"
Telefonu yatağa bıraktım.
Umarım başıma kötü bir şey gelmezdi.
Ertesi günün nasıl geçeceğinden habersiz, ışığımı kapattım.
Fakat henüz bilmediğim bir şey vardı.
Yarın, Arman Koleji'nde karşıma çıkacak isim...
Yine Asaf Arman olacaktı.
2. BÖLÜM SONU.
Slm arkadaşlar yeni bölum geldi nasıldı biraz erken adım yarın işlerim oldundan bu akşam atım💗
Bölüm etkileşimi
