Bölüm 8 - İsim

Elif’in adı Defne’nin aklından çıkmıyordu.

Okulda yoktu. Ama sanki her yerdeydi. Duvarlarda, fısıltılarda, bakışların kaçışında.

Defne kütüphaneye gitti.

Eski yıllıklara baktı. Sayfaları tek tek çevirdi. Ta ki bir fotoğrafta durana kadar.

Elif.

Gülümsüyordu. Doğal, zorlanmamış bir gülümseme. Fotoğrafın altındaki yazı Defne’nin boğazını düğümledi:

“En Sessiz Olan.”

Defne o gün rehber öğretmenin odasının önünde durdu.

Kapı yarı açıktı.

İçeride iki öğretmen konuşuyordu.

“Video meselesi yeniden gündeme gelirse okul çok zor durumda kalır.”

“Zaten kızın ailesi hâlâ susmadığımızı söylüyor.”

Defne geri çekildi.

Kalbi kulaklarında atıyordu.

Akşam anonim hesap yine paylaştı.

Bu kez saat dikkatini çekti.

22:43

Defne o saati biliyordu.

Geçen yılki videonun yayıldığı saat.

> @zilcaldi: “Bazı isimler unutulmaz. Sadece söylenmez.”

Defne’nin eli titredi.

Bu bir tesadüf değildi.

Defne karar verdi.

Elif’i bulacaktı.

Anonim hesabın arkasında kim olursa olsun, Elif bu hikâyenin merkezindeydi.

Ve ilk kez korkmak yerine net bir şey hissetti:

Gerçeğe yaklaşmanın ağırlığını.