aref kitap kapağı

2. bölüm / 2

2

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 2
  1. 1 1669 kelime
  2. 2 21.182 kelime · Okuduğun bölüm

10.46 — Yarışma Evi

Arabanın camından dışarı bakarken içimde garip bir heyecan vardı. Birkaç gün önce Milan'la otururken tamamen şaka gibi başvurduğumuz yarışma, şimdi gerçekten başlamıştı.

Yanımda oturan Milan ise benden çok daha heyecanlı görünüyordu.

“Efe.”

“Efendim?”

“Bence çok iyi olacak.”

“Umarım.”

“Ya düşün, belki ünlü oluruz.”

Ona dönüp güldüm.

“Sen önce valizini kaybetme de.”

“Ben mi? Asıl sen kaybedersin.”

Tam cevap verecektim ki araba yavaşladı.

Şoför, büyük bir villanın önünde durdu.

Burası gerçekten yarışma evi miydi?

Bahçesi, havuzu, kocaman camları… Her şey fotoğraflardakinden daha güzeldi.

Milan camdan dışarı baktı.

“ŞAKA MI BU?”

“Bağırma, duyacaklar.”

“Efe, burası bizim evimiz olacak!”

“Geçici olarak.”

Valizlerimizi alıp kapıya doğru yürüdük. Kapının önünde birkaç kamera vardı. İçeri girmeden önce birbirimize baktık.

“Hazır mısın?” diye sordu Milan.

“Değilim.”

“Ben de değilim. Hadi.”

Kapıyı açtık.

10.52 — İlk Tanışmalar

İçeri girdiğimizde salonda birkaç kişi oturuyordu.

İlk dikkatimi çeken, koltuğun köşesinde telefonuyla ilgilenen bir çocuk oldu. Yanında oturan başka biriyle konuşuyordu.

Bizi fark edince başını kaldırdı.

“Yeni gelenler siz misiniz?”

Milan hemen cevap verdi.

“Evet, selam!”

Çocuk ayağa kalktı.

“Ben Oğuzhan. Ozi de diyebilirsiniz.”

Yanındaki çocuk da elini kaldırdı.

“Miraç.”

“Ben Milan, bu da Efe.”

Ozi gülümseyerek elini uzattı.

“Hoş geldiniz.”

“Hoş bulduk.”

Miraç da bize yer gösterdi.

“Valizleri bırakın, birazdan herkes gelir zaten.”

Tam oturacakken merdivenlerden biri indi. Elinde telefonuyla yürüyordu.

“Selam, ben Batu.”

Milan'la tokalaştıktan sonra bana döndü.

“Efe, değil mi?”

“Evet.”

“Ben de Batu.”

“Memnun oldum.”

Batu oldukça rahat görünüyordu. Sanki buraya ilk kez gelmemiş gibiydi.

Milan koltuğa otururken bana eğildi.

“Bence iyi insanlara benziyorlar.”

“Daha beş dakika oldu.”

“Ben anlarım.”

Gözlerimi devirdim.

11.07 — Yeni Gelenler

Kapının açılma sesiyle hepimiz başımızı çevirdik.

İçeri bir kişi daha girdi.

"Selam millet!”

Ozi ayağa kalktı.

“Barış! Gel buraya.”

Demek adı Barış'tı.

Barış herkesle selamlaştıktan sonra Milan'ın yanına geldi.

“Sen yeni gelenlerden misin?”

“Evet. Milan.”

“Barış.”

İkisi tokalaştı.

Milan hemen gülümsedi.

“İsmini sevdim.”

Barış güldü.

“Daha tanışalı on saniye oldu.”

“İlk izlenim önemli.”

Barış başını sallayarak yanına oturdu.

Ben de etrafı izlemeye devam ettim.

Tam o sırada kapı bir kez daha açıldı.

Bu kez üç kişi içeri girdi.

Önce Görkem, ardından Bartuğ ve Umut Arda.

Üçü de oldukça rahat bir şekilde salona girdi. Görkem etrafa bakıp hafifçe gülümsedi.

“Bütün ekip burada mı?”

Ozi omuz silkti.

“Şimdilik.”

Bartuğ koltuğun arkasına yaslandı.

“Güzelmiş burası.”

Umut Arda ise kimseyle fazla ilgilenmeden telefonuna baktı.

Milan bana doğru eğildi.

