Alışma süreci

O gün dayımların evine gittiğim son gündü. O kapıdan bir hüzünle bir kırgınlıkla çıkıldı belki ama son kez girildi ve son kez çıkıldı.
Bizim dayımız diye gördüğümüz hatta bazen bir baba ocağı gibi gördüğümüz adam, bizi herkesten çok seven adam, o günden sonra bir daha yüzümüze dahil bakmadı ve olay sadece şu kuzenim anneme ayrı eve çıkmak istediğini söylemiş, hatta evi bile bakmış istanbula döndüğünde evi tutucakmış. Annem de ben senin kararlarına saygı duyuyorum oğlum istediğin gibi eve çık hatta senin evini falan da temizlerim eşyalarınıda hallederim demiş. Sırf annem bunu dedi diye yengem annemin arkasından doğukan halası yüzünden evden ayrıldı. Halası onun aklına girdi beni kötüledi, doğukanda halası yüzünden evden ayrılıyor. Demiş ve dayımda bunu tastiklemiş. Bu nedenle annem haksız yere suçlandı. Bu arada kuzenim dediğim kişi 24 yaşında bir genç .

Biz bu dertlerle uğraşırken aynı anda mertle bir anda sohbeti baya uzattık yani -mışız - ben de farkında deyildim bir anda odaya annem girdi. Sonra elimde telefonu aldı. Hiç alışkın değildim bu duruma. Sonra bir jaç mesaj okuyup, sanki olacakları önceden anlamış gibi" bu çocukla vu kadar fazla samimi olma dedi. Ben de tamam deyip konuśmayı bitiedim. Biz akşam eve döndüğümüzde annem virşey diyecek bir durumda değildi. O yüzden fazla üstelemedi. Sabah oldu ve biz sanki hiç dün gece yaşanmamış gibi tekrardan akraba ziyaretlerine gittik. Ve biz o bayramı ilk kez dayım olmadan geçirdik. Bu arada mert yine bana yazmıştı. Ben artık şaşırmayı bıraktım. Yine kuzenim gibi konuşmaya devam ettik. Bu sırada ben hayatımın masum günlürini yaşamaya devam ediyordum.Bunun hep böyle süreceğini düşünmüştüm. Ama hiç de sandığım gibi olmadı.