epilog

Aylar geçti.

Okulda her şey normale dönmüş gibi görünüyordu. Ziller çalıyor, dersler işleniyor, koridorlarda yine gülüşler yankılanıyordu. Ama Defne biliyordu; bazı şeyler eskisi gibi değildi.

Ve olmamalıydı da.

Bir gün kütüphanede eski defterini buldu. İlk sayfayı açtı. Kendi yazısıydı ama sanki başka birine ait gibiydi.

“Susmak bir seçimdir.”

Defne defteri kapattı ve düşündü.

Bazen sadece izlemek kolaydı.
Bazen “bana dokunmuyor” demek.
Bazen görmezden gelmek.

Ama bazen…
Birine yardım etmek gerekiyordu.

Kimse yardım etmezse, sessizlik büyüyordu.
Ve sessizlik, hep aynı yere dönüyordu.

Defne pencereden dışarı baktı.

Kendi kendine fısıldadı:

“Bazen birine yardım etmek gerekiyorsa, yardım edilmeli. Yoksa aynı şey senin de başına gelir, değil mi?”

Bir an durdu.

Sonra ekledi:

“Sizce?”