“Bunlar biraz farklı geldi.”

Kısık sesle cevap verdim.

“Daha tanışmadık bile.”

“Ben yine de söylüyorum.”

Görkem'in bakışları bir an üzerimizde durdu. Sonra hiçbir şey söylemeden diğer koltuğa geçti.

Şimdilik kimseyle bir sorun yaşamamıştık.

Ama bu üçlünün ileride ortalığı karıştıracağını henüz bilmiyorduk.

11.12 — Salon

Bir süre sonra salonda dokuz kişi olmuştuk ama on olmamız gerekiyordu.

Ozi, Miraç, Milan, Efe, Batu, Barış, Görkem, Bartuğ ve Umut Arda.

Herkes birbirini tanımaya çalışıyordu.

Miraç konuşmayı başlattı.

“Bence ilk gün hep beraber bir şeyler yapalım. Sonuçta uzun süre burada olacağız.”

Batu başını salladı.

“Olabilir. Önce odaları öğrenelim ama.”

“Ben kesin üst kattaki odayı istiyorum,” dedi Milan.

Barış hemen araya girdi.

“Daha odaları görmedik.”

“Ben kararımı verdim.”

“Peki, oda sana çıkmazsa?”

“İtiraz ederim.”

Barış kahkaha attı.

“Seninle anlaşacağız galiba.”

Milan da gülerek ona baktı.

Ben ikisini izlerken Ozi yanıma oturdu.

“Sen biraz sessizsin.”

“İlk gün, normal bence.”

“Doğru. Ben de ilk geldiğimde hiçbir şey konuşamamıştım.”

“Şimdi bayağı konuşuyorsun ama.”

Ozi güldü.

“Alışınca susmuyorum.”

Tam o sırada salona biri daha girdi.

Kapının yanında durup etrafa baktı.

“Selam.”

Başımı kaldırdım.

Ve ilk kez onu gördüm.

Arda.

Üzerinde sade bir tişört vardı. Saçları hafif dağınıktı. Elindeki valizi kapının yanına bıraktı.

Ozi ona seslendi.

“Arda! Gel, yeni arkadaşlarla tanış.”

Arda gülümseyerek yanımıza geldi.

“Selam, ben Arda.”

Herkes sırayla kendini tanıttı.

Sıra bana geldiğinde göz göze geldik.

“Efe.”

Arda hafifçe gülümsedi.

“Memnun oldum, Efe.”

“Ben de.”

Sadece iki kelimeydi.

Ama nedense o an biraz heyecanlandım.

Arda yanımdaki boş koltuğa oturdu.

Milan bana kısa bir bakış attı. Ne düşündüğünü tahmin edebiliyordum çünkü çocuk tam benim tipimdi.Kahretsin.

Gözlerimle ona susmasını söyledim.

12.03 — Oda Dağılımı

Bir süre sonra görevliler gelip oda dağılımını açıkladı.

Herkes eşyalarını yerleştirmek için odalara yöneldi.

Milan, Barış'la aynı odayı istediğini söyledi.

“Bence iyi anlaşırız,” dedi.

Barış güldü.

“Daha şimdiden karar verdin yani?”

“Evet.”

Ozi ve Miraç da birlikte kalmaya karar verdi.

Batu ve Umut Arda başka bir odaya geçti.

Görkem ve Bartuğ kendi aralarında konuşarak üst kata çıktılar.

Ben valizimi alırken Arda yanıma geldi.

“Sen hangi odaya geçiyorsun?”

“Henüz bilmiyorum.”

“İstersen beraber bakalım.”

“Olur.”

Birlikte merdivenleri çıktık.

Aramızda kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Arda konuştu.

“İlk gün biraz garip geçiyor, değil mi?”

“Evet. Herkes birbirini tanımaya çalışıyor.”

“Sen alışabildin mi?”

“Sanırım zamanla.”

Arda gülümsedi.

“Ben de öyle düşünüyorum.”

Odaya geldiğimizde valizimi yatağın yanına bıraktım.

Arda kapının önünde durdu.

“Ben aşağı iniyorum. Görüşürüz Efe.”

“Görüşürüz.”

Kapı kapandıktan sonra birkaç saniye olduğum yerde kaldım.

Sonra telefonumu çıkardım.

13.16 — WhatsApp

Milan 🧸

Milan: EFE

Milan: NERDESİN

Efe: Odadayım?

