Bölüm 6 - Çatlak

Defne ertesi gün okula daha erken geldi.

Koridorlar boştu. Ayak sesleri yankılanıyordu. Normalde sevdiği bu sessizlik, bugün onu rahatsız ediyordu.

Mert’in dolabının önünde durdu.

Kapak yarı açıktı.

Kimse yoktu.

Defne etrafına baktıktan sonra dolabı kapattı ama içeride sıkıştırılmış bir kâğıt dikkatini çekti. Kenarı yırtıktı.

Kâğıdı çekti.

Tek bir cümle yazıyordu:

“Ben sustum, sen de sustun.”

Defne’nin içi buz kesti.

İlk ders boyunca aklı oradaydı.

Bu bir tehdit değildi.

Bu bir itiraf gibiydi.

Öğle arasında Zeynep tuvalette ağlıyordu.

Defne kapıyı kapattı.

“Bu yazı… sen mi yazdın?” diye sordu.

Zeynep başını hızla salladı.

“Hayır ama…” dedi, sesi titreyerek. “Ne olduğunu biliyorum.”

Defne sustu.

“Geçen yıl,” diye devam etti Zeynep, “bir şey oldu. Herkes gördü. Ama kimse konuşmadı.”

“Kim yaptı?” diye sordu Defne.

Zeynep aynaya baktı.

“Önemli olan kim yaptığı değil,” dedi. “Kimlerin sustuğu.”

O akşam anonim hesap yeniden paylaştı.

> @zilcaldi: “Gerçek tek bir kişinin suçu değildir. Hep birlikte işlenir.”

Defne telefonu kapattı.

Artık emindi.

Anonim hesap olayın içindeydi.

Ve bir yerden çatlamaya başlamıştı.