Milan: AŞAĞI GEL

Efe: Ne oldu

Milan: BİR ŞEY OLMADI GEL İŞTE

Efe: Geliyorum sakin ol

Aşağı indiğimde Milan'ı mutfakta Barış'la konuşurken buldum.

Beni görünce eliyle yanıma çağırdı.

“Sonunda!”

Barış bana baktı.

“Senin arkadaşın biraz sabırsız.”

“Biraz mı?”

Üçümüz de güldük.

Milan tezgâhın üzerindeki bardakları gösterdi.

“Bir şeyler içelim dedik.”

Barış bana döndü.

“Sen ne içersin?”

“Su yeterli.”

Milan hemen araya girdi.

“Buna bir şey içirmemiz lazım. Bütün gün su içiyor.”

“Su içmekte ne var?”

Barış gülerek başını salladı.

“Bence haklı.”

Milan ona döndü.

“Sen benim tarafımda olacaktın.”

“Daha yeni tanıştık.”

“Tamam, zamanla olursun.”

Barış'ın gülüşü biraz daha büyüdü.

Onları izlerken ikisinin iyi anlaşacağını düşündüm.

15.40 — Bahçede

Öğleden sonra hepimiz bahçede toplandık.

Hava güzeldi. Havuzun kenarındaki koltuklara oturmuştuk.

Ozi bir şeyler anlatıyor, Miraç arada ona takılıyordu. Batu da telefonundan müzik açmıştı.

Arda biraz ileride oturuyordu.

Bir süre sonra yanıma geldi.

“Burada oturabilir miyim?”

“Tabii.”

Yanıma oturdu.

“Nasıl gidiyor ilk gün?”

“Beklediğimden daha iyi.”

“Güzel. Ben de öyle düşünüyorum.”

Bir süre müziği dinledik.

Sonra Arda bana döndü.

“Sen yarışmaya neden katıldın?”

Bu soruyu beklemiyordum.

“Arkadaşım Milan gördü. Bir anda başvurduk.”

“Yani planlı değildi?”

“Hiç değildi.”

Arda güldü.

“Güzelmiş.”

“Sen?”

“Ben uzun zamandır istiyordum.”

Başımı salladım.

“Umarım ikimiz için de güzel geçer.”

Arda gözlerimin içine baktı.

“Umarım.”

O sırada Milan uzaktan seslendi.

“EFE! BİR GELSENE!”

Arda gülerek bana baktı.

“Çağırıyorlar galiba.”

“Evet, sürekli böyle.”

Ayağa kalktım.

“Sonra görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Yanlarından ayrılırken arkamdan baktığını fark etmedim.

Ama Milan fark etmişti.

22.48 — İlk Gece

İlk günün sonunda herkes yavaş yavaş odalarına çekilmişti.

Yatağıma uzanmış, telefonumla uğraşıyordum.

Bir bildirim geldi.

Arda
ARDA MI TELEFONUMU NERDEN BULMUSTU.
Arda: Uyudun mu?

Bir an ekrana baktım.

Efe: Hayır, sen?

Arda: Ben de uyuyamadım.

Efe: İlk gün heyecanı sanırım.

Arda: Olabilir :)

Arda: Bugün tanıştığıma sevindim bu arada.

Mesajı okuyunca istemsizce gülümsedim.

Efe: Ben de.

Arda: İyi geceler Efe.

Efe: İyi geceler.

Telefonu yatağın yanına bıraktım.

Tam uyumaya çalışırken Milan'dan mesaj geldi.

Milan 🧸

Milan: OHA

Efe: Ne oldu?

Milan: ARDA MI YAZDI

Efe: Nereden biliyorsun?

Milan: TAHMİN ETTİM

Efe: Uyu artık.

Milan: YARIN KONUŞACAĞIZ

Efe: İyi geceler Milan.

Milan: İYİ GECELER AŞK ADAM

Efe: Kes.

Telefonu sessize aldım.

Gözlerimi kapattım.

Daha ilk gündü.

On kişilik bir ekiptik ve birbirimizi henüz yeni tanıyorduk.

Bazılarımız çok iyi anlaşacak, bazılarımız birbirine hiç benzemeyecekti.

Ama o gece bilmiyordum…

Bu evde geçireceğimiz günlerin hiçbirinin sıradan olmayacağını.

BÖLÜM SